Have You Eaten Yet Novels & Stories

sagot niya, hindi makatingin rito sa mga mata. “Have you eaten your breakfast?” tanong ni Mason. Napatingin siya sa hapag-kainan at umiling. “Not yet. I was waiting for you—I mean, I was for the boss first to finish before me, the secretary, would eat.” “Thank you for waiting for me,” nakangiting wika nito sabay binasa ang pang-ibabang labi nito. “I think I had enough rest, so I can eat. I need carbs and protein. Let me just change clothes. Let’s eat together.”

Hindi dahil ayaw kong kumain pero dahil lagi akong nasusuka. *********** “Baby what do you want to eat? Lagpas na ng lunch time, Oorder na ako.” tanong ni Zach habang may tinitignan sa kanyang phone. “Anything Baby,” wala sa sariling sagot ko. “Hey, stop muna sa work, kumain muna tayo ng lunch.” “Okay Baby, May inaayos lang akong reports,” sabi ko, hindi tumitingin. “You said that kanina pa,” sabi niya, sabay lapit.

"Halika na, let's talk inside." "Yeah, you even left the door open. Paano kapag hindi ako ang pumasok?" "Binuksan ko lang 'yon kanina. Nakita ko 'yong kotse mo, eh," sambit niya. And that explains everything. Kaya naman pala. "Do you want to eat something? Nag-dinner ka na ba?" "Not yet," I told him. "But I'm still full. Inubos ko 'yong binigay mo before going here."

[“Have you eaten?” “Kakatapos ko lang. Bakit ba? Akala ko busy ka sa araw na 'to bakit panay ang tawag mo? Sabihin mo nga nakakapagtrabaho ka pa ba niyan?” Inilagay ko sa lababo ang pingan na pinagkainan ko. [“Tsk. I'm just checking you.”] Bumuntong hininga ako. “You don't have to do it every 30 minutes. I'm fine, we're fine.”

"How about you? Kumain ka na ba?" Callix sighed deeply and said, "Not yet, babe. Hindi pa ako kumakain dahil nandito pa ako sa meeting namin. Sumaglit akong tawagan ka dahil gusto ko na masiguro na kumain ka na nga ng lunch. Ayaw ko kasi na magpalipas ka ng pagkain mo kaya kumain ka na. Kakain na rin ako mayamaya dahil matatapos na rin naman ang meeting namin."

May bitbit itong tray na may lamang mga pagkain. Enjoy reading po! 🫶🏻🌹🩵

"Bibili po ba kayo?" Hindi pa rin kasi siya tumitingin sa menu kaya hindi ko alam kung nahaharangan ko lang ba siya kaya ayaw niyang lumapit doon. "You don't eat rice meals." He uttered. Imbis na sagutin ang tanong ko, iba ang sinabi niya. I wasn't sure if it was a question or a statement. His jaw ticked, and his brows furrowed a bit while looking at my food.

tanong niya pagkaraan ng ilang sandali. “Nothing. I just finished eating.” Masaya kong inindayog ang mga paa ko habang nakaupo. “Ikaw ba? Kumain ka na? You should eat, you know. It’s already lunch time.” “We’re still waiting for our order. We stopped by a fast-food chain before we head to our quarters.” Nilingon ko ang wall clock papuntang kitchen. “Alright. But it’s almost one. Hindi ka pa gutom?” “Not really. I’m still full from our breakfast.”

, pagsusungit pa rin niya dito at gaya kanina ay natawa ulit iyon. “Kumain ka na?”, sa halip ay tanong nito. “Pakialam mo!”, tugon ng kanyang isip ngunit hindi niya iyon sinambit. “Yeah!”, turan lang niya kahit hindi pa, wala na siyang ganang kumain at baka coffee and fruits na lang ang kakainin mamaya. “Did you eat the ramen?”, saad ng binata at natuliro siya.

“Hey, you’re awake.” Yumakap ako sa kaniya and he hugged me in return. Hinagod niya ang likod ko at saka hinalikan ang tuktok ng aking ulo. Nang tumingala ako sa kaniya ay pinaglapat niya ang mga noo namin. “Nagluto na ’ko. Are you hungry?” tanong niya sa akin. “Hindi pa naman. Maybe in about twenty minutes?” “Okay. Maliligo muna ’ko then we can eat after. Nakahain na rin ako so you don’t have to do anything.”