Sa Tingin Ko 소설 & 이야기

Sa left ear na lang ako titingin para safe! Damn! Pero bakit kahit tainga na lang ang tinitingnan ko ay parang tinutukso pa rin ako ng demonyo na ito? Na parang sinasabi na lumapit ako at dilaan ang tainga niya? Shocks! There is a problem with me!

Nakaiwas ang tingin nitong tanong sa'kin. Paano ako magiging ok kung sa t'wing nakikita kita ay nasasaktan ako? Gusto kong ngumiti at the same ay maluha dahil miss na miss na miss ko na s'ya. Gusto ko s'yang yakapin ng mahigpit pero alam kong hindi pwede dahil hindi na s'ya sa'kin. Napaiwas ako ng tingin para maitago ang luhang nagbabadyang tumulo sa mga mata ko. "Maayos na ang pakiramdam ko," mahina kong tugon habang nakayoko.

kanda-utal at nahihiya kong sabi. G*gi, e che-check nila bag ko eh makikita raw nila panty at bra ko na kakahiya! Tumitig lang sila sa akin, kalaunan ay nanlaki 'yong kanilang mga mata at namumulang nagsiiwas ng tingin. Nakuha na siguro nila ang ibig kong sabihin.

iwas tingin ko " Sus!tinatanggi mo pa...wag kang mag-alala kapag kinasal na tayo pwede mo na akong tikman...ay hindi lang tikim kainin mo pa ". baling nito saakin at ngumisi ng nakakaloko.. sabay kindat Ang bad niya! Pero kung gusto niya why not diba?luh?ano ba Chin! Mali yung narinig niyo ha.. " Bastos neto! ". palo ko sa braso niya

Sarina Napakasarap sa pakiramdam at para akong pinaghehele. Hindi ko alam kung dahil ba sa lakas ng aircon kaya parang napakagaan ng aking pakiramdam. Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata bago pupungas pungas na sinino ang nasa aking tabi na nakatingin pa sa akin.

"Wag ka nang pumunta sa bahay nila-" Bigla akong nanghina habang nakatingin sakanila. Napaluhod na rin ako while I staring them. Parang tinutusok ng karayom ang puso ko. Napuno ng luha ang mga mata ko, pilit kong pigilan ang mga luhang 'yon pero at the end, kumawala parin. Gusto kong sapakin yung lalakeng kahagkan nya. Gusto ko silang murahin dahil ang sakit nang mundong ipinamulat nila.

Biboy POV Kinuha ko ang susi ng kotse at mabilis na lumabas ng bahay para mag-unwind. Napakalakas ng kabog ng dibdib ko sa matinding inis at galit. Hinarurot ko ang sasakyan patungo sa isang tahimik na overlook sa Tagaytay, kung saan tanaw ang malamig na hangin at ang madilim na lawa. Ipinatong ko ang dalawa kong braso sa bakal na kalye at huminga nang malalim, pero hindi pa rin mawala ang bara sa aking lalamunan.

Nangangambang wika niya na kusang ihinarang ang katawan sa pagitan ng dalawang lalaki. Natatakot siya na baka maulit muli ang sagupaan sa pagitan ng dalawa. Ngunit pakiwari niya'y nasasakal siya't tila mahuhugutan ng hininga sa klase ng mga titig sa kaniya ni Eugene. Ano itong nakikita niyang galit sa mga mata ng lalaki? Kay bilis rin ng pintig ng puso niya may kung anong bahagi ng isip niya ang nagsasabing nagseselos ito pero mabilis din niyang itinaboy at inignora ang ideyang iyon.

Saan pa ba? Tinaasan ko ng kilay si Mon na tila sinasabi, “do you think I’m stupid na hindi ko alam ‘yon?”. Pero ang hindi ko maintindihan ay kung bakit biglang sumikip ang dibdib ko. Wala naman akong karapatang magalit. Wala naman akong dapat pakialaman. Pero bakit ganito ang pakiramdam ko? Binalikan ko ang larawan at pinagmasdan ang bawat maliit na detalye.

Hindi luxury car. Pagbukas niya ng pinto ng suite, hindi inaasahan ang bumungad sa kanya—isang lalaking matangkad, naka-white coat, may hawak na tablet, at may presensiyang parang hindi dapat ginugulo. Ang mga mata nito, malamig gaya ng tono ng boses na bumati sa kanya. “You’re late,” matigas at walang emosyon na sambit nito, hindi man lang siya tiningnan.