Human Diary Novels & Stories

Kinuha ko sa drawer ko ang mga diyaryo kung saan may mga tula at mensahe ng aking Irog mula sa Business page. Binuklat ko ang journal notebook ko. Inipon ko muna sila, balak ko na gupitin ang parte na may mga tula at mensahe niya para idikit ang mga ito sa journal book ko. Kinuha ko ang dumating na diyaryo sa araw na ito at dito ko na sa aking silid binalak na basahin dahil baka bigla na naman akong tumili sa sobrang kilig. Binuklat ko sa page kung saan nakalathala ang tula at mensahe para sa akin at binasa ito.

At darating ang araw, sila ang magmamakaawa. Ilang gabi na akong hindi mapakali simula nang mabuksan ko ang journal ni Seraphina. Hindi siya diary ng isang babaeng mahina o pa-victim. Hindi siya sulat ng isang iyaking sosyalera na hindi makakuha ng atensyon ng asawa niya. Hindi. Ito ay war journal. Isang tahimik pero desperadong laban para mabuhay.

" Dear Diary," Malungkot ako sa gabing ito at hindi ko maintindihan kung bakit. Basta ang alam ko lang parang masama ang loob ko at hindi ako makatulog sa kakaisip ng dahilan. Nakita ko sina Enemy at Pia na naghahalikan sa labas ng bahay ngayong gabi. Hindi ko alam kung bakit parang nasasaktan ako. Umiiyak ako ng walang dahilan at naaalala ko lahat ng masasayang pangyayari sa buhay ko mula ng makilala ko si Enemy. Sana bukas ay hindi ko na maramdaman ito dahil ang hirap nalilito ako. " Serenity...."

Karapatan niyang tapakan ang puso ko sa paraang gusto niya. Inabot ko mula sa aking drawer ang isang maliit na black leather notebook... ang lumang personal diary ni Kiara na ibinigay ng investigator kaninang hapon, kung saan nakatala ang lahat ng papuri ng aking kapatid sa katalinuhan at kabutihan ni Ayesha bago mangyari ang aksidente.

Itatago ko na sana kaso gusto ko talagang basahin kahit lagi niyang ibinibilin sa akin na huwag kong basahin ang diary niya. First page ay larawan naming dalawa, bumabakas ang ngiti sa aking labi habang binubuklat ang bawat pahina ng notebook niya. Nanlaki ang mata ko ng makita ko ang huli niyang sinulat sa kanyang diary. "Dear Diary,

Kinuha ni Jandy ang kaniyang diary dahil magsusulat ito. Dear: diary, It's been a while since nagsulat Ako at ito nanaman ulit ako nagsusulat, well wala naman kasi ako ibang mapagsasabihan ng mga nangyayari sa buhay ko kundi sayo lang diary. At alam mo ba diary wala na si Ethan(evil laugh) at alam kung pinaghahanap na siya well I don't care mamatay silang kakahanap sa wala dahil hinding hindi na nila makikita si Ethan "bwahahahaha," at alam ko na kung sino ang isusunod ko kay Ethan , na eexcite tuloy ako. I know mali itong mga pinaggagawa ko at labag sa batas ang kumitil nang buhay pero kung ganito naman kasaya ang mararamdaman ko then be it . It's be a gonna big show baby.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ko maitatago ang bagay na ito. Hidni ko alam kung kaya ko pa ba na ipagpatuloy ang pagbabasa sa diary, masyadong marahas at hindi ko na masikmura ang mga nababasa ko. Nang isasara ko na sana ang diary ay may isang bagay na nakatawag ng pansin ko. Ang kalahating mga pahina ng diary ay may butas, at sa butas na 'yon ay natagpuan ko ang isang video tape. Sinuri kong mabuti ang video tape, walang label na nakalagay rito sa kung ano ito pero mayroong sticky note na nakadikit rito.

"Wala siya dito, umalis na siya at hindi ko alam kung saan nagpunta. And please bro, alamin mo nga muna kung anak mo talaga 'yan. Baka mamaya niloloko kana naman. Pinatira mo pa diyan, hindi mo alam kung gaano 'yan kasakit para kay Cherry." Sa sinabi ng kaibigan ko ay doon ako nahimasmasan. Tama siya napaka-tanga ko at hindi ko ginagamit ang utak ko. Umiyak ako na nagsisi sa ginawa ko. May nakita akong notebook sa may ilalim ng unan niya. "My daily diary." Basa ko sa unang pahina.

pasigaw na tugon nito Pag katapos ng pangyayari na iyon naligpit nalamang ako ng aking silid at nag sulat ako sa aking diary notebook simula elementry nasusulat na talaga ako sa diary ko lahat sinusulat dahil hindi rin ako pala kaibigan at hindi ko na rin halos mabilang kung nakailang notebook na ako siguro 15? 17? every year nag papalit ako ng diary notebook kapag minsan binabasa ko yung iba na realized ko every year, every version of me, hindi ako nag sisisi sa mga pag kakamali na nagawa ko dahil kung hindi yon nangyari sa buhay ko siguro ibang tao ako ngayon at sobrang laki ng pag sasalamat ko sa youngerself ko kasi nagtuto siya mag sulat sa diary sobang laki ng naging impact sa akin ng p

Kabanata 42 - Ang Katotohanan ng Diary Nasa likod na ng rehas si Leo Cruz. Ang matinding pagtugis ay natapos na, ngunit kasabay nito ay nagsimula ang mas masakit na bahagi: ang pagharap sa katotohanan. Ang diary ni Isabel Cruz, na mahigpit na hawak ni Leo, ay naging sentro ng kanilang atensyon. Hindi lamang ito ebidensya; ito ay tinig ng nakaraan na matagal nang pinipigilan.