Halimbawa Ng Pang Uring Pamilang Novels & Stories

Naramdaman ko pa ang ginawa niyang pagsunod ng tingin sa akin ng lagpasan ko siya. "Excuse me!" malakas na wika ko upang kunin ang atensyon ng unipormadong maid sa bahay na 'yon, "Mama ako ni Zaria, sinusundo ko na siya." Filipino family 'yun na nag-migrate sa bansa na parang kagaya namin. Kaya naman pati ang mga maid nila ay kalahi namin. Hindi lang 'yun, ang galing din nilang mag-tagalog. Iyon ang first language nila sa bahay kaya naman nakakatuwa. At masasabi ko na halos ang bisita ditong mga bata ay mga pawang half-pinoy or purong pinoy.

Chapter 16 Habang tahimik kaming kumakain, biglang pumasok sa isip ko ang aking lolo at lola. Ang pamilya nila Mama ay hindi pangkaraniwang tao sa lipunan. Sila ay kabilang sa isang makapangyarihang angkan na may kayamanan at impluwensya, ngunit mas pinili ni Mama ang mamuhay nang simple kaysa maging bahagi ng marangyang pamumuhay na iniaalok sa kanya noon.

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

“Pampanga..” Marahan akong tumango saka muling tumingin sa bintana. Tahimik kong pinagmasdan ang ilang mga pamilyang masasayang nagkukwentuhan sa labas ng kanilang mga bahay. May ilan ring mga hayop na kumakain sa maramong kapatagan.

That is how we call him… Vô, that is the Portuguese word for grandfather or lolo in Filipino. At iyon na nga… dalawang buwan kami sa Brazil at halos araw-araw ay mga bagong damit ang suot namin ni Paige. Mama didn’t like to do laundry. Si Mama ay prinsesa yata ng katamaran kasi lahat ayaw niya gawin. Ayaw niya magluto, ayaw niya maglaba, ayaw niya maglinis ng bahay… sarili lang niya ang inaayos niya pati kami ni Paige.

“At ako naman, natagpuan ang aking buong mundo sa iyo at sa ating pamilya. Sa atin magsisimula ang walang hanggang kuwento.” Ang kambal ay sumama sa kanila sa gitna ng sayaw, tumatawa at masiglang umiikot sa tabi ng kanilang mga magulang. Ang eksenang iyon ay naging simbolo ng pagkakaisa at pagmamahalan—isang pamilyang buo at handang harapin ang anumang darating.

Masaya lang akong kumain nito. Nang nag aaral ako ito ang pantawid gutom ko nag uuwi ako nito minsan sa bahay, ito din ang ulam namin ni Mama. Kaso mahirap mag hanap ng ganito sa ibang bansa, mahirap mamuhay sa ibang bansa walang libre at mura.

Nagmamalaking sabi ni Aragon. "Pramis? Iyong bahay kubo kahit munti, ang halaman doon ay sari-sari. Singakamas at talong, sigarilyas at kangkong ganoon?" Sikmat naman ni Alamo sa kapatid na si Aragon. Sa kanilang tatlo kasi ay ito ang umaapaw ang mga pangako pero ito rin ang walang gana na pumasok sa childhood development center. "Iyon mismo."

Nagmamalaking sabi ni Aragon. "Pramis? Iyong bahay kubo kahit munti, ang halaman doon ay sari-sari. Singakamas at talong, sigarilyas at kangkong ganoon?" Sikmat naman ni Alamo sa kapatid na si Aragon. Sa kanilang tatlo kasi ay ito ang umaapaw ang mga pangako pero ito rin ang walang gana na pumasok sa childhood development center. "Iyon mismo."

Nagmadali ang lahat ng pamilya para umalis. Nang lumabas ang Ama ni Himal-ing ay nakatanggap agad siya ng sapak mula sa Ama ni Kangan. Agad itong inawat ni Ama pero sumigaw ang Ama ni Kangan, “DAHIL SAYO KAYA TAYO NAKILALA!” dahilan para magulat ako. Nagugulumihanan ako dahil bakit ang Ama ni Himal-ing may kasalanan?