How To Say Condolences Properly Novels & Stories

Sa kumpulan ng mga taong naghihintay rin sa kani-kanilang mga pamilya ay nakita niya si Lovie na kumakaway-kaway. She walk towards her. At ng makalapit ay isang malungkot na ngiti ang sumilay sa labi nito. "Condolence friend." anas nito sa nakikiramay na boses. She then hold her arms sympathetically. Isang malungkot na ngiti rin ang sumilay sa kanyang labi bago marahan na tumango. "Salamat Vie." Mahina niya ring sabi. "He's in God hands now."

Sa pagitan ng nagtatagis niyang mga ngipin, pilit niyang pinakawalan ang mga salita. "I'm... I'm sorry," bulyaw niya, na mas tunog galit kaysa humihingi ng dispensa. Lumingon si Nate nang bahagya at tinaasan pa siya ng kilay "Ayusin mo ang paghingi ng tawad, Luke. Hindi ko naramdaman ang senseridad. Asking for an apology should come with a calm voice at hindi yung parang ikaw pa ang galit."

Her beloved godmother knew her well na hindi talaga siya magsasalita ng maganda para sa kanyang ama. "Elizabeth didn't prepare it well. Should I fire her?" She asked her godmother with a straight face. Umismid lamang ang kanyang ninang bago ito humalik sa kanyang pisngi. "I know, you're grieving, my dear, but please have a decency, will you?" Sabi pa nito. She silently smirked as if she were grieving. She chose not to respond to avoid more conversation and discussion. She had nothing to prove to anyone; oh, how grief she was going through.

“Hi, Vivi.. I just wanted to ask you if we can meetup soon? I really wanna apologize at hindi ako makatulog dala na rin ng ginawa ko sa’yo… My conscience is killing me, man.. I’m really sorry for not asking and waiting or listening to your side of the story yesterday ::(( …” Mensahe nito na may sad emoji pa sa dulo. I immediately smile as I felt his genuine apology, ngunit alam ko naman na dapat eh agad ko siyang kinausap agad.

inis na tulak niya sa kaibigan. "Relax ka nga diyan alangan naman ipahalata ko sa lahat na may masamang binabalak ang groom dito? Ayaw mo naman siguro mabolilyaso ni Silvia diba?" saad nito na may himig pang pananakot. "Pare, condolence! Ay! Este congrats pala," sigaw naman ni Peter habang tumatawa na agad naman niyang sinagot ng mahinang suntok sa balikat.

Pero ang hindi ko inaasahan ang picture sa baba nang naging caption niya isa itong coffin jar na may nakalagay na "Andrew" Binasa ko ang mga comments ng mga tao at lahat dagsa ang salitang condelences mula sa mga kamag-anak, kaibigan at nalalapit na kakilala nang mga Dawson. Maging ang mga naging batch mate namin noong College at ka work sa company ay nag comment na rin. Bigla ko na lang nabagsak ang cellphone na hawak ko. Dahil natutop ko ang bibig ko at hindi ko alam ang sasabihin ko nang nangatog ang tuhod ko at bigla na lang bumuhos ang luha saaking mga mata.

sabi nya na parang kinakausap ang sarili "Ganito po ba?" Napatawa ako dahil halatang praktisado ang huling sinabi nya. "Improve it a little more," komento ko. Nagkibit-balikat sya. "Oh well, when I'm using English I can speak without using that po and opo right?" Tumango-tango ako. May point ang batang to. "When you are speaking in English, you should show your respect through your voice tone and a polite smile." "What if I'm annoyed?"

Papasok na sana ako ng makarinig ako ng boses. "Miafye." lumingon ako kung saan nanggagaling ang boses na iyon "Oh rayven." sabi ko "Hoy ngayon lang kita nakita." sabi niya at kinurot ako "May problema lang." sabi ko at hinampas ko siya "Ahh anong problema mo dagdagan ko." pagbibiro niya "Namatay mama ko." sabi ko at agad siyang tumahimik "Sorry di ko alam, Condolence." sabi niya

Kita ko naman ang paglungkot nila sa mata. "C-Condolence iho." "Our Condolences, brother." Tumango naman si Killer, yumuko muna siya bago siya tuluyang lumabas. Nakatingin lang ako sa kanya, parang malungkot yata siya. "Oh, sundan mo siya, balik na lang kayo mamaya," sabi ni tito. "A-Ahh." "Samahan mo asawa mo, kawawa naman kung mag-isa lang siya sa Sementeryo," tumango ako kay mama. Lumapit muna ako sa kanilang tatlo at niyakap sila.

MALIA'S POV "Condolence." Everywhere I go. Every step I take. Every move I make. Halos lahat ng kilos ko, isang salita lamang ang aking naririnig mula sa mga tao sa paligid ko. "We're sorry for your loss." "Nakikiramay kami." "Lubos kaming nakikiramay." "Condolence."