Human Diary 소설 & 이야기

Kaya paulit-ulit siyang naglinis, hanggang sa mamula at magdugo na ang kanyang balat. Paglabas niya, nakita ang marangyang kama at kumot, at biglang nakaramdam ng matinding pagkasuklam. Mariin niyang sinunggaban ang kumot at bedsheet at itinapon sa sahig. Doon, may isang bagay na nahulog. Isang diary. Napayuko siya at pinulot iyon. Tatlong salita ang nakasulat sa pabalat.

Kaya nilipat-lipat na lang niya ang mga pahina ng diary na parang isang paslit na tumitingin ng coloring book hanggang sa marating niya ang pinakahuling pahina nito. Napansin niyang medyo makapal sa pandama ang huling pahina ng diary. Kinilatis niya ito at napag-alamang dalawang papel pala ito na nagkadikit. Marahil dala na ng kalumaan o 'di naman kaya ay nabasa. Maingat at dahan-dahan niya itong pinaghiwalay. At dito, sa pinakahuling pahina, nabasa niya ang pinakahuling tala ni Father Mauricio.

Walang pahintulot na binuklat niya ang mga pahina niyon at lihim siyang natawa nang mabasa kung ano ang nasa loob ng nasabing notebook. 'Nagsusulat din pala ng Diary ang mga lalaki?' Ngingiting-ngiting bulong ng isipan niya. Bumalik siya sa kama para maayos na mabasa ang mga nakasulat roon. Nabasa niyang nag-aaral pa ng koehiyo si Jino ang ibang nakasulat roon. Nilaktawan na lamang niya iyon at nagsimula sa pinakalatest na diary ni Juno. Nakaramdam siya ng muling panghihilam ng mga mata sa luha nang mabasa ng buo ang pinakalatest na Diary ni Jino.

Hindi siya sumulyap sa pinto sa tuwing may maririnig na tunog. Hindi dahil hindi na siya umaasa—kundi dahil pagod na siyang umasa. At sa huling pahina ng kanyang diary, muli siyang nagsulat: “Uuwi ka man o hindi… parang wala lang.” Hapon. Tahimik ang buong bahay. Ang tanging maririnig ay ang pag-ihip ng hangin at ang mahina ngunit paulit-ulit na tik-tak ng orasan sa sala.

Ang sabi niya kasi ay importante daw iyon. Muli akong bumalik sa table ko saka ko kinuha ang diary ni Jam. It's a black notebook na leather ang notebook jacket. Agad ko rin iyong binuksan, saka ko nakita ang flash drive na nasa gitna ng mga ginupit na pahina ng libro. It's like someone made a box out of the book's pages to put that flash drive and that little notebook. It's not a diary, but she said it's a diary.

Wala roon. My brows furrowed when I accidentally held something inside Ate Aliyah's drawer. Ipinasok ko ang kamay ko doon at nakapa ang isang may kaliitang notebook. "Bakit may notebook dito?" Kinuha ko iyon at tinitigan. Kulay black iyon at medyo makapal. Bumilis ang tibok ng puso ko at may hinala na agad kung ano iyon. And I was right. Isa nga iyong diary na naglalaman ng lahat ng pinagdaanan ni Ate.

Kalalabas ko lang ng Hospital at huminto ako dito sa bench sa ilalim ng puno malapit dito sa Hospital. Marahan kong binuksan ang Diary. Napag-alaman kong isa pala itong Diary ni Kate. Medyo namukaan ko rin ito dahil minsan nakita ko na ‘to na dala-dala niya sa eskwelahan at sinusulatan. Una kong binasa ang unang pahina ng diary niya. Dear Diary, Ito ang unang beses na susulatan kita. Dati ayo ko talaga ang mga ganito dahil parang ang ano basta alam mo na ‘yon.

Kinuha ko sa drawer ko ang mga diyaryo kung saan may mga tula at mensahe ng aking Irog mula sa Business page. Binuklat ko ang journal notebook ko. Inipon ko muna sila, balak ko na gupitin ang parte na may mga tula at mensahe niya para idikit ang mga ito sa journal book ko. Kinuha ko ang dumating na diyaryo sa araw na ito at dito ko na sa aking silid binalak na basahin dahil baka bigla na naman akong tumili sa sobrang kilig. Binuklat ko sa page kung saan nakalathala ang tula at mensahe para sa akin at binasa ito.

Amoy papel na matagal nang itinago. Kinuha ni Harvey ang phone niya at kinuhanan ang bawat pahina ng diary pati na ang love letters. Nagtagal ang tingin niya sa mga sulat. Dahan-dahang lumapad ang ngiti niya. May binubuo na siyang plano sa utak habang binabasa ang bawat salita. Tinakpan niya ulit ang kahon, maayos, parang walang nangyari. Binalik ang diary sa parehong posisyon. Inayos ang mga sulat na para bang hindi niya ginulo.

At darating ang araw, sila ang magmamakaawa. Ilang gabi na akong hindi mapakali simula nang mabuksan ko ang journal ni Seraphina. Hindi siya diary ng isang babaeng mahina o pa-victim. Hindi siya sulat ng isang iyaking sosyalera na hindi makakuha ng atensyon ng asawa niya. Hindi. Ito ay war journal. Isang tahimik pero desperadong laban para mabuhay.