Novel & Cerita Have You Eaten

"Have breakfast with me?" Ano raw?

Nakatayo't tinitignan si Marie habang papalapit ito sa kanya. "Maupo ka," mahinang sabi ni Marie. Ngunit imbes na maupo ay inusisa pa ang kwarto, banyo, at kusina ng dalaga. "Anong ginagawa mo? Pumunta ka ba talaga dito para usisain ang lugar ko? Sasabihin ko sa 'yo, ligtas ako dito at walang—" "Have you eaten?" "Anong kailangan mo?" "I'm asking you kung kumain ka na?"

sabi nito kaya napaisip ako, Eat what? To be Continued….

Kumunot ang noo nito, kumuha ng isang bahagi ng gulay at inilagay sa kanyang mangkok. "You've barely eaten anything." Ang kanyang boses ay mababa ngunit mapilit. "Sino ba ang tinitipid mo sa pagkain?" "Finish your meal.”

“Are you hungry?” Hindi ko pa nararamdaman ang gutom sa tiyan ko kaya umiling ako sa kaniya. Parang masyado pang busy ‘yung katawan ko at niraramdam ang bawat sakit nito na nakalimutan nang magutom. “You’ll cook dinner, right?” His face clearly said that he had been wishing that I already forgot about that. “Yes. I said that earlier,” sabi niya na parang nanlulumo. “What do you want to eat?”

Sa kaniya nga yata nagmana si Rhy sa kaartehan nito. “I’m fine, hindi pa naman ako nakakaramdam ng gutom. You can eat if you’re starving already, nagdala ka ba ng pagkain?” “Hindi nga eh. Nakalimutan ko,” natatawa niyang sagot at nagkamot pa ito ng ulo.

aniya. That's her case but for me I haven't eaten anything today. "Kumain ka na ba?" she asked, concern. All of a sudden? "Hindi pa. But if you don't want to eat today, that's okay. I'll just go for a drive thru after I drive you home." "Kain na lang tayo if ganoon. Baka sabihin mong ang sungit ko or what." "Nope, that never crossed my mind. You seem kind."

"Let's eat" Bakit hindi si Roan ang yayain niya kumain? At pwede naman siyang kumain nang hindi ako kasabay. Isa pa, wala akong gana kumain ngayon, kahit wala akong paki sa mga nakita ko kanina. TOK TOK TOK

Akala ko ay naputol na ang tawag pero nang tignan ko ay hindi naman. "You are eating your early lunch?" tanong nito pagkalipas ng ilang minuto. "Yes, brunch… I haven't eaten my breakfast." "Oh… Akala ko pa naman maaaya kitang kumain ng lunch kasama ako." Naiwan sa ere ang isusubo ko sanang pagkain. Parang gusto ko ng tumigil sa pagkain ngayon. I stared at the food on the table with my guilty look. Isn't that bad? Ipinilig ko ang ulo ko at nagpatuloy pa rin sa pagkain. Sayang ang mga ito kung hindi ko uubusin.

THE BILLIONAIRE'S LONG LOST LOVE: .... "Yes, and my Love. Nagtagumpay ako sa first operation ko." "Talaga, congrats." "Thank you, my Love. By the way. Kumain ka na ba? Hindi mo ba pinapabayaan ang sarili mo? Kumakain ka ba sa tamang oras? Huwag kang kakain ng mga junk foods." "Opo! Kumakain ako. And I'm eating right now. Kailan ka pala uuwi?"