Haiku Tagalog Kalikasan 소설 & 이야기

Mapa-stolen man his footsteps or his shadow. Halos kalatahating araw ang ginugol namin para marating ang tuktok at pareho kaming laglag panga ng makita ang ganda sa taas. Tanaw na tanaw rito ang Laguna de bay at mga bulubundukin ng Laguna.

The chandelier shook violently. At sa pinto, isang matalim, malamig, at walang-emosyong mukha ang lumitaw… but with eyes burning like wildfire... --- SAMANTALA, sa kabilang banda... The stars glittered faintly over a quiet hillside in Tagaytay, overlooking a narrow river trail. Dahan-dahang huminto ang isang mobility cart sa tuktok ng burol. Pumikit si Talia, not expecting anything grand, pero nang imulat niya ang mata, napasinghap siya.

May hawak hawak ang mga ito na maliit na card at binubuo nito ang salitang 'Happy 3rd Anniversary'. May narinig din siyang nagviviolin. Iginala niya ang buong paningin at nakita niya kung gaano iyon kaganda. No scratch that, it's perfect, wonderful. Halatang pinagplanuhan ito ng mabuti. May mga candles at roses pa na nakakalat sa sahig. Napakaromantic ng concept. Sa likod ng mga ito, may ilog na napakaganda sa paningin. Kitang kita ang repleksyon ng bilog

Draw of the Reaper ​Ang hangin sa Cavite Pier ay may lasa ng kalawang, alat, at paparating na kamatayan. Ang bawat ihip ng hangin ay tila isang babala na ang gabi ay hindi matatapos nang hindi dumadanak ang dugo sa pagitan ng mga container van. Ang kadiliman ay tila isang buhay na nilalang, isang dambuhalang aninong naghihintay na lumamon sa sinumang mangahas na pumasok sa teritoryo nina Silas at Chua.

Hindi mas masakit pa yon sa tunay na sampal. "A-Anong s-sabi mo?" Naninikip ang dibdib niya. Napakasakit palang mapagsabihan ng ganoong salita kapag galing iyon sa taong mahal mo. Noon kahit anong ibato sa kanya ng mga tao wala siyang pakialam. Marami na siyang narinig patungkol sa kanya pariwara, malandi, kaladkarin at kung ano-ano pa. Napipikon siya oo pero hindi ganito kasakit. Tanggap niya naman na ganon siya. Pero hindi niya kayang tanggapin na ganon ang tingin sa kanya ni Juancho, pagkatapos nitong iparamdam sa kanya na para siyang isang reyna. Itinaas siya nito sa isang pedestal pero ito rin pala ang hahatak sa kanya pababa. Just by saying 'malandi' in front of this fucking girl that

“Wala man tayong yaman, may tahimik naman tayong mundo ngayon. May tahanan. May pag-asa. At higit sa lahat... may pagmamahal.” Maaga pa lang ay gising na ako. Habang kumukulo ang kape sa lumang takure, pinapanood ko ang maputing usok na unti-unting humahalo sa malamig na hangin ng Bicol. Tila ba may musika ang katahimikan dito—may huni ng mga ibon, may lagaslas ng tubig sa kanal, at may alingawngaw ng palaka sa malapit na bukid. “Good morning!” sigaw ng isang boses mula sa labas ng bakuran.

Hanapin ang tubig, tubig na mainit Bukal na kalooban, malinis na hangarin, hingin ang iyong nanaisin, sa tubig ng kalinisan, iyong makakamtan, ibigay kanyang nanaisin, wag itaboy, wag sasaktan, wag magmarunong at kasamaan iyong iwan saan man ikay kanyang gagabayan, ituturo daan ng iyong patutunguhan sa dalisay na kalawakan ikay kanyang dadalhin. “Ano ang ibig sabihin ng sulat na ito? Wala akong maintindihan?” Takang tanong naman ng iba. “Hanapin ang tubig, tubig na mainit??” Takang tanong ni Kael. “Hindi kaya ay sa tubig natin mahahanap ang mapa? Mainit na tubig? May alam ba kayong bukal malapit dito?” Napailing naman ang lahat.

Mukha kasing naiisipan ng binabantayan niya ang maligo sa dagat. Kung sabagay sa alinsangan ng maghapon kanina ay kahit naman siya ay maaakit magtampisaw Napakaganda ng dapit hapon, nakakaaliw nga namang lumangoy kapag ganito ang kapaligiran.Tahimik ang Baryo Bacawan. Sa madaling araw lamang hanggang tanghali maingay sa bahaging pantalan.Pero dito sa lugar na kinaroroonan niya ay payapa at palaging tahimik lamang.

This is for ForbesCollegeAnimator Batch '18 Chapter#1: The Truce "...Mayayabong na puno, nagsisisayawan na mga ligaw na halaman at himig ng kagubatan na minsan di naririnig ng mga normal na tao... Ang mga hagikhik ng mga nilalang na tahimik naninirahan kasama ng mga nabubuhay din dito sa mundong ibabaw. Kung titignan mo parang napakailalim na kagubatan...

“ALAM mo ba ang hitsura ng mundo namin?” “Anong hitsura?” “May nagliliparang sasakyan sa kalawakan, mayroon sa tubig tapos sa lupa,” nakangiting sabi ng dalaga at saka napatingin kay Kaisei na hindi maiwasang mapangiti habang nakatitig sa kanya.