Healing Kisses

The Horror Game invaded the world. Real players entered the game, and their every move would be broadcast live. My adopted son shoved me—an eighty-eight-year-old woman—straight into a deadly dungeon to save his own skin. One of the comments in the live stream predicted: [What? They’re tossing in such an elderly woman? No way she’s gonna survive the first night!] On the first night, a frost-bitten ghost exhaled icy breath in my face. I shrugged off my thick floral coat, feeling sorry for her. “You poor thing! You must be freezing. Listen to me and bundle up quickly!” The second night, a starving ghost lunged at me with blood dripping down his chin. I sniffed the air, then found a jar of pickled cabbage. “Look at how skinny you are! Come on, let me get you something hot to eat.” On the final day, the last surviving players tied me up, desperate to steal the one ticket to escape. However, before they could touch me, every ghost in the dungeon came storming out, cleavers and rolling pins in hand. “Touch her, and you’re dead meat!”

‘เจวิส’ สำหรับเขา ผู้หญิงก็แค่อาหารว่างตอนอยู่บนเตียงก็เท่านั้น ! “เลว? หึ ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้พูดแบบนี้”

. นี่หรือคำว่ารัก ? “ หยุดนะมิน พี่บอกให้หยุด จะไปไหน ! ! ! ” “ ปล่อย ฉันไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ต้องเห็นหน้าคุณ ! ” “ อย่าฝันไปเลย ” “ มินหยุุด ! ” การฉุดกระฉากดึงและผลักของทั้งภวิชทั้งมินตราทำให้ทุกคนชะงัก มินตราสะบัดมือออกจากเขา ภวิชเองก็เริ่มโกรธจัดแล้วเหมือนกัน “ พี่บอกให้หยุด มิน ปัง ๆ ๆ ๆ ” เสียงปืนหลายนัดที่ดังขึ้นมาทำให้ทุกคนตะลึงตกใจ รฎายกมือขึ้นปิดปากไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำ ภวิชมองปืนในมือตัวเองที่เล็งไปที่มินตราเขาเล็งลงพื้น ทุกคนในบริเวณนั้นไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ มินตราเองก็นิ่งงันไม่แพ้กัน เขายิงเธออย่างนั้นเหรอ เขาทำแบบนี้ได้ยังไง ควันจากกระบอกปืนที่ยิงลูกกระสุนออกไปทำให้ภวิชถึงกับมือสั่น ไม่มีใครในบริเวณนั้นขยับไปไหนสักคน อากาศบริสุทธิ์ไม่น่าพิสมัยเช่นเดิม มันอึดอัดยิ่งกว่าอะไรดี...

เขาเข้าใจว่าผู้หญิงในความมืดคือเด็กคนเดิมที่ถูกส่งให้มานอนด้วยเป็นครั้งที่สอง จึงกระทำกับเธออย่างไม่ปรานี แต่พอถึงตอนเช้า แม่เล้ากลับโทรมาขอโทษว่าเด็กแอบหนีไปก่อนหน้านั้นแล้ว เลยไม่รู้ว่าตัวเองมีอะไรกับใครเพราะตื่นมาแล้วไม่เห็น เห็นแต่สร้อยที่สลักชื่อ 'รวิกานต์ นิรากร' ตกอยู่หน้าห้องน้ำ ผ่านไปปีกว่าเขาได้เจอกับเธออีกครั้ง แต่ไม่รู้ว่าเด็กที่เธออุ้มมาเลี้ยงในที่ทำงานด้วยคือลูกของตัวเอง

A week before the marking ceremony, my fiance, Alpha Mason Wallace, suddenly switches the venue to Firefly Grove. His friends tease him. "You changed the venue just because Serena wants to see fireflies? And you didn't even tell Cora? What if she shows up at an empty site? "Besides, Cora's the one who picked Moonlight Bay. Do you really think she'll go along with this?" Mason says casually, "She burned her skin saving me. She won't fight me over a venue change. Besides, she planned every detail herself. She'll notice the update." I stand outside the doorway, listening in silence. Then, I slip away without a word. When the day finally comes, Mason calls from Firefly Grove, panic in his voice. "The ceremony's about to start. Where are you?" I stare at the shimmer on Moonlight Bay and answer calmly, "I'm already here. My ceremony is about to start too."

