Land Of Promise Mga Nobela at Kwento

RHEA’s POV The sirens outside the glass building screamed like the echoes of everything I’ve tried to bury. Project Promise — the file that once gave me purpose — now felt like a curse etched into my skin. I was shaking, not from fear, but from the truth that was starting to piece itself together like a shattered mirror.

Sabay kaming nag-angat ng tingin ni Lance at ilang segundo ring nagkatitigan, na para bang kami lang dalawa ang nandito at nawala ang mga taong nakapaligid sa 'min. The man in front of me once promised that he will never leave me and guard me. He promised to protect me. He promised to make me happy. He promised not to make me mad again. He promised not to hurt me again. He promised to correct his mistakes from the past. He promised that he's only mine alone. He promised me that he will wait for the right time to come. He promised that we will meet again at the altar. And right now, I know in my heart that it will not just a promise anymore.

Kaya naman nanatili akong tahimik at nakikinig lang sa kaniya. "Para maiwasan ang eskandalo sa buong bayan, pinakasalan ako ni Carmelita kahit na hindi namin mahal ang isa't isa. Hanggang sa nalaman namin na hindi siya puwedeng magka-anak. Kaya naman ganoon na lang din ang galit niya at pagtataka kung saan ka nanggaling at saan kita kinuha. Walang alam si Carmelita sa lahat ng plano ko dahil kararating niya lang mula sa Italy ng isakatuparan ko at lahat ng plano, hanggang ngayon ay hindi niya alam na pamangkin ka niya. She came out unexpectedly but just perfectly fine, you know.”

tumayo ako at tiningnan s'ya. “I promised to myself that i will never fall for someone. Never.” Saad ko at tumayo din s'ya, he looked straightly to my eyes. “Promises are meant to be broken, Esabella!” Saad nya at nagbugtong hininga ako. “I'll just take a rest.” Saad ko at tumango s'ya. I went upstairs and went inside my room. I lay down on my bed. I touched the pendant of my necklace. “Mom, Dad, I tried new foods today.” I said with a smile whole thinking about how I ate those street foods.

Kinuha ni Rafael ang singsing na kawayan. "Lia, ang Bamboo Promise na ito ay simbolo ng ating tatag at walang-hanggang pasensya. Ang Walang-Hanggang Gabi ay hindi na lihim—ito na ang panata ng buhay ko. Pinapangako ko na ang pinaka-puso ko ay mananatiling ikaw, ikaw, at ang Core na dala mo. Itatayo ko ang ating pamilya kasama mo."

"Amidst the stars' intricate dance, our promise was forged, destined to endure the trials of fate and time." Alessia Montague, a wealthy New Yorker who returns to the Philippines with her father, Alessandro, for a vacation at their family-owned resort. Amidst the serene backdrop of Santa Ana, Cagayan, Alessia encounters Luca. Despite their rocky start, Alessia finds herself drawn to Luca, Struggling with her feelings, Alessia must navigate the complexities of love, trust, and forgiveness. As she grapples with her emotions, Alessia learns that sometimes, the most unexpected encounters can lead to profound personal growth and lasting connections.

I promise! TO BE CONTINUED...

******************* BRYCE'S POV Natatakot Siyang baka layuan na Siya ng dalaga kung sakali man na mangyari Ang kinatatakutan Niya ay lalayo na Muna Siya pansamantala. Pupunta Muna Siya ng America para besitahin Ang brach doon at makasama din Ang Kapatid. At kung di parin mag Bago Ang pagtingin Siya sa dalaga ng mahabang panahon ay babalik Siya at gagawin Niya Ang lahat makuha lang Ang puso nito. At kung aayawan Siya ng dalaga ay ibibigay nalang Niya Dito Ang apartment ng Hindi magsasabi Dito.Yun na Ang mga Plano Niya. Nasa office lang siya inaabala Ang sarili kahit na kinakabahan siya sa posibling Sabihin ng dalaga ay kailangan niyang mag trabaho.

"Salamat. Kung ganoon, huwag na nating patagalin ito. Simulan na natin." Ipinasok namin ang malawak na lupain na kasalukuyang hinuhukay at tinatayuan ng mga dambuhalang pundasyon. Ang Global Land ay hindi lang basta isang gusali; ito ay isang buong micro-city na bubuin ng tatlong residential towers, isang lifestyle mall, at isang eco-park. Habang naglalakad kami sa gitna ng ingay ng mga makinarya at hiyaw ng mga manggagawa, nagsimulang magbago ang aking pananaw kay Nathaniel bilang isang propesyonal.

Pero sa kanya na ang nobya. Kanya na nga ba? "A-alam mo 'yong ma-masakit," patuloy nito kahit pumipiyok ang boses, "hindi siya nagpaalam. Kahit man lang sana saglit, kahit man lang isang salita, wala! He left me without saying anything but left a promise. Isang pangako na hindi ko nga rin alam kung matutupad pa. I want to hate him but who I am? Bata pa kami no'n, magulang pa ang magdedesiyon para sa amin. Kaya siguro wala rin siya nagawa pero umasa ako na tutuparin niya ang pangako niya. I waited for twenty years, hoping that Aj will fulfill his promise. But I'm just fooling myself, twenty years is enough." Umalis ito sa pagkakasandal sa dibdib niya at pinunasan ang mga luha.