Hilarious In Tagalog Novels & Stories

BE AWARE! READ AT YOUR OWN RISK! Ang mga susunod na eksena'y may bulgar na mga salita, hindi kaaya-aya. Kaya nagpapaalala na ko... BIGLA ang pagbaling ng malilikot na mga mata ni Dhalia sa kaharap. "Pagkatapos ng ginawa mo, wala ka bang ibang naramdaman? H-Hindi ka ba man lang nakaramdam ng awa sa ginawa mo sa kanya? H-Hindi mo ba siya minahal?"sunod na tanong nito.

Pareho kaming humihingal habang naglalakad pabalik sa aming mesa. "That was fun," komento ko na may ngiti sa labi. "I told you na masaya roon, ikaw lang talaga ang nega. Babalik ulit tayo mamaya pero ngayon ay uminom na muna tayo. Nakakauhaw rin ang sumayaw."

"Sorry. Baka kasi pagtawanan mo ako kapag nag-tagaog ako." I burst in laughing when I heard his tagalog. Halata mo talagang hindi siya bihasa dahil matigas ang bawat bigkas niya ng mga salitang tagalog at paang pilipit ang kaniyang dila. Ngumuso siya at tila ba nahiya dahil sa pagtawa ko sa kaniya. "You're making fun of me. i'm not gonna do it again." "Why not?! It's funny!"

hindi ko na napigilang mapa-ungol. I heard him groaned and kiss me more. He suck my lips like a sweet candy. I then got drowned by his kisses. Hindi ko na napigilan ang pag-ungol at pag-d***g sa bawat halik na binibigay niya sa akin. "Fuck! You're moan so hot," he cursed but his voice was husky.

Sabay na sabay na sabi ng dalawa. Ang masayang emosyon sa mga mata ni Jiro ay unti-unti namang napalitan ng kaguluhan, lungkot at pagsisisi. Gusto niyang suntukin ang sarili sa pagsagot ng chicken curry na madalas iluto ni Danica sa kaniya noong magkasintahan pa lamang sila.

Bumirit pa ito kaya napatakip ako sa bibig ko upang pigilan ang sarili ko na matawa Damn! How long has it been since the last time I wanted to laughed because of something really funny? Because of a normal reason? "Huhuhu Anjaya mo jeri!" (Huhuhu ang daya mo Zeri!) Bigla itong umiyak habang mabagal na lumalakad "Jeyt nyashin nyayon pyero shinalimyushan myo?!" (Date natin ngayon pero kinalimutan mo?!) Sigaw niya tsaka huminto sa paglalakad

"Lahi? Voplas? Where did you learned that? Is that really a words?" Tumawa ako nang tumawa dahil sa pilipit nitong dila. "Voplas a****a! HAHAHA! Ang arti ng boplaks! Pinaganda mo pa?! HAHAHAHA!" hindi ko mapigilan ang hindi matawa. "Hey! Will you stop laughing?!" tumayo na ito at humawak sa bewang. Masamang masama na ang tingin sa'kin. Tumayo ako habang tumatawa, lagi na lamang ako pinapatawa ng pilipit n'yang dila.

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

Ngumisi ang isa. I sensed humour in the coversation. "Kaya nga proud 'ya e, proud siyang Korikong!" bumuga ng malakas na tawa ang isa. I don't even have any idea what korikong means. Ang isa hinawakan pa ang tiyan sa sobrang tawa. "Bagay!" anang isa pa habang walang tigil sa kakatawa. "Tang*na, mo talaga Luis sa kinis ko kahit dilaan mo puwet ko!" Inis niyang sagot. Napangiwi ako sa narinig.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.