Haiku Tagalog Kalikasan นิยาย & เรื่องราว

Nakahiga sina Cressida at Anikha sa deck ng yate, parehong nakatingala sa mga bituin. “Ang ganda talaga ng langit dito,” mahina at halos bulong na wika ni Anikha. Parang automatic na sumagot si Cressida: “Mm. It’s peaceful.” Pero maya-maya, nadinig niya itong muling magsalita—at hindi na English. “Ang tahimik… para kang nasa ibang mundo.” Nanlaki ang mga mata ni Cressida. Agad siyang bumaling kay Anikha, parang nabunutan ng antok. “Wait—did you just speak Tagalog?”

Cheska Napakaganda ng hapon nung Martes. Yung tipong perpektong sikat ng araw na parang nakakalimutan mong dumaan ang tag-ulan. Mainit ang sikat ng araw, banayad ang hangin, at amoy bulaklak ang paligid mula sa mga garden sa tabi ng ilog.

🌅 PRIVATE BEACH, TAGAYTAY Kinahaponan, naglakad-lakad si Psyche sa likod ng beach house. Doon niya nadiskubre ang isang maliit pero breathtaking na garden—punô ng roses, orchids, at mga ornamental plants na parang pinagtagpi-tagping kulay ng isang fairytale landscape. Humalo sa hangin ang amoy ng bulaklak at ang malamig na simoy ng dagat. It felt like a hidden world.

Katalino naman ng lalaki ito. "Dahon, dahon ay kulay berde, Berde ang kulay dahil sa sikat ng araw, Punong kahoy ay kulay kayumanggi, Ang punong kahoy ay matibay at tagapagtayo, Berde, kayumanggi, magkaibigan sila, masayang-masaya sila," kanta ni Harrison na parang "Twinkle, Twinkle, Little Star" ang tunog.

Tila ito'y kinikiliti. Mukhang natuwa ang kalikasan sa halakhak ng batang nasa aming harapan dahil umihip ang banayad na hangin, sumayaw ng marahan ang mga dahon ng puno, nagbibigay ng pagbati ang mga ibon sa himpapawid at lumiwanag pang lalo ang haring araw, ngunit hindi sa paraang nakakapaso kundi sa paraang nagbibigay nang init ng kapayapaan.

na may halong realism at sensuality, Huwag kalimutang mag Add/Comment/Gift

ALENA POV Tahimik akong nakamasid sa dalawang batang naglalaro sa buhanginan. Matamis akong napangiti habang pinagmamasdan ang dalawa na masayang binubuo ang isang kastilyong buhangin. Nandito kami ngayun sa isang tagong Isla sa Visayas. Pinili namin magbakasyon dito para makaiwas sa ingay at polusyon ng Manila. Isa pa gusto namin magkaroon ng quality time para sa isat isa.

Dahil alam niyang hindi lang tanong ang mga ito—sigaw ito ng isang pusong matagal nang naghihintay na mapakinggan. Pag-akyat nila sa zigzag road paakyat ng Baguio, lalong tumahimik ang paligid. Tila ang kalikasan ay nakikiramdam din sa bawat buntong-hininga niya. Ang mga punong yumuyuko sa hangin, parang sinasabi, “Pwede ka nang huminga. Dito, pwede ka nang hindi maging matapang.”

sagot kodin naman dito at pareho naman kaming natawa "Ang ganda pala dito at ang tahimik at ang tanging maririnig molang ay ang mga hampas ng alon mula sa dagat. "itong lugar nato ang minsan kolang puntahan"saad nito at nagtaka naman ako kung bakit "Bakit naman? Tanong ko

Mapa-stolen man his footsteps or his shadow. Halos kalatahating araw ang ginugol namin para marating ang tuktok at pareho kaming laglag panga ng makita ang ganda sa taas. Tanaw na tanaw rito ang Laguna de bay at mga bulubundukin ng Laguna.