How To Heal Yourself Book の小説・ストーリー

Minabuti na lamang muna niyang makinig. “The only way to truly heal is to find the strength to forgive yourself and the person who caused you pain. This way, when the bruise heals, it won't leave a scar on your heart. And whenever you see the cause of that bruise, you will only remember the beautiful memories you had together,” mahabang paliwanag ni Marco sa kanyang kausap sa phone.

As well as the journey of its flawed characters. THIS STORY IS DEDICATED TO YOU! Strong and brave human being. You're not alone! Keep moving forward until you reach your goal, positive self-talk is a must, continue healing from the scars or pain only you know about. And I hope Jaq have inspired you to love your life whatever past or present you are facing with. Life Series #2 is all about healing and finding your true safe haven with the people whom could help you change your perspectives in life. Just like Jaq, Sebastian, Niccolo, Sining, Lucas, and Salem,

Gusto ko nang makawala sa kadenang ako rin mismo ang may gawa. Pagkalipas ng ilang oras ay tumila na rin ang ulan hudyat na kailangan ko nang umalis. Mabigat man ang dibdib dahil sa gagawing pag-alis pero kinumbinsi ko ang sarili na para ito sa ikabubuti ng lahat. It's for Zen's peace of mind. It's for Cholo's reputation. And it's for my own sake. I need to heal. I need to find myself. I need to be whole again. I need to learn to forgive myself for being weak. I need this to move on.

“ Tatapusin namin sa pamamagitan ng pananahi sa iyo, at pagkatapos ay kakailanganin mo lamang ng ilang oras upang ito ay gumaling. Basta't magpahinga ka at huwag hayaang bumukas itong muli habang ito ay gumagaling, dapat kang mabuhay ng mahabang buhay. Kung hindi man ay malusog at malakas ka, kaya wala akong duda na mabilis kang gagaling. “ Kibit-balikat niya. “ Nakakagulat na makita ang isang martial arts master na sobrang sakit, pero at least you have the advantage of using your inner power to assist the healing process. Gumagana ang gamot na mayroon ako kahit na ang pasyente ay nasa pinakamasamang kondisyon, at ito ay pipigil sa iyo na magkasakit muli. “ he blurted out.Tumango si Alex. “

Umiling iling siya at dumiretso sa kanyang sariling silid upang magbihis. Kailangan niyang pigilan ang sarili na maulit muli ang nangyari kanina. Isang halik lang iyon ngunit kapag nagtuloy tuloy na palagi niyang hahayaan ang sariling maakit dito ay baka mauwi sa pag-angkin dito ang magawa niya. He can’t do that. Haraya is supposed to cure his disease not to become his woman. Or he can claim that both.

pakiusap niya pero desidido akong umiling. "Hayaan mo akong ibalik ko ang kumpyansa sa aking sarili. Kalimutan mong may nakilala kang mataba, weirdo at walang pagpapahalaga sa sariling babae. I will make myself better, not for you or for anyone else but for me. Let me heal, I'm too young for this pain. I don't deserve this...no one deserve this." Magkahalong sakit at pagsisisi ang nasasalamin ko doon pero kailangan ko itong labanan. Kailangan ko siyang bitawan.

Sila agad ang unang lumalapit. Kapag naglalakad si Jeru... Nakahawak agad ang kambal sa magkabilang kamay niya. At sa tuwing nakikita ko silang ganoon... Hindi ko maiwasang mapangiti. Maybe this is what healing looks like. Hindi yung tuluyan mong nakakalimutan ang sakit. Kundi yung natututo kang gumawa ng mga bagong alaala na mas maganda kaysa sa mga lumang sugat.

Kinuha ko ang cellphone na nasa tabi ko lang at tiningnan ang oras. Eight thirty-six pm na pala. Sinarado ko na muna ang libro at nilagyan ng bookmark nang hindi ako maligaw sa ibang pahina sa susunod. Maglilinis na muna ako ng aking katawan bago matulog. Kumuha na ako ng tuwalya at pumasok na sa banyo.

Hindi mo naman pwedeng mabura ang sarili mo nang buo gamit lang ang salamin, concealer, at foundation. At tsaka, malamang ay may alam na siya kahit isa o dalawang bagay. Mukha siyang tipo ng tao na mabilis makapansin ng details at walang nakakaligtas sa kanya. Kapag nagpanggap pa ako, magmumukha lang akong siraulo. Natutunan ko na 'yan sa mahirap na paraan kay Johannes, nung niloko ko ang sarili ko na hindi niya malalaman kung sino ba talaga ako.

Sa pagmamahal sa kaniya araw-araw at paulit-ulit. At nang siya naman ang magsalita ay ngumiti si Sophia sa pagitan ng mga luha. Habang nakatingin sa lalaking minsang sumira sa puso niya at sa lalaking tumulong ding buuin iyon muli. "Akala ko noon..." Mahina niyang sabi. "Ang healing ay tungkol sa pagkalimot." Napangiti siya habang pinipigilan ang pag-iyak. "Pero mali pala ako."