Hazel Brown Eyes Novels & Stories

Mariin niya ulit akong tiningnan mula ulo hanggang paa at pabalik, nanunuri ang kanyang mga mata. I gulped. Mabilis akong umikot at nagtago sa likod ni Yaya Dores. Nakakatakot ang mga mata niya! Mi-minsan kong sinulyapan ang babae at napagtantong, nakakatakot pala ang mga matang may kulay hazel brown? I was fascinated with different eye colors, but apart from her! I love my Mommy's mysterious, innocent, and profound brown eyes. Iyon ang namana ko sa kanya at hindi ang itim na mga mata ni Daddy.

Pero iyong sa'kin ay naiiba, hindi rin tulad ng hooded eyes ni Daddy because my eyes are hazel and almond shaped na bumagay sa maliit at matangos kong ilong. Nakuha rin ni Dianne ang kaniyang mahaba at jet-black hair kay Mom. While my long wavy natural brown hair made me look more foreign. Hindi ko alam kung saan ko nakuha iyon. And as much as I wanted to be slim and skinny like Dianne before, I'm a bit curvy.

tawag nito sa kanya gamit ang malalim at baritonong boses. Nanigas siya sa kinatatayuan. Ang tinig nitong malalim ay tila gumapang sa likod niya, at may kung anong parte sa tiyan niya ang nakiliti dahil lang sa boses nito. “P-Po?” tugon niya at humarap dito, pero laking gulat niya nang makitang isang hakbang na lang ang pagitan nila. Kailangan pa niyang tumingala para makita ang mukha nito. And now that she had seen him up close—closer than ever. Masasabi niyang tunay na kahanga-hanga ang hazel eyes nito. Ang golden brown shade ng mga mata nito ay parang sinag ng araw na lumulusot sa maiitim na ulap tuwing madaling-araw.

“Your eyes... they’re beautiful.” Bumaba siya ng kama at inilahad ang kamay sa akin. Tinanggap ko naman iyon at dahan dahan na bumaba sa kama. Inalalayan niya ako patungi sa vanity table at pinaharap ako sa salamin. I gasped at what I saw. My eyes! The left has icy blue color and the right eye has hazel color just like Rafael’s. Gulat pa rin akong tinitigan ang sarili ko at nilingon si Rafael. I gave him a questioning look. Paano nangyari ito?

Sa simulang ito ipinapangako kong gagawin ko na ang tama. Mula sa aking bag ay kinuha ko ang larawan ng taong dahilan kung bakit nais kong magpunta sa bansang ito. Matangos ang ilong, makapal ang kilay at kulay hazel brown ang kan'yang mga mata. Sa tuwing tititigan ko ang kan'yang larawan ay wala akong makitang pagkakahawig naming dalawa marahil ay ang tangos lamang ng ilong ang namana ko sa kan'ya.

"Maari ko po ba siyang makausap?" "Nakabubuting maghiwalay ang landas ninyo sa ganitong paraan, hija. Ayaw kong dagdagan ang sama ng loob mo. Hindi rin maganda ang pakiramdam ng anak ko ngayon at sumasakit ang ulo. Kapag ipinilit natin ang gusto mo ay baka–." "Naunawaan ko po." Mabilis na pinunasann ni Hazel ang luha sa mga mata. "Ayaw ko po siyang nakikitang may karamdaman nang dahil sa akin kaya aalis na po ako."

Kaya naman ay dali-dali ko iyong kinuha at sinipat ang aking mukha. Wala namang nagbago. I still look the same basic girl. Black hair, dark brown pupils, slanted eyes, an average nose, at ang maputla kong labi. Oh sh*t. Oo nga pala at anemic ang lola ninyo. Halos hindi ako makatulog ng maayos gabi-gabi kaya naman ay hindi na ako masusurpresa kong mukha na akong bangkay ngayon.

halos pabulong kong sabi, kasabay ng mabilis na tibok ng puso ko. He pulled back a little, just enough para magtagpo ang aming mga mata. Hazel brown against my dark brown eyes. Para bang binabasa niya ang kaluluwa ko. “Zeira,” his voice was rough, halong kalasingan at emosyon, “tell me to stop… and I will.”

hindi ko mapigilang magtanong, baka kasi totoo ang sinasabi niyang ako pa lang ang napagkamalan siyang si Elias. Umilang si Hazel bago ako abutan ng kape na mabilis kong tinanggap. "Hindi po, hindi naman sila magkahawig eh." "Magkahawig sila sa mata lang," pagpupumilit ko at napaisip naman siya. "Opo parehas ngang kulay grey ang mga mata nila pero hindi ko po siya nakikita kay Sir Elias." Nagtataka naman akong napainom ng kape. "Nababaliw na ba ako? Kamukha niya talaga si Elias!"

Pumiyok pa ang boses nito at halos lumuwa ang mata nito sa panggagalaiti. Kailanman ay walang makakapantay sa ganda ng mga kapatid kong babae. Mukhang mga buhay na manika sin Hazel at Violet. Namana nila ang magandang mukha nila sa aming ina na purong Kastila. At kung iinsultuhin din lang ng lalaking ito sa harapan ko si Hazel ay makikita niya ang hinahanap niya! Nilabas ko na ang ang aking kutsilyo at natatawa akong tingnan nang halos lumuwa ang mata ni Winston sa sindak nang masilayan si Kudlit.