Novel & Cerita Hazel Brown Eyes

Mariin niya ulit akong tiningnan mula ulo hanggang paa at pabalik, nanunuri ang kanyang mga mata. I gulped. Mabilis akong umikot at nagtago sa likod ni Yaya Dores. Nakakatakot ang mga mata niya! Mi-minsan kong sinulyapan ang babae at napagtantong, nakakatakot pala ang mga matang may kulay hazel brown? I was fascinated with different eye colors, but apart from her! I love my Mommy's mysterious, innocent, and profound brown eyes. Iyon ang namana ko sa kanya at hindi ang itim na mga mata ni Daddy.

Pero iyong sa'kin ay naiiba, hindi rin tulad ng hooded eyes ni Daddy because my eyes are hazel and almond shaped na bumagay sa maliit at matangos kong ilong. Nakuha rin ni Dianne ang kaniyang mahaba at jet-black hair kay Mom. While my long wavy natural brown hair made me look more foreign. Hindi ko alam kung saan ko nakuha iyon. And as much as I wanted to be slim and skinny like Dianne before, I'm a bit curvy.

tawag nito sa kanya gamit ang malalim at baritonong boses. Nanigas siya sa kinatatayuan. Ang tinig nitong malalim ay tila gumapang sa likod niya, at may kung anong parte sa tiyan niya ang nakiliti dahil lang sa boses nito. “P-Po?” tugon niya at humarap dito, pero laking gulat niya nang makitang isang hakbang na lang ang pagitan nila. Kailangan pa niyang tumingala para makita ang mukha nito. And now that she had seen him up close—closer than ever. Masasabi niyang tunay na kahanga-hanga ang hazel eyes nito. Ang golden brown shade ng mga mata nito ay parang sinag ng araw na lumulusot sa maiitim na ulap tuwing madaling-araw.

“Your eyes... they’re beautiful.” Bumaba siya ng kama at inilahad ang kamay sa akin. Tinanggap ko naman iyon at dahan dahan na bumaba sa kama. Inalalayan niya ako patungi sa vanity table at pinaharap ako sa salamin. I gasped at what I saw. My eyes! The left has icy blue color and the right eye has hazel color just like Rafael’s. Gulat pa rin akong tinitigan ang sarili ko at nilingon si Rafael. I gave him a questioning look. Paano nangyari ito?

Sa simulang ito ipinapangako kong gagawin ko na ang tama. Mula sa aking bag ay kinuha ko ang larawan ng taong dahilan kung bakit nais kong magpunta sa bansang ito. Matangos ang ilong, makapal ang kilay at kulay hazel brown ang kan'yang mga mata. Sa tuwing tititigan ko ang kan'yang larawan ay wala akong makitang pagkakahawig naming dalawa marahil ay ang tangos lamang ng ilong ang namana ko sa kan'ya.

It was far from curious eyes, making it an ideal place for private conversations. A good choice. I pushed open the glass door and walked inside. The first thing I saw was Hazel sitting alone at one of the corner tables. She held her handbag neatly on her lap while quietly waiting. The moment our eyes met, she looked at me with those familiar hazel eyes. Eyes that looked as though they had been waiting for this day for a very long time.

Yung mga mata niya. Yung hazel eyes na 'yon na parang laging nanghuhusga pero may tinatago ring sakit. Lalo na nung nagkatinginan kami sa labas ng ballroom-pakiramdam ko, may saglit na koneksyon na hindi ko maintindihan. And I hated it. Because it felt real.

Naiiritang bulong ni Hazel habang nanatiling nakapikit ang mga mata. "Sorry, go back to sleep na." Hinalikan niya sa noo ang dalaga bago niyakap. Kinabukasan, nagising si Hazel nang maramdamang may iba tao sa paligid. Pagkamulat ng mga mata ay isang nurse ang nakita niya at may kasama ito. Tinitingnan nito ang dextrose niya. Muli niyang ipinikit ang mga mata at inaantok pa siya.

Kaya naman ay dali-dali ko iyong kinuha at sinipat ang aking mukha. Wala namang nagbago. I still look the same basic girl. Black hair, dark brown pupils, slanted eyes, an average nose, at ang maputla kong labi. Oh sh*t. Oo nga pala at anemic ang lola ninyo. Halos hindi ako makatulog ng maayos gabi-gabi kaya naman ay hindi na ako masusurpresa kong mukha na akong bangkay ngayon.

hindi ko mapigilang magtanong, baka kasi totoo ang sinasabi niyang ako pa lang ang napagkamalan siyang si Elias. Umilang si Hazel bago ako abutan ng kape na mabilis kong tinanggap. "Hindi po, hindi naman sila magkahawig eh." "Magkahawig sila sa mata lang," pagpupumilit ko at napaisip naman siya. "Opo parehas ngang kulay grey ang mga mata nila pero hindi ko po siya nakikita kay Sir Elias." Nagtataka naman akong napainom ng kape. "Nababaliw na ba ako? Kamukha niya talaga si Elias!"