Happy Heart Novels & Stories

Pinakinggan niya ang steady nitong heartbeat. Napangiti siya. Ito lang naman ang matagal niyang hinihiling. Tahimik na tahanan. Buong pamilya. Mga anak na lumalaking napapalibutan ng pagmamahal. At isang asawang pinipili siya araw-araw. Napapikit si Harlyz. Isang tahimik na dasal ang pumasok sa puso niya. Please... let this peace last.

madamdamin na sabi ng Reyna Ngumiti ako ng pilit. I hope I'll be happy. Today is my wedding. And I hate it...so much. Yumakap naman sa'kin ang Hari saka ako hinalikan sa noo. "Congratulations, my one and only Princess. I love you. We want your happiness and I know you'll be happy with him." Pinigilan ko ang wag maiyak. Damn! I am getting so f*cking emotional. How can I be happy?

Para akong nasa loob ng isang panaginip. "I like you." It strucks me again and again. It is like a sweet melody to my soul. It is like an ice chilling to the bones. Just those three words were enough to fill my heart with happiness and enthusiasm. "Sophomore na ako," masayang balita ko sa kaniya pagkatapos kong mag-enroll.

Sa sobrang daming naghahalong damdamin ay hindi ako nakapagsalita, sa halip ay mabilis at paulit-ulit akong tumango. "Yes!" I finally exclaimed. Without further ado, he pulled me close for a long and hot kiss. I slept early that afternoon after eating dinner early too. Iyon ay para sa event mamayang gabi. I've been happy million times at this age but I've never felt this happier. The kind of happiness that doesn't need to be screamed, that doesn't need to be danced to for a celebration. It is the happiness that made the butterflies in me party with themselves, touching my heart...making me feel contented.

Sunod sunod niyang bulong habang panay ang higpit ng yakap sa akin. He planted a soft kiss on top of my head. His breathing was heavy and his violent heartbeat was loud against my ears. I held him back tightly. Gone was the storm and here is my salvation. I smiled gratefully. My heart was filled with bliss and I couldn't supress my happiness. Things do have a way of falling into place. "I miss you too." Paulit ulit kong binanggit. Mabilis kong pinalis ang mga luhang dumungaw sa aking mga mata. For once, they were tears of joy instead of sadness.

Napahinto ako sa paglalakad nang makita ang lalaking nakaupo roon at walang kahirap-hirap na pinapatugtog ang bawat piano key. Si Ehryl. . . Tila ba ay hindi niya kami napapansin. Nakapikit ang mga mata nito habang damang-dama ang bawat pagpitik ng mga kamay. Sumasabay ang kanyang katawan sa bawat paggalaw ng kanyang mga daliri. Napasinghap ako nang magsimula itong kumanta. What does it mean to be happy? It’s such a simple word

" Her heart beating so fast, it filled with full of unexplainable happiness. Walang ibang nabuntis si Jayden. He's a certified good man, tulad nang sinabi ng Papa niya. Hindi niya alam ngunit nakahinga siya nang maluwag sa sinabi nito. Masaya siya at ginagalang nito ang kasal nila at siya na rin. Masaya siya dahil siya ang

Ngumiti ako sa kaniya. Sana. Umayon na sa akin ang tadhana ngayon. Sana payagan na akong maging masaya. Sana ito na talaga. Napapikit ako. Sa isip, taimtim na nagdarasal. Please let me feel the happiness that I deserve. God, it feels like I’ve been praying about this forever. I believe You put this dream in my heart, and I am trying so hard to move in that direction. I try to keep a positive attitude, even when it seems like there’s not much to be positive about.

ani ni Happy ng ibaba ni Rowan ang tingin niya sa phone ni Happy na hawak nito. "Ang mga fans mo ang dahilan bakit sikat ka ngayon, imbis na itapon mo ang appreciation gift nila sayo, sana i keep mo nalang or huwag kang tumanggap kung itatapon mo lang din nama--" hindi natapos ni Happy ang sasabihin niya ng mabilis pa kay the flash ng makuha ni Rowan ang cellphone niya.

Kaagad niyang sinalubong ng yakap ang aking ina. May kaunting kirot ang puso ko nang makita ang pagkislap ng pagmamahal sa kanilang mata. Nakaka-bitter pa rin pala talaga. Tanggap mo na diba? Lumingon si Tito Alfredo sa akin kaya kaagad kong pinagsawalang bahala ang nararamdaman. "Hi..." lapit niya sa akin. "You must be Happie." Nahihiya akong tumango. "Hello po Tito Alfredo."