Hiding The Pain Quotes นิยาย & เรื่องราว

It is the pain. Pain makes you realize about everything. Tinuturuan tayo nito kung paano makita ang ibang parte ng buhay na hindi natin nakikita noon. It teaches us how to understand the things that we never tried to understand before. Pain helps us to be the better version of ourselves... the best version rather. Paano mo ba maihahambing ang saya sa lungkot kung hindi mo naranasang masaktan?

Hindi ako nakasagot, ngunit nararamdaman kong may binubuksan siyang pinto sa pagitan naming dalawa. “It means you’re stronger than you think,” dagdag niya. “Pain is a teacher. Embrace it, learn from it. That’s how you’ll get better.” Napakapit ako nang mahigpit sa aking mga kamay, ramdam ang bigat ng kanyang mga salita. Naroon ang kakaibang tibay na dulot ng kanyang pag-asa sa akin. Nagsimula akong huminga nang mas maayos, pilit na pinapawi ang sakit sa katawan ko.

At nang hindi siya nagsalita ay pinagpatuloy ko na ang nais kong sabihin. "Hindi namin nasabi sa iyo kasi no'ng magising ka at wala kang maalala ay sinubukan naming ipaalala sa iyo ang lahat pero sumakit lang ang ulo mo. Hindi na namin itinuloy dahil sabi ng doctor ay makakasama lang sa iyo ang pilitin kang makaalala," pagsusumamo ko ngunit blangko pa rin ang mukha nitong nakatitig sa akin.

Ni hindi ko alam kung paano ko rin pipigilan ang aking sarili sa paghikbi. Alam ko namang masakit. Na hindi siya kasya sa akin. Pero hindi ko mapigilan ang paghikbi ko. Kung emotional pain, kaya kong tiisin. Kaya lang ay physical pain ‘to tapos private part ko pa. Ibang usapan na ‘to. “I’m sorry,” he mumbled, trying to soothe me.

--- --- "Afraid?" Mahina kong ulit. --- Tumango siya. --- "I wanted a world where you would never suffer." --- --- Napapikit ako. --- Dahil naiintindihan ko. --- Pero hindi ibig sabihin na tama. --- --- "Pero Daddy..." --- Nanginginig ang boses ko. --- "A world without suffering isn't a world without pain." --- Huminga ako. --- "Sometimes suffering teaches people how to care."

"May lagnat ka ba? Himala yata na lumabas mula sa bibig mo ang salitang 'sorry'. Parang hindi bagay." Tulad kanina, muling bumalatay ang lungkot sa mukha nito. Mas lalong lumamlam ang titig at hindi niya kayang tagalan iyon kaya minabuti niyang iiwas ang mata sa kaharap. Pero kailangan niyang tigasan ang loob. "Umalis ka na!" mariing utos niya.

Mula sa kinaroroonan namin ngayon ay kitang-kita ko ang nagkikislapang bituin sa kalawakan. I'm sorry, Greel. Mahal ko na ang kapatid mo. Siya naman dapat ang talaga, di ba? The suffering and pain we are currently experiencing is the result of things in the past that they chose to keep secret rather than let me know the truth. There are truths that we should not hide for our own sake. Secrets and lies are not the solution to any problem. This can only make the situation worse. Napansinghap ako habang yakap pa rin siya. "I'm a nightmare... "

It must be so hard for him, and for his little brother. Suddenly, the bell rang, signaling the end of class. The teacher stood up and bid the students goodbye. I glanced at Freiya and saw that she was looking at me. She smiled at me sadly. I realized that not everything people show is the truth. They might be pretending to hide the pain they’re feeling. I looked over at Jackson. Just like him, he appeared funny and carefree, but behind that smiling face was a broken heart. Never underestimate someone’s ability to hide their pain, sometimes they’re so good at it that we don’t even notice they’re suffering. And I also realized there are two types of youth:, the one who lives with their parents

"Just focus on taking care of your child, huwag ka nang mag-abala pang magpaliwanag o lapitan ako kung hindi rin lang dahil sa trabaho. I am done with everything that concerns you. Tapos na ako sa kung ano mang meron tayo noon, kaya please lang, Jae. Pabayaan mo na ako. Hayaan mo na akong makausad." I look at the other direction para hindi niya makita ang mga luhang nagbabadyang pumatak mula sa mga mata ko. I didn't saw it coming, ang buong akala ko ay tapos na akon sa lahat ng sakit na dulot niya. Ang buong akala ko ay tapos na ako sa mga nangyari noon, I was wrong. Hiding it is not healing at all kaya siguro inadya na rin na magkita kami ulit lada masabi ko ang lahat ng sinabi ko sa kanya

He stopped the moment he entered, then he whispered sweet words in a hope that it would ease the pain. Pero ang sakit. Sobra! To the point na gusto ko nalang itigil to. Dinahan-dahan niya kaninang ipasok ngunit sa kaba ko dahil alam kong masakit, hindi ko maiwasang hindi ipakita sa mukha ko na natatakot ako kaya naman napapahinto siya...