Have You Eaten นิยาย & เรื่องราว

] Malumanay na tugon nito ngunit halata sa boses nito ang pagkaseryoso. “Okay lang, kakagising ko lang ito kumakain ako. Ikaw kumain ka na ba?” [“Not yet.”] “Madaming pagkain dito sa atin, gusto dalhan kita?” [“No need. Michael already order a food but I still don't have time to eat, I'm freaking busy reading a freaking reports.”] “Ah, ganu'n ba? Sige na, ibaba ko baka na aabala kita. Mamaya na lang, kumain ka ah?”

“Gusto ka kasi sanang isurprise ni Mr. Foster. “Kumain ka na ba? Kumain ka kaya muna?”

“Okay, pero hindi kasi iyon ang tanong ko sa’yo, Love.” Kumunot-noo si Samarra. “Ano ba iyon?” “Anong gusto mong kainin?” "Wala!" Isang tawa ang pinakawalan niya. "I'll rephrase my question. Should we eat, or should I eat you?" "What? Are you going to eat me?"

“Nauna na akong kumain.” “It’s okay. I’m full anyway.” Humila ito ng silya at naupo. Teka lang, may balak ba itong panoorin siyang kumain? Hindi ba nakakaasiwa ‘yon? Anong trip ng ‘sang ‘to? “Kumain ka lang.” “Titignan mo lang ba akong kumain?” “I guess?” “Pagkatapos?” “What do you want to do next?” “Ikaw, anong gagawin natin?”

Tanong ni Kioz nang mapansin niya na hindi ko ginagalaw ang pagkain ko at pinapanood ko lang sila. “Anak, ayaw mo ba ng cook ko?” Malungkot na tanong ni mom. “Diba, iyan iyung mga favorite mo?” “I don’t have the appetite to eat,” mahinang sabi ko at ngumiti ng apologizing. “Naku, kumain ka! Hindi ka na nag breakfast kaya kailangan mo mag lunch! May gusto ka ba kainin? Magpapa deliver ako,” suggestion niya. Umiling lang ako.

sagot ko. Umupo siya at ngumiti kay Elijah. “Hey, buddy.” Hindi sumagot ang anak ko. Tumango lang. Dumating na agad ang mga inorder naming pagkain. “Why aren’t you eating?” tanong ko kay Elijah. “I’m not hungry,” sagot niya. “Just try,” sabi ko. “For Mommy.” Sumubo siya, pero halatang pilit.

At huli, ang sobre. “Lunch,” sabi niya sa wakas, mababa ang boses, controlled, may lambot na hindi niya kailanman ipinapakita sa iba. “You skipped breakfast.” Hindi siya tumingin sa kanya. “Busy ako.” “Exactly,” sagot niya agad. “That’s why you need to eat.” Nagkibit-balikat si Elera. “Hindi ako humingi.”

, pagsusungit pa rin niya dito at gaya kanina ay natawa ulit iyon. “Kumain ka na?”, sa halip ay tanong nito. “Pakialam mo!”, tugon ng kanyang isip ngunit hindi niya iyon sinambit. “Yeah!”, turan lang niya kahit hindi pa, wala na siyang ganang kumain at baka coffee and fruits na lang ang kakainin mamaya. “Did you eat the ramen?”, saad ng binata at natuliro siya.

Wala rin s'yang almusal hanggang ngayon hindi pa rin ba siya kakain? Umayos ako ng upo. Iniisip ko kung anong magandang gawin. Oorderan ko ba siya sa labas o share na lang kami nitong baon ko. Kaunti lang naman ako kumain hindi ko rin naman ito mauubos maraming pinadala si ate Dane.

Tipid ko siyang nginitian nang magtama ang mga mata namin. “Kumain na ba kayo?” Tanong ko saka ako nagtungo sa kusina. “Yes, Mommy. Your food is already prepared. You can eat now,” Kaiden answered. Binuksan ko na ang mga pagkain na nakahain sa lamesa. Mainit pa naman ito dahil umuusok pa. Mukhang kakapainit lang din na para bang alam nilang ganitong oras ako magigising.