Romans & histoires Have You Eaten

untag sa akin ni Shane. "Wala akong ganang kumain. Ikaw lang naman itong nangangaladkad na lang bigla eh." "You should eat." "Parang ikaw may pagkain, ah? Asan na? Invisible ba?" natatawa kong saad.

] Malumanay na tugon nito ngunit halata sa boses nito ang pagkaseryoso. “Okay lang, kakagising ko lang ito kumakain ako. Ikaw kumain ka na ba?” [“Not yet.”] “Madaming pagkain dito sa atin, gusto dalhan kita?” [“No need. Michael already order a food but I still don't have time to eat, I'm freaking busy reading a freaking reports.”] “Ah, ganu'n ba? Sige na, ibaba ko baka na aabala kita. Mamaya na lang, kumain ka ah?”

, pagsusungit pa rin niya dito at gaya kanina ay natawa ulit iyon. “Kumain ka na?”, sa halip ay tanong nito. “Pakialam mo!”, tugon ng kanyang isip ngunit hindi niya iyon sinambit. “Yeah!”, turan lang niya kahit hindi pa, wala na siyang ganang kumain at baka coffee and fruits na lang ang kakainin mamaya. “Did you eat the ramen?”, saad ng binata at natuliro siya.

Wala rin s'yang almusal hanggang ngayon hindi pa rin ba siya kakain? Umayos ako ng upo. Iniisip ko kung anong magandang gawin. Oorderan ko ba siya sa labas o share na lang kami nitong baon ko. Kaunti lang naman ako kumain hindi ko rin naman ito mauubos maraming pinadala si ate Dane.

Tipid ko siyang nginitian nang magtama ang mga mata namin. “Kumain na ba kayo?” Tanong ko saka ako nagtungo sa kusina. “Yes, Mommy. Your food is already prepared. You can eat now,” Kaiden answered. Binuksan ko na ang mga pagkain na nakahain sa lamesa. Mainit pa naman ito dahil umuusok pa. Mukhang kakapainit lang din na para bang alam nilang ganitong oras ako magigising.

Ibinaba muna nito ang tray na may lamang pagkain bago umupo sa tabi niya. "Wala ka ba talagang naaalala?" "Naaalala? Tungkol saan, Ma?" "Sa pagkatao mo? Kahit ba minsan ay wala kang naalala o napaginipan na mga tao?" Umiling siya.

Mabilis lang iyon. "Dadaan lang naman ako so it's not a waste of time," he answered. May dala pala siyang paperbag which I'm guessing is food. Medyo late na rin kasi at hindi pa ako kumakain. "I fugured you haven't eaten yet," he mumbled. "Hindi pa." "Kain muna tayo," sabi niya. Nauna siyang maglakad papunta sa may sofa saka inilabas iyong mga pagkain. Agad naman akong natakam dahil sa amoy.

Pero kahit naging busy ako ng sobra, hindi ko kailanman nakalimutan si Kael. Kahit abala ako, kahit sabay-sabay ang deadlines, hindi ko pinalampas ang pag-update sa kanya. At pag-reply sa mga message niya. Kael: Have you eaten? Me: About to. Don’t worry. How about you? Kael: We had just finished eating with Caleb and the others. Me: I see, h’wag kayo masyadong magpagod ni Kuya. Kael: Yeah. Ikaw din. How’s work?

hindi kona natapos ang aking sasabihin ng magsalita siya. " Did you eat?" Tanong nito Oo nga pala hindi ako nag almusal at hindi pa rin ako kumakain ngayon " Ah oo kumai--" tinignan ako nito ng masama kaya napahinga ako ng malalim " Hindi pa pala ikaw ba?" Tanong ko dito hindi ko alam kung nag agahan din ba ito Sempre concern ako kasama din to sa pag babantay.

Kumunot ang noo niya. "Anong bakit?" "Bakit kayo kumain? Anong meron?" "Wala lang. Kailangan ba may dahilan o okasyon 'pag kakain sa labas? Hindi ba p'wedeng gutom lang?" "Nililigawan ka ba n'ya?" "Hindi." "Sure?"