Hiding The Pain Quotes Mga Nobela at Kwento

Sa gitna ng maingay na paligid, makapal na usok, at nakakabiglang amoy ng alak at pera dito sa loob ng Hide Out, parang lalong kumakain sa akin ang sakit. Every single second feels like torture. Bawat sandali, ang mukha mo at ang paraan ng pagtingin mo sa akin ay paulit-ulit na naglalaro sa isipan ko—isang tingin na parang wala akong halaga, parang hindi naging bahagi ng buhay mo. Kahit anong dami ng inumin ko, kahit anong tapang ang ipakita ko, nandiyan pa rin ang hapdi na parang nanunuot hanggang sa buto ko. I need something else. Anything. Kailangan ko ng anumang bagay na makakapagpatalsik sa’yo sa isip ko, kahit saglit lang. Kahit sa marahas na paraan, kahit sa maruming paraan... basta m

Lahat ng sakit ay nandidito sa dibdib at dinudurog ako dahil sariwang-sariwa sa akin ang lahat. Can someone tell me, how can I escape from this sadness and pain? Haven't I deserve to be happy?

Huminga ako ng malalim bago s'ya malakas na siniko sa tagiliran. Pero mukang inaasahan n'ya na ang gagawin ko kaya mas lalo n'yang idiniin ang hawak na punyal sa leeg ko. Nakangisi s'yang humarap saakin at dahan dahang inangat ang kamay at marahas na hinablot ang buhok ko dahilan upang tumingala ako. I close my eyes shut because of the sudden pain at saka tahimik na lumunok. Naikuyom ko na din ang kamay ko sa ginawa n'ya. Sige! Ngumisi ka muna d'yan. Dahil pag nakawala na ako. Hinding hindi ako papayag na sisikatan ka pa ng araw bukas.

marahan akong huminga ng malalim at pumikit ng ilang segundo. “Why i always suffer from this kind of pain. Hindi ko ito deserve. All pain that i have inside my heart. All of it, hindi ko gusto at hindi ko inaasahan.” Diniin ko ito at ang pag-kahiwa sa pulsuhan ko ay hindi ko maipaliwanag kung amsakit ba o hindi. I cannot feel any pain, all i know is i want to breakaway and to leave everything behind. Kasi para saan pa para mabuhay ako.

Pumayat ako, lumalim ang mata at may itim sa ibaba nito. I took out my phone. Nginig ang kamay ko habang hawak iyon. Gusto kong magtanong. Ang dami ko ding gustong sabihin sa kanya. Humugot ako ng malalim na hininga. Ilang beses ko itong pinag isipan kagabi. This is my way to get rid of the pain. I want to escape from pain. Agad akong nagtipa ng imemesage ko para kay mama..

he said huskily. "But the pain and misery that you left done are impossible to forget." ganti kong sinabi. "Sshh.. Wag mong sabihin yan." Nag igting ang panga nito. Bakas sa muka ang dis gusto sa aking sinabi. Mapait akong ngumiti. Gusto ko siyang sumbatan at sabihin lahat ng hinanakit at hirap ko buhat noong nawala siya sa buhay ko. Pero pinipigilan ko dahil pagod na pagod na ako. Kung patuloy kong isusumbat sakaniya ang lahat ay mas lalo lamang din akong masasaktan.

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

'Yung tipong wasak ka na sa loob-loob mo pero masaya pa rin ang ipinapakita mo sa lahat ng mga taong naka-paligid sa'yo. And yes, isa ako sa mga taong iyon. I always wear my mask to hide my true feelings against everyone. It hurts to just keep it all by myself... but yeah, it's better to do that than to disturb other people to just listen to your problems and rants in life which is not something special or even interesting at all.

" Alam mo, nakikita ko na kung sino ang may problema Ngayon" " Sino?" " Edi Ikaw, ganito Kasi Yun e, Hindi mo pa ginagawa pero natatakot kana sa mangyayari. Well, love is all about happiness and pain, Kasama na Ang sakit diyan kaya wag kang matakot if masasaktan ka man edi tanggapin mo time heal seb" wika ko sakaniya. " Lalakasan ko muna ang loob ko" wika naman niya sakin.

My voice broke, each word shaking as the weight of my emotions crushed me. Patuloy akong inilulubog ng nararamdaman ko kay Leonariz. Hindi ko lang maamin sa sarili ko, pero lunod na lunod na ako. I am already drowned, and now I am unable to fight the pain anymore. At kahit m-mali, ang gusto ko na lang ay iiyak ang lahat ng sakit at aminin ang totoo sa kuya ngayon. The heaviness of the truth was breaking me, but hiding it was slowly suffocating me even more.