Halimbawa Ng Pagbati Sa Talumpati Novels & Stories

Lumingon pa ako sa pintuan ng kuwarto bago muling bumaling sa kanya. Napansin ko na may hawak itong kalapati na kulay puti. Pinalipad niya ang kalapati hanggang sa pumunta ito sa direksyon ko sa bintana. May nakarolyong maliit na papel na nakatali sa paa ng kalapati. Maingat kong kinuha ang kalapati sa bintana at kinuha sa paa nito ang nakarolyong papel. Nang binasa ko ang nakasulat sa papel ay hindi ko napigilang mapaluha.

Hindi copycat at hindi nyo pa nababasa. May mga writers po na kayang magsulat ng tuloy tuloy, book after book. Sila po yung mga batikan na at tunay na mahusay sa larangan ng pagsusulat. Wala po akong ganung kakayahan. Kaya po humihingi ako ng pang-unawa. Gusto ko lang po kayong mabigyan ng de-kalidad na kuwento. Kaya humihingi po ako ng panahon bago ko isulat ang Book3. Kahit kapalit nito ay pagbagsak ko sa Ranking. Kapag humihinto po ang story, bumabagsak din po ito. Pero ang kapalit naman ng pagpapahinga ko ay dekalidad na kwento na pwede kong ibahagi sa inyo.

Wala ni katiting na bakas ng paratang o galit sa kanyang hitsura, kundi purong paghanga at pagmamalaki lamang para sa dalaga. “Sa katunayan nga po niyan ay nais ko po sanang pumunta rito kanina pa lamang upang bigyan siya ng mataas na parangal at pagkilala dahil sa nangyari at sa ginawa niyang iyon. Napakabihira na lang po makakita ng isang katulad niya sa lipunan ngayon, yung tipo ng mga taong gumagawa ng mabubuting gawa nang palihim, walang hinihintay na kapalit, at hindi naghahangad ng kapurihan. Gusto pa nga sana namin siyang gawing halimbawa at modelo ng kabutihan, at ipagmalaki sa inyong paaralan ang kanyang ginawa... pero napakamodesto niyang bata dahil ayaw na ayaw niyang magbigay ka

Sa loob lamang ng ilang minuto at sa simpleng mabilisang pagbasa, natukoy agad ni Anton ang pagkakapareho ng makapal na dokumento. "Paano nangyari iyon? Ilang araw kong pinag-aralan bago ko napansin ang pagkakaparehong iyon!" bulalas niya. "Malaki kasi ang dibdib mo kaya kulang sa isip." "Ulitin mo nga kung may lakas ka ng loob!" "Kung may lakas man ako o wala, bakit hindi natin subukan? Baka makapagtanim ako ng binhi sa tiyan mo, at sa susunod na buwan ay tumubo iyon at magkaroon ng munting buhay."

naiilang na talaga ko. "I see..." "Ano’ng I see?" "Strong imagination is a must if you want to be a writer. Or kung hindi mo naman kaagad mapagana ang imagination mo, pwede ring iyong mga napagdaanan mo o ng ibang tao ang ilapat mo sa pagsusulat. Although hindi naman tayo dapat palaging magrely ng result sa mga experiences but as they say experience is the best teacher. What I’m trying to say is, you failed in using your imagination dahil hindi nga well detailed. Parang mga wild beast lang sa gubat itong mga characters mo kung mag-ano, eh. Punitan ng damit at iyon na kaagad. Tipong minadali. You also failed using experience since wala ka pa naman talagang...alam mo na ‘yon!"

Sa mundong mabilis magbago ang lahat, ang mga salita ay nananatiling sandalan, parang ilaw sa gitna ng dilim, parang kamay na humahawak kapag lahat ay bumibitaw. At kung ako man ay magpatuloy pa sa pagsusulat, dala ko ang bawat alaala ng inyong pagbabasa, parang bituin na gabay sa bawat paglalakbay, na kahit malayo, ay nagbibigay direksyon. Hindi ko alam kung hanggang saan aabot ang aking panulat,

Dahil alam kong pag ginawa ko iyon ay ang mata ni calix ang aking makikita matang nagliliyab sa galit sakin. Dahil sa malalim na pag iisip sa binata ay hindi ko na pansin ang isang batong naka usli kaya ng maapakan ko ito ay hindi sinasadyang muntikan akong gumulong pababa. Dala ng sobrang takot ay pinikit ko na lang ang aking mata na para bang naghihintay na lang tumalbog sa lupa ang aking matambok na pang upo. Pero Sa halip na matigas na lupa at bato ang sumalo sa aking pang upo ay isang matipunong katawan ang aking naramdaman at ang malambot na palad nito ay naka salo sa aking matambok na pang upo. kaya Dahan Dahan akong dumilat at nang aking lingunin ay hindi nga ko nag kamali SI calix n

Si Damien ay nagbigay din ng talumpati sa harap ng lahat: “Maraming taon na ang nakalipas mula nang magsimula kami sa aming paglalakbay. Maraming pagsubok ang dumating sa amin, ngunit hindi kami sumuko dahil mayroon kaming pag-ibig sa isa’t isa at sa aming bayan. Ngayon, nakikita namin ang lahat ng bunga ng aming pagsisikap — ang mga tao na masaya at may trabaho, ang mga bata na may pagkakataon na matuto, at ang bayan na umuunlad nang hindi nawawala ang kagandahan nito. Ito ay hindi lamang aming tagumpay — ito ay tagumpay ng lahat ng tao sa bayan.”

Kasama ang mga kabataan, nagpatuloy sila sa pagtutulungan para mapabuti ang kanilang mga buhay at ang buhay ng iba. Sa isang malaking pagtitipon na ginanap sa kanilang barangay, si Liza ay nagbigay ng isang makapangyarihang talumpati na nagpukaw ng damdamin sa lahat ng naroroon. "Huwag nating kalimutan, sa bawat hakbang na tinatahak natin, may kasamang pag-asa. Ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa materyal na bagay, kundi sa mga buhay na ating nabago at sa mga puso na ating nahipo," wika ni Liza, na may buong pananampalataya sa kanyang mga salita.

Maaari niyang ibigay ang ganitong uri ng talumpati nang mahusay kahit walang iskrip, kahit na gamitin niya lamang ang isang template. Ang mga naunang tagapagsalita ay may sariling tagapagsalin, ngunit nang pumasok si Hiraya, sa entablado, hiniling niyang magpahinga ang mga tagapagsalin sa kanyang tabi. Nang makita ang pagganap ni Hiraya, sa wakas ay nakahinga ng maluwag si Jas. Limang minuto nang nagsasalita si Hiraya, nang walang pagtitigil o pag-iisip pa.