I find out I'm about two months pregnant before my wedding. Luke Logan drunkenly caresses my belly and half-jokes, "I'm not ready to be a father, Summer. Can we not keep the baby?" My heart is calm. I say softly, "Sure." In my past life, I insisted on keeping the child. Meanwhile, Riley Richards had an accidental miscarriage, making it difficult for her to conceive again. Luke held a grudge against me for that and treated me coldly after we married. As for the son that I put one foot in the coffin to bring into this world, he, too, cried and fussed. He wanted Riley to be his mother. Later, I got into an accident and suffered from significant blood loss. However, Luke and our son merely hurried past me to be with Riley as she went into labor. I slowly bled to death on the floor above, while Luke and our son celebrated the birth of Riley's child on the floor below. Now that I've been reborn, I won't lose sight of myself and take the wrong path again. I call Eric Nottingham. "I'll join the expedition team to Glacia."

“Dia adalah cinta pertamaku. Tapi baginya aku hanya beban perjodohan.” Fhilia menikahi pria yang diam-diam selalu ia rindukan. Namun, pernikahan impian itu segera berubah jadi neraka. Reiga menolak kehadirannya, bahkan dengan kejam ia terus menyiksa Fhi. Setelah segala luka yang Fhi terima, ia menjadi mayat hidup yang sudah kehilangan segalanya. Saat itulah Reiga sadar arti kehadiran Fhi. Tapi Fhi sudah tidak memiliki jiwa lagi. Lalu bagaimana apakah Fhi akan menerima kembali Reiga atau justru meninggalkannya.

Lily adalah seorang gadis dengan nilai keberuntungan besar, anak seorang komandan di ketentaraan pada zaman kuno yang sudah ikut berperang pada usia 18 tahun. Kejadian aneh menimpa Lily, begitu usianya mencapai 20 tahun, yang selalu mengalami mimpi berulang dalam 1 bulan terakhir. Resah? Gelisah? Tentu saja. Tapi ketakutan itu nyata, besar sekali sampai ia merasa dirinya berada dimimpi tersebut. Pengejaran, pembunuhan, dan monster yang memakan manusia. Membuat hidup Lily terganggu. Sampai akhirnya, Lily bertemu lelaki tua berjanggut putih yang menatapnya tanpa berkedip, yang kemudian Lily abaikan meski ia merasa sedikit takut. Menjauhinya dan mencoba melupakannya, tetapi lelaki tua itu ternyata datang ke mimpinya. Berbicara banyak hal, dan memberikannya sebuah cincin bertatahkan safir biru. Perubahan besar pun terjadi.

Alessia Ardelia tak pernah menyangka, hidup yang sederhana dan penuh luka justru membawanya ke dalam dunia yang paling ditakutinya, dunia mafia. Hanya dalam satu malam, ia dipaksa mengenakan gaun pengantin, dinikahkan dengan pria asing yang bahkan namanya baru ia dengar. Pria itu adalah Drazhan Alvaro. Don muda yang namanya digemakan dengan rasa gentar, pewaris kerajaan mafia yang dingin, kejam, dan tak pernah gagal menundukkan lawan. Namun pernikahan itu bukanlah tentang cinta. Bagi Drazhan, itu hanyalah formalitas, sekadar jalan untuk mengamankan kekuasaan dan mempertahankan posisinya. Sementara di balik semua itu, ada seorang wanita lain, Seraphine Morelli yang menjadi alasan sesungguhnya mengapa ia rela menyeret Alessia ke dalam ikatan pernikahan tanpa hati. Bagi Alessia, pernikahan itu adalah belenggu. Sebuah penjara tanpa jeruji, di mana setiap tatapan tajam sang Don adalah ancaman sekaligus misteri. Ia ingin bebas, tapi semakin ia berusaha menjauh, semakin kuat ikatan takdir menariknya kembali pada pria itu. Dalam pusaran pengkhianatan, darah, dan cinta yang terlarang, bisakah Alessia menemukan jalannya? Ataukah ia akan selamanya terperangkap dalam belenggu cinta sang Don Juan? cinta yang bisa menghancurkan, atau justru menyelamatkan?

ขวัญข้าว ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย ในนิยายที่เธออ่าน แถมยังอยู่ในตอนที่เสียตัวให้พระรองสุดเย็นชา และ ไม่ชอบเธอ นั้นคือต้นเหตุของความเจ็บปวดที่นางร้ายจะได้รับ