The Remains Of The Day Novels & Stories

Hindi ko na alam kung pa'no mag-re-react dahil nangingibabaw sa ‘kin ang malakas na tibok ng puso ko. Bakit ako kinakabahan? Bakit ako natatakot? He stood up and put his hands in his pocket. “See you around, Zenia Nei Goldberg, and don't you ever try to erase me in your world because it wouldn't happen—ever,” he said before kissing me quickly on my lips and leaving me dumbfounded. I tried to catch my breath after a minute. That's so fucking intense. When I'm about to get my book I saw a folded paper in the shape of a bird. It looks cute so I took a picture of it before opening it. And there, it's a sketch of my frowning face.

Wala na sigurong magandang umaga para sa akin— wala na sigurong pagkakataon na magigising ako nang hindi dahil sa masamang panaginip. Napadilat ako nang maramdaman ko ang vibration mula sa cellphone ko na nasa ilalim ng aking unan. Tiningnan kong muli ang picture namin ni Ate bago pinunasan ang mga luha ko. I should really stop wishing I could turn back the good old days. Tinuon ko ang atensyon sa cellphone ko at kaagad nawala ang sakit na nararamdaman ko nang makita ang text message galing kay Zach.

"Oo, naghilom na ang latay kaya wag mo nang alalahanin iyon. Bakit ba kasi kailangan mo pang ungkatin ang tungkol doon?" Hindi sumagot si Nathaniel pero dinig ng dalaga ang marahas na pagbuga nito ng hangin. Aminado si Lola na sa muling pagkikitang iyon ay nagkaroon muli ng epekto sa kanya ang binata. At ang tinutukoy nitong latay ay ang tatlong pilat sa kanyang likod likha ng kanyang sariling latigo. Kung gugustuhin niya ay pwede niyang ipatanggal ang mga pilat na iyon pero mas minabuti niyang panatilihin na lamang ang mga iyon sa kanyang likod.

At muli siyang tumabi sa binata. Tahimik ang umagang iyon. Wala na si Anton sa kanyang tabi ng gumising ito. Nakayapak itong lumabas ng kuwarto at tinungo ang terrace sa gawing likuran ng kanilang suite. Hindi niya namalayan ang pagpasok ni Anton. “Bakit malalim ang iniisip mo?” Iniabot sa babae ang tasa ng kape. “Black coffee, it’s good for your hang over.”

Tinakpan ko pa talaga gamit ang aking mga palad ang huling page na may sulat. Ayaw kong ma spoil ang lahat dahil gusto kong malaman ang bawat detalye ng buhay niya kaya kahit paunti-unti lang ay ninanamnam ko ang bawat letra. Tatlong araw pa ang lumipas bago ako muling nagkalakas ng loob na ipagpatuloy ang pagbabasa. Kakalinis ko lang kay Aztec at nararamdaman ko na ang pamamanhid ng aking mga kamay. Pagod ako, nakakapagod talaga but I have to endure all of it for Aztec. Hindi naman ako nagsisisi pero ang hirap talaga. Napakahirap.

“Just close your eyes (close your eyes)each loving day (each loving day) And know this feeling won't go away (no) Til' the day my life is through This I promise you This I promise you” Nakalapit na si Jin sa aisle, and si Kalvin umiiyak na habang inaabot ang kamay ni Jin. “And I will take you in my arms (I will take you in my arms) And hold you right where you belong (right where you belong) Til' the day my life is through This I promise you, babe” I'm also crying with the scene I'm watching right now. They look so good together. “Just close your eyes each loving day (each loving day)

Kasabay ng pagsarado ng pinto ay ang pagkahulog ng ngiti ni Ruan, habang ang akin ay kanina pa nawala. Napailing na lang ako at napahinga nang malalim. Ilang beses ko pa lang nakita na ngumiti si Ruan ngunit nahalata ko na agad kanina na peke ang kaniyang naging ngiti kay Solene. Balita ko ay balak nilang mag-inuman hanggang mamayang gabi. Alas dos pa lang ng hapon ngayon. Hindi naman mainit dito sa lugar. Maulap pa nga at mahamog.

Two movies were done and now I'm on my third and the digital wall clock showed it's already at 2 am in the morning but still no Chad. Gaano ba karami ang pinakain sa kanila at hanggang ngayon eh hindi pa sila tapos kumain? *** CHAD'S POV Every minute tumitingin ako sa relo ko, it's past midnight na pero parang wala pang balak mag-uwian ang mga ito. Panay pa ang kwentuhan puro naman kayabangan lang. I stood up, hindi ko na kayang magstay, I'm sure kanina pa nakauwi sa bahay namin si Natasia. At baka nag-aalala na iyon.

Tumango ako at hinalikan siya sa pisngi. "Mag iingat ka." Paalala ko sakanya. "First day bukas, kaya pumasok ka dear." Tumawa ako at tumango. "Yes, dear." Lumabas na siya sa pinto kaya pumunta na 'ko sa balcony ng condo. Umupo ako sa upuan at sinindihan ang sigarilyo'ng hawak. Kasabay ng pag hipak ko ang pagtulo ng luha ko. Mag isa nanaman ako, ganito naman palagi.