Hope Poetry Novels & Stories

Natawa ako kaya agaw-pansin lalo ang pamumula ng asawa. It took me a disaster to prove that it could be defied, though. Because I was once out of the capability to breathe, but I still had my hopes to live again. Thus, I realized death is never a limitation for hoping. Because just like the clock of time, hope will remain existing even after you lose it.

May healing power nga talaga ang kalikasan. I spread my arms wide, as the cold breeze began to brush my body. I let myself forgot all the flaws of reality. I closed my eyes and visualized the future—full of hope, beauty and color. I felt relaxed. It was perfect dynamics of silence and darkness. I felt so free—free from the sadness and pain that the world could give me. Malaya sa lahat ng ingay na puro pangungutya lang naman ang ibabato, malayo sa mga matang ang alam lang ay manghusga.

Pakiramdam ko ay tagos sa kaluluwa ko ang mga tingin ni Hope sa akin. Hope. Ang gandang pangalan para sa magandang bata. “I want to name her Hope,” ulit ko. Ramdam kong nakatingin silang lahat sa akin at naghihintay ng eksplenasyon kung bakit Hope ang gusto kong ipangalan sa panganay ko. “Hope dahil hindi ako kailanman nawalan ng pag-asa na malalampasan din natin ang lahat ng mga pagsubok na pinagdaanan natin. Hope dahil palagi ako'ng umaasa na magiging maganda rin ang buhay natin pagkatapos ng lahat ng unos at bagyong sinuong natin. Hope because I believe this is the start of our happiness. And Hope because I am hoping to be a good husband to my wife and a good father to my daughter.”

Hinawakan niya ang aking kamay na humahaplos sa kaniyang pisngi, pinirmi iyon sa kaniyang pisngi na parang dinama ang init. Hinayaan ko lamang siya sa ganoong posesyon, nakaramdam rin ako ng pagsisisi kung bakit ko siya nagawang iwan ng gano'n gano'n na lang. "H-hindi ko kaya kapag nawala ka sa akin, Hope. You're my only Hope, my only salvation." Kahit hindi ko lubos na nauunawaan ang sinabi niya ay yumakap ako sa kaniya.

Na kahit minsan eh, hindi niya man lang nakulayan ang kanyang buhay ng iilang bagay tulad ng hobbies o di naman kaya eh ang common na pinag bubusyhan ng mga babae. It was as if her life only remained as gray as the hues emanating from her life. Ngunit wala naman din siyang magagawa sapagka't ito na ang ibinigay sa kaniya. As she saw the clouds hurrying out of the sun's reaches—she saw a glimpse of hope. However, just as fast as the clouds that ran from it, so did it cover the radiating light of hope she saw. It was raining.

Chapter Seventeen Sorry Hope. Hope can be both blissful and painful. Kahit hindi ko gustuhin, umasa pa rin ako sa mga sinabi ni Zephaniah. I thought about considering my feelings. Maybe I'd be selfish just this once. Maybe I'd take the risk. Maybe I'd forget all the heartache that my parent's failure brought to me and let myself be happy. But hope, when broken is painful.

Marga whispered, barely audible. Napahinto siya sa sarili niyang sinabi. Pinagmasdan niya si Hope—ang batang dati niyang inalagaan, ngayo’y binatang may matatag na paninindigan, parang kawayan sa gitna ng bagyo. Napangiti siya, bahagya lang, kahit may kirot sa dibdib. ***

Inisip niya ang mahimbing na natutulog niyang mga anak. “For my kids,” sambit nito sa sarili at kinalma ang sistema. Pinunasan niya ang kaniyang basang mukha at tumingala sa kalangitan. Mistulang lumiwanag ang kaninang madilim na kalangitan dahil sa pagsilip nang buwan mula sa nakaharang na mga ulap. Hope started to fill her heart. That despite going through the dark side of her life, there is still light waiting for her in the end.

Sigurado akong bukas ay pag-uusapan na ako ng mga kapitbahay namin. "Ano nga palang pangalan mo?" tanong niya. "Hope," maikli kong tugon. Inisip ko pang baguhin ang pangalan ko pero sinabi ko na ang totoo malalaman niya rin naman kaya't ang second name ko ang ibinigay ko sa kanya. "Ang ganda mo! Ang ganda rin ng pangalan mo," "May boyfriend ako," inis kong sabi at matalim na tumingin sa kanya. Hindi ako makapaniwala kung gaano kalakas ang kanyang loob na sabihin sa akin ang mga iniisip niya.

Natatakot siya sa nararamdaman niyang iyon dahil alam niya sa sarili na posible siyang makagawa ng masama dahil doon. Napatingin si Hope sa nakabukas na malaking bintana nang umihip ang malakas na hangin. Pagkatapos ng ilang sandali ay mariin siyang napapikit at marahas na pinahid ang kaniyang luha sa pisngi. "I don't want to turn evil... So, please... don't save me." *****