Romans & histoires How To Say Condolences Properly

Thank you, Sophie” saad nito Sincere ito sa sinabi, seryoso ang mukha at saka titig na titig sa kaniya. My condolences for your loss” sabi nito na nakalahad ang mga palad. Hindi niya tinanggap ang pakikipagkamay nito. Salamat.” Maikli niang sabi Hindi pweding mahalata ng binata na hanggang ngayon siya pa rin ang laman ng kaniyang puso at isipan. Paano nalama ng lalaking ito ang pagkamatay ng Don? Sinubaybayan ba nito ang buhay niya? Nilang mag-ina? Kung gayon sooner or later malalaman nto ang katotohanan tungkol kay John.

Bumuntonghininga ako para hindi ako mawala sa huwestiyo. "Naiintindihan ko po kayo. Dahil naranasan ko rin pong iwan ng taong mahal ko at mahalaga sa buhay ko. Na alam kong hindi na babalik kahit hilingin ko man sa langit. Natuto akong tanggapin iyon at alam kong matutunan rin po ninyo iyon, not now but soon. Condolence po sa inyo at sa buong pamilya niyo," pilit nagpakahinahon kong sabi sa kaniya.

Wala naman talagang kasalanan sa akin ang babae but she felt sorry for what happened to me and Terrence. "Condolence. Maybe 'yun talaga ang rason kung bakit kailangan nating maghiwalay. It's for you to give her the best memories she can have before she left." Sabi ko at hinahagod ang likod niya. "If you don't mind me asking, paano siya namatay? Anong kinamatay niya?"

They better think na isa lang si Chloe sa mga babaeng kinaaaliwan ko. At mas lalong ayoko siyang matulad kay C— I dismissed my thoughts, hindi mangyayari iyon kay Chloe. Hindi mapapahamak si Chloe dahil hindi ko na siya hahayaan na mawala sa paningin ko. “Condolence…” I whispered sincerely at nakita ko ang pagdaan ng lungkot sa mga mata niya na mabilis din na nawala.

Bilang respeto sa aking mga magulang ay kailangan kong sumunod. “Good luck, bro.” Ano ni Xion, sabay tayo at sumunod kina mommy. Tumayo na rin si kuya Timothy, lumapit siya sa akin at tinapǐk ako nito ang balikat ko. “Condolence.” Anya sa seryosong tinig sabay lakad palayo. Isang marahas na buntong hininga ang aking pinakawalan at tinatamad na tumayo na rin ako dahil nawalan na ako ng gana.

sabi ng isang kasambahay na kasam nina Irene at Dina. "Ano ang sinabi niya sa inyo tungkol sa asawa ko?" mahinang tanong ko sa kanya. "Ma'am Celine, wala na po ang asawa mo na si Sir Ronaldo na daddy po ni Sir David. Patay na po 'to. Condolence po sa inyo..." malungkot na sabi ni Irene sa akin. Nalulungkot rin sila habang sinasabi 'yon ni Irene sa akin. Napaluha muli ako matapos sabihin 'yon ni Irene sa akin lalo na ng sabihin niya ang salitang "condolence" dahil naalala ko tuloy ang mga magulang ko nang mamatay ito lalo na ang mama ko. Halu-halo ang nararamdaman ko sa totoo lang. May lungkot, sakit, hinagpis, pagka-miss sa mga taong mahal ko na wala na, inis, galit, pagsisisi at marami pang

I sighed while thinking what to say at first, "gaya ng sabi ko kanina, nais ko pong ilahad din sa inyo kung gaano rin kami naapektuhan sa nangyari sa inyo." I confidently stepped out of the podium at tumungo na sa gitna ng stage na gawa lamang ng plywood. "Our hearts goes to all of you at sa mga nawalan ng mahal sa buhay, I'm sorry for your loss at nakikiramay din kami sa inyo. Alam kong mahirap itong pinagdadaanan ninyo ngayon kaya narito kami upang magsilbing kalinga sa inyo. Alam kong marami kayong nais ilabas sa inyong kalooban. Hinagupit kayo hindi lang sa isang malakas na bagyo, kundi hinagupit din kayo ng sakit at pagdurusa. You all don't deserve this to happen but as they say everyth

“Simula ng mamatay ang anak natin. 10 months na pala.” I can see the sudden change of his facial expression. The grief emotion is in his eyes. He walk towards me. “Hindi ko alam, I’m sorry.” He pull my head and hug me. Now I’m facing his chest. “I’m sorry, baby.” I don’t know why he’s sorry. Hindi ko rin naman kasi nasabi sa kaniya ang petsa ng pagkawala ni Wendel. “Why are you sorry? Sabay nalang tayo pumunta ng simbahan ngayon.” I hugged him back.

Sinapo ko ang pang ibaba nya at puro dugo na ang nasa upuan. Napuno na din ng dugo ang puting kumot na ipinangtaklob ko sakanya. Nag uunahang magbagsakan ang luha ko. I was ready to lose the child due to the diagnosis but not this way. " I offer my sincerest condolences to both of you but I still have unfinished business to tend to." Napa angat ako ng tingin at ngayon ko lang napansin na hindi si Cazen ang nagmamaneho.

kasama ko siya hanggang high school kaya lang pagtungtong namin ng college sa amerika siya nag aral. he knows me very well, lahat ng gusto ko sa kahit ano alam na alam niya, Alam niya rin kung may problema ako o wala. "Condolence nga pala Sam, I'm sorry if I didn't make it to the wake and funeral of your Dad" Mahihimigan ang lungkot sa boses niya I smile bitterly "It's okay Joshua, maiintindihan naman ni Dad yun" Napatawa ako sa huli kong sinabi