Hope Meaning Subject Novels & Stories

“Kasi sa gitna ng lahat ng gulo… siya lang ang hindi ko kailanman inasahan pero dumating para bigyan ako ng pag-asa.” “Hope,” ulit ni Edward, tila sinasaulo ang bawat letra. “Napakagandang pangalan. Para sa isang napakatapang na batang babae.” Tahimik nilang pinanood si Hope, ang bawat paghinga nito ay parang musika sa kanilang mga pusong basag ngunit unti-unting naghihilom. At sa mga mata ni Hannah, may bahid ng pangamba, ngunit mas nangingibabaw ang tapang—dahil sa wakas, hindi na siya nag-iisa. May kasama na siya, may anak na siyang ipaglalaban, at may dahilan na siya para magpatuloy.

Chapter Seventeen Sorry Hope. Hope can be both blissful and painful. Kahit hindi ko gustuhin, umasa pa rin ako sa mga sinabi ni Zephaniah. I thought about considering my feelings. Maybe I'd be selfish just this once. Maybe I'd take the risk. Maybe I'd forget all the heartache that my parent's failure brought to me and let myself be happy. But hope, when broken is painful.

Sabay-sabay natawa ang mga taong naroon habang nakatingin din sa baby. Sa buong maghapon, tila alam ni Hope na espesyal ang araw na ito dahil hindi ito umiiyak at hindi nagwawala, sa halip, tahimik nitong sinasalubong ang bawat taong lumalapit at pilit na nagpapatawa sa kanya. At tuwing humahigikgik siya, parang natutunaw ang puso ng lahat.

sabat ko. "Eh paano kung magtagal?" "Eh di bahala na siya sa buhay Niya" "Teka nga Adee, bakit ba parang feeling ko Hindi man lang napatakan ng kaonting konti ang dugo mo Ng salitang "Hospitality at Gratefulness" ha? O sadyang kuripot ka Lang." "Eh anong gusto mo, ibigay ko sakanya ang grand entrance gaya ng ginagawa sa malacañang, bah ok nako sa research ko, papagurin mo pako.

“We’re taking it one step at a time, Lola. Ayaw naming umasa nang sobra… pero for the first time, I feel like there’s really hope for Mom.” Tahimik na sumang-ayon ang lahat. Sa hapag na iyon, walang ibang tunog kundi ang paggalaw ng mga kubyertos at mahinang paghinga, tila bawat isa ay abala sa sarili nilang iniisip tungkol sa posibilidad na, sa wakas, bumalik si Mary Loi sa kanila.

"I said, I will not gonna give her to anyone. She's mine! Just fvcking mine, alone! At tanging kamatayan lang ang makakapaghiwalay sa amin!" "Iyan pa rin ang inisip mo gayong may bata ng involved dito? Makasarili kang talagang gago ka!" agad siyang tiningnan muli ni Sin ng matalim. "Kapag napunta si Hope sa totoo niyang pamilya, baka malaki ang tsansa na makaligtas siya sa mga Sandoval-"

Even if one cannot see it, being able to live a lifetime in hope is happiness. Ni hindi na inisip pa ni Rosie ang ibang bagay, at agad na nakaisip ng ideya para lang maging masaya na si Sebastian. Iyon lamang ang kanyang nasa isip hindi dahil sa may pakialam siya sa nararamdaman ng huli, kundi dahil nais niyang paniwalaan na mabuti pa rin siyang tao at nais lamang niya itong tulungan.

hanggang sa mga mata. Mga mata nitong bahagyang nanliliit, nangungusap: nagpapahiwatig ng labis-labis na kasiyahang natatanaw niya sa kumikislap na mga mata nitong naluluha. Kaagad siyang napaayos ng upo. “Hope . . .” Hindi . . . hindi niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman noong mga oras na iyon.

madiin kong sabi. "Ate, baka set-up lamang ang lahat upang kamuhian nating siya!" sambit ko. Ngunit walang akong makuhang sagot sa aking sinabi kaya tumahan lamang ako. Ramon POV Narinig ko ang lahat. Ang bawat salitang binitiwan ni Hope ay parang kutsilyong paulit-ulit na tumatama sa puso ko. Hindi ko lubos maisip na ang babaeng pinakasalan ko, ang inakala kong magiging katuwang ko sa buhay, ang siyang naging dahilan ng pagkasira namin ni Hope.

Agad nag unahan sa pagtulo ang luha niya. Hindi siya namamalikmata! Hindi rin ito isang multo! Si Shiela ay buhay at nasa harapan niya ito ngayon! Agad niya itong niyakap habang umiiyak siya. Masaya siya dahil buhay ito at ligtas. Masaya siyang makita muli ang ngiti sa labi nito… at masaya siya dahil matutuloy nito ang mga pangarap nito— na akala niya ay nasira at naputol.