Pagmamay-ari Kita
Hangga’t may lupa sa harap ko, hangga’t may hininga pa ako, kailangan kong dalhin siya roon at umaasa.
Sa wakas, dumampi ang katawan niya sa buhangin.Napabagsak rin ako sa tabi niya, kapwa kami nakahandusay sa pampang—basâ, sugatan at pagod. Humihingal ako, parang hinabol ng buong dagat ang hininga ko. Saglit akong napapikit, pero agad kong iminulat ang mga mata ko, parang natakot na baka sa isang iglap ay mawala na siya ng tuluyan.
“Phyton…” paos kong tawag.
ตอนยอดนิยม