Novel & Cerita How To Heal Yourself Book

Namumuo ang luha pero hindi ko pinaagos. "He doesn't know," mahina kong sabi. Hindi niya alam. Hindi niya alam na ako ang gumawa. Hindi niya alam na 'yung hawak niya ay galing sa mga kamay ng taong sinaktan niya. Pero gamit niya ito. At hindi ko alam kung paano ko mararamdaman 'yon. Sabi nila, healing takes time. Pero walang nagsasabi kung paano mo pagagalingin ang sarili mo mula sa taong alam mong kayang iligtas ka pero pinili pa ring hindi gawin.

Hinintay ko ang sasabihin ng doctor. "Take this when you can't sleep at night, Hija. This one is for when you have insomnia," she explained, pointing to the prescription details. "It's important that you take vitamins and try not to stress yourself too much, excessive worry will only delay your recovery from the anxiety. You need to be deliberate about your healing process." They both smile. They looked not sad about what happened to me. They bore the calm professionalism of people trained to witness suffering without collapsing under its weight themselves. They were encouraging me, in their quiet way, to transform myself into someone capable of wholeness again.

“Patawad, pero kailangan kong umalis.” Sa kabila ng kanyang mga pagsisikap na maging abala, unti-unting bumibigat ang kanyang damdamin. --- Isang gabi, naglakad si Lennah papunta sa isang bookstore, umaasang makakahanap ng aliw sa pagbabasa. Napansin niya ang isang librong may pamagat na Pagbangon Mula sa Pagkawasak. Binuklat niya ang unang pahina at nabasa ang linya: ‘Ang pagtanggap ay ang unang hakbang patungo sa kalayaan mula sa sakit.’

Masaya siya dahil nakikipag-communicate ito sa kanyang mama at tanggap ito ng kanyang papa pero never pa silang nag-usap matapos mai-release ang result. Understanding that all pain eventually heals, he is willing to start over. Kung sa ikaliligaya ng mama niya, gagawin niya ang lahat. Napakasaya nito tuwing nagkukwento ito ukol kay Jacob. He knows that healing is a process that must be taken slowly and Jacob needs time to heal from any pain including his own. With an open heart and a positive mindset, handa niyang harapin ang fresh chapter ng buhay niya kasama ang mahal niyang si Maria. Ang pagpapatawad sa taong nagkasala sa'yo ang magbibigay ng peace of mind sa buhay mo—'yan ang motto ng ka

Narinig ko ang pagak niyang tawa, “I’m not healed, I just got used to the pain, Naya, I will never be healed, the regret and the guilt is still, somehow—eating me,” “Alam mo sir, kahit ganyan ka pa buong buhay mo, wala naman na kasing magbabago, wala na ang pamilya mo, pero nandito ka pa, marami ka pa naman pwede gawin, pero, tandan mo, hindi ka makakalaya sa tanikala mo, kung ayaw mo pakawalan ang sarili mo, nasayo ang susi, pero ayaw mo tanggalin,”

“Grabe kayo… parang ang dali-dali niyong gawing solusyon ang isang trip.” “Eh kasi naman, girl,” singit ni Charlie, “sometimes the best way to heal is to glam up. Kung may sugat, lagyan natin ng glitters. Ganun lang ‘yun.” Sabay-sabay silang nagtawanan. Pero sa gitna ng halakhakan, nagdesisyon na si Cressida sa sarili niya. Oo, aalis siya. Kailangan niya ng pahinga, kailangan niyang makita ang sarili niya sa lugar na wala si Arcturus, wala ang bigat ng nakaraan. At kung Monaco ang magiging simula ng bagong kabanata ng buhay niya, bakit hindi?

“Hindi landian, kundi self-care with benefits. Kailangan ko rin ng bakasyon, hindi lang basta trip. Mental, physical, at sexual healing.” Natawa ako ng malakas, halos mapatingin ang ibang customer sa café. “Mental healing daw? Parang masisira lalo ‘yang utak mo sa ginagawa mo!” “Eh ikaw naman,” balik niya agad. “Wala ka pang bago. Halos maalikabok na yang love life mo. Ni hindi ko alam kung may nagtatangkang ligawan ka o puro tanim ng tubo ang inaasikaso mo.”

“I don’t know. Ang totoo, si Janica ang naging escape ko to forget my past, kasi nalilibang ako. She forced me to forget my sad past and create our own happy memories. But I realized that the inner child wound won’t heal if we don’t treat it or ignore it. Kaya noong nakipag-break ako kay Janica, naisip ko na hindi pa ako magaling, na pansamantala lang iyong ginawa ko para hindi maramdaman ang sugat ng nakaraan.” “Eh, kasi hindi nagamot. Pareho tayo, pero ang sa akin, nakakaya kong balewalain ang sakit na mag-isa, na walang kinakapitang ibang tao. Alam mo kung anong nagpapalakas sa akin? Ang pananampalataya. Naniniwala ako na kaya ako nitong iligtas at gabayan.” Matamang tumitig sa kaniya si

Mukha itong miserable. Bakit hindi ko man lang naisip na isama na lang siya noon at sabay naming hilumin ang aming mga sugat sa aming puso? Sabay naming ayusin ang aming sarili? Pero hindi pa naman huli ang lahat diba? Pwede pa naman kaming bumawi? We can heal together. We can draw strength from each other. How selfish am I not to think about it? I was so focused with my pain that I forgot about his pain too. Oh God, I'm so sorry.