How To Say Condolences Properly นิยาย & เรื่องราว

Kinuha niya ang cellphone at noon lang niya napansin ang ilang missed calls ni Martin sa messenger niya. Martin’s Message: Hey, babe my condolences to you and I hope you’re ok. I heard your Mom had a car accident that took her life. I felt sad when I saw the NEWS. Do not worry I informed some of our clients regarding your current situation. In case you need a helping hand and shoulder to cry on just call me back and I am here for you. Mhuaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhh….. We all miss you here!

Tagapagmana din ng kilalang brand ng bags. "Sabi ng Lola mo ay galing ka daw sa masakit na break-up," nahihiyang bukas pa nito sa usapan. Kinunot niya ang noo at madiing hiniwa ang steak, "She died." Umawang ang mga manipis nitong labi, "Ow, sorry—" "She died with my child," malamig niyang patuloy. Napakurap ito, "My condolences." Hindi siya tumango o sumagot dito. Kita niyang napalabi ito at binalik ang tingin sa steak. Siya naman ay sumimsim sa tubig.

Dahil na rin sa hiling niyang iwasan ang paggamit ng honorifics at professionalism, at dahil na rin sa tama ng cocktail na hawak ko, hindi ko namamalayan na napapahaba na pala ang aming usapan. Kung hindi pa nag-ring ang phone ko, hindi ko maalala na kailangan ko pa palang umalis dahil birthday celebration ngayon ni Mateo. I can’t miss this. Kapag hindi ako nakasipot, paniguradong magtatampo na sila sa ‘kin dahil palagi akong wala. “Uhm, Sir Collin…” mahinang wika ko. “I’m really sorry but I have to go.”

Agad ma niyakap si Ken ng siya ay nasa harapan na ng byudo. "I'm sorry for your loss.." mahina at halos hindi maibuka ni Bella ang kaniyang bibig, though, she uttered her soft condolences. Yumakap din sa kaniya si Ken at ramdam ni Bella na hinayaan ni Ken ang kaniyang sarili na makaramdam ng pagdamay. He needed comfort in times like his whole world shattered. "I'm very aorry..." I said while rubbing his back. I sniffed when I felt my tears on Ken's collar and I slowly withdraw my hug. He did the same.

“Alam mo bang– hindi ko alam kung paano ito sabihin pero–” Napataas ang kaniyang mga kilay. Naghihintay nang kung ano ang nais nitong sabihin. “Condolence..” Napahinga siya. Buti na lang at– akala niya ay kung ano na. Napatingin siya sa kaibigan. Napangiti ito sa kaniya at kaagad tumingin sa ibang direksyon nang tapunan ito ni Dante ng tingin.

"Nasabi niyang magaling ako, pero hindi siya nakapag-Congrats or something." "That might be the key word. . . Congrats or Congratulations. Mukhang sasabihin niya dapat 'yon sayo kaso biglang lumindol at nabagok siya, tama?" "S-Sort of. Makes sense." "Sa kaso ng kapatid mo, Attorney, naaalala niya lang ang mga nangyari bago mangyari ang aksidente. And sadly. . ." Tumigil ito't huminga ng malalim. "Sadly what?"

Kailangan ko siyang intindihin sa sitwasyon niya ngayun dahil alam ko kung gaano kasakit ang mawalan ng mahal sa buhay. "I am sorry for your loss." mahinang sambit ko. Alam kong walang mas magandang salita ang pwedeng sabihin para mabawasan ng kahit na kaunti ang pagdadalmahati na nararamdaman niya ngayun.

pagdugtong ni Noella at tinapik din ang kabila kong balikat. "Condolence," namumungay na matang wika ni Sophia. "Babantayan ka namin at ang pamilya mo mula sa malayo," ani Aycxe at nagpakawala nang malalim na hininga. "I know you're in pain. Kung may nakakaintindi man ng sitwasyon mo, kami 'yon. Be strong, Rose." I forced a smile and nodded. "Thanks," I said simply.

Lumapit siya ng kaunti, sapat lang para marinig ko ang boses niya kahit malakas ang ulan. “Condolence...” sabi niya. Mahina ang boses niya. Hindi pilit. Hindi rin emosyonal. Isa iyong simpleng pahayag, pero may bigat. Parang alam niya kung gaano kalalim ang sugat na kaharap niya. Napakunot ang noo ko. Sa gitna ng lahat ng sakit, may kirot ng pagkalito na sumingit.

Ngunit hindi ko sila makita. Huminga muna ako nang malalim bago magsalita. “To everyone here who expressed their condolences on the death of my parents, thank you. Sadyang mabilis ang buhay ng tao at hindi natin hawak ito. Ngayo'y nakasama na ng Panginoon sina mommy at daddy.” Nagsimula na namang pumatak ang mga luha ko mula sa aking mga mata. “It's nice to hear your compliments for my parents. I never thought my parents would help so many people. It's not surprising, because they are really kind and have a good heart when they're still alive," wika ko at naging dahilan upang humagulhol na ako ng iyak dahil hindi ko matanggap na wala na sina mommy at daddy.