Human Diary の小説・ストーリー

Dito nakasulat lahat ng sikreto niya bilang isang teenager, mga nararamdaman niyang hindi niya kailanman magawang sabihin ng malakas. Hindi niya alam kung kailan at paano nabasa ni Morgan ang diary na 'to pero simula nung isumbat at ipahiya siya nito anim na taon na ang nakakaraan, hindi niya na ito binuksan pa. At ngayon… malamig ang mga mata niyang kinuha ulit ang gunting at pinaggugupit yun hanggang sa walang natira. Nang mahimasmasan siya, ang dating malinis na studio ay punong-puno na ngayon ng mga punit-punit at gupit-gupit na papel.

Para bang floorboard na naka-angat. Sinilip ko ang ilalim ng kama at nakita ko ang isang lumang maliit na box na may lamang notebook. Mabilis ko iyon kinuha at gamit ang nanginginig na kamay—iyon ay binuksan ko, bumagsak ang puso ko ng makita kung ano ito. Ito ang diary ni Mommy. Binuklat ko ang huling pahina at halos himatayin ako sa nabasa ko. Ang petsa ay ang araw ng kamatayan niya.

V 3 weeks ago. Mataimtim ang pagtingin ni Aerielle sa binatang naglilipat ng pahina sa hawak nitong kulay yellow na notebook, ang slum note diary niya kung saan nakasulat ang lahat ng hirap na pinagdaan niya noong nasa hospital pa siya.

Bahagyang tumaas ang kilay ni Darien. “May habit akong magsulat ng diary. Noong nangyari lahat ng ‘yon, doon ko lang nailalabas ang nararamdaman ko. Detalyado kong isinulat ang buong nangyari. Nang wala na akong pag-asang maipaglaban sa pulis, nakita ko sa admission letter yung address ng school. Bago magsimula ang klase, ipinadala ko sa pamamagitan ng koreo ang diary ko.” Habang nakikinig, mas lalo lang nabibigla si Harmony.

Ngayon ay sumagi sa isip niya na minsan niya na itong nahawakan at muntikan pang mabuksan noon ngunit hindi natuloy dahil pinigilan siya ni Laui at mula noon ay hindi niya na ito nakita pa. Sa pagkakataong ito ay nasa mga kamay niya na ang notebook. Maraming mga sulat ang hindi niya naintindihan. Mga pangalan na hindi siya pamilyar. Para itong isang diary pero hindi ordinaryong diary lang dahil pakiramdam ni Amirah malaki ang naging papel nito kung bakit humantong sa kamatayan ang kasintahan niya. Lilipat na sana si Amirah sa kabilang pahina nang may mahagip na sulat ang kaniyang mata.

Kumislap ang mga mata ni Isaac at tinungo ang study table ng dalaga. Naupo ang binata sa kulay pink na swivel chair ni Lily. Binuklat niyang muli ang diary ng dalaga. Iyon ang dating diary na nabasa niya noon. Nasorpresa ang binata nang may bago na namang naisulat ang dalaga doon. Hello my dearest diary, I'm in love with someone, even though I hate him that much, my crazy feelings and my dumb heart choose him and beat for him. I don't even know what I'm going to do when he was around.

Inