Novel & Cerita Haiku Tagalog Kalikasan

halos sabay pa kaming humarap Kay calix. "babe!" tarantang tawag nito Kay calix " anung ginagawa mo dito?" "na padaan lang sakto naman nakita kita kaya."putol nito sasabihin sabay tingin ni calix sa akin kaya agad akong tumalikod upang hindi kami magka titigang dalawa Dali Dali rin akong humakbang palayo sa kanilang dalawa kaya ng Makalayo ay doon lang ako nakahinga ng maluwag. hanggang kailan ko ba kayang iwasan SI calix? Sabihin ko na lang kaya sa kanya ang totoo tutal ay magagalit at magagalit din naman siya pag na laman niya.

AKIA Nanatili akong nakaluhod sa lupa matagal na panahon matapos mawala ang tunog ng kanyang mga yabag. Ang aking mga tuhod ay nanlamig at nabasa ng damo, at kahit na mataas na ang araw at nagbibigay ng mainit na liwanag sa bawat bulaklak at dahon, pakiramdam ko ay nakabalot ako sa dilim. Hinawakan ko nang mahigpit ang tangkay ng sampaguita hanggang sa matusok ako ng mga tinik — maliit at masakit, ngunit halos hindi ko na naramdaman kumpara sa bigat sa aking dibdib.

kausap niya sa mga bulaklak. Ugali na niyang gawin ang bagay na iyon. Naniniwala kasi siyang ang mga halaman ay nangangailangan rin ng paglalambing na parang tao. Ayon sa Lola Mareng niya ay nakakarinig at nakakaunawa rin raw ang mga ito. Inabot niya ang isang may kataasan ng tangkay. Isa iyong Hawaiian Hibiscus na siyang paborito niya sa lahat dahil sa malalaking petals at matitingkad nitong kulay. Bawat talulot ay iniinspeksyon niyang maigi pero duda siya kung may makikita siyang higad sa dahon niyon. Nang makuntento ay nilapitan ni Anya ang katabing rosemallow o kilala sa tawag na gumamela ng Pilipinas. Inilapit niya ang tangkay sa kanyang ilong.

Mainit-init ang hangin sa paligid, pero ang bawat hawak ko sa gumamela ay parang malamig na simoy ng umaga—nakakapanibago, nakakapagpaginhawa. “Salamat,” mahina kong usal habang nakatingin sa pool. Narinig kong muling bumubulong ang tubig, tila mas naging masigla ang tono. “Caline, ngayong narito na ang mga bulaklak, mas magiging matatag ang kapangyarihan mo. Sa bawat alaga mong halaman, isa-isa mong mahihigop ang lakas ng kalikasan.”

aniya. "Hide and Seek! Sa tagalog ay Taguan! Ano, okay lang ba?" tanong nito na nagkakamot pa ng ulo. "Oo ba! Sige, game ako riyan!" tuwang-tuwang wika ni Clowee. "Tagu-taguan maliwanag ang buwan, wala sa likod, wala sa harap, pagkabilang kong sampu nakatago na kayo…" sambit niya habang nakasubsob ang ulo sa may puno.

Maya-maya pa ay bahagyang napangiti ang binata sa sarili bagay na ikinailing nito bago wala sa sariling napasulyap sa labas ng kanyang bintana. Ang gabing malalim at ang malamig na simoy ng hangin habang patuloy na isinasayaw ang bawat sanga at berdeng dahon ng mga matatayog at matataas na mga puno at magagandang mga halaman ang unang bumungad sa kanya. Nakakahalinang pakinggan ang huni ng mga ibong malayang nagliliparan sa malawak na kalangitan. Nakakagaan sa pakiramdam na pagmasdan ang mga mumunting liwanag na binibigay ng mga kuliglig sa iba't-ibang parte ng kalawakan. Ang maliwanag na kalangitang nagbibigay ningning sa kadiliman na pumapalibot sa kabuoan ng mundo ay nagbibigay pag-asa sa

Spg Pagbaba nila sa yate, agad silang tumakbo, sabik at may halong kasiyahan, papunta sa kagubatan na akala mo’y may hinahabol. Nang makarating sila, sinalubong sila ng isang napakagandang lugar na tinawag nilang paraiso. Namangha silang dalawa, ninanamnam ang tunog ng umaagos na talon kasabay ng huni ng mga ibon sa paligid. "Ga, ang ganda pa rin dito!" sigaw ni Lai habang patalon-talon.

Anna Luisa Habang nandito kami sa ilog paraiso, ay di ko maiwasang malungkot na ganto at napunta ako sa gantong sitwasyon. Bat sa dami-daming pwede kong mabalik ay eto pang lugar na to?

Alas singko na ng hapon nang makarating sila sa sementeryo kung saan nakalibing ang magulang nina Marisse. Papalubog na ang araw at nag aagaw na rin ang kulay kahel at asul na kalangitan. Sandaling natahimik at napatingala naman siya nang makarating sa tapat ng puntod ng mahal niya sa buhay.

Wala ni isang salita akong binigkas sapat na ang isang patak na luha ang iniwan ko bago ako tumawid sa lagusan dala ko ang mga gamit ko. Pagkalabas ko sa lagusan tumambad sa akin ang isang malawak na kakahuyan. Hindi ko alam kong ano ang lugar na aking kinalalagyan. Nagpatuloy ako sa paglalakad at sinuong ko ang kakahuyan, di ko alam kong saan ako dadalhin ng mg paa ko. Medyo patakip-silim na kaya kailangan kong magmadali na makalabas sa kakahuyan, ramdam ko ang presensiya ng mga mababangis na hayop sa loob ng lugar na kinalalagyan ko. pinapakiramdaman ko ang bawat ingay sa paligid ko ng biglang- "Mag ingat ka, makamandag ang ahas na yan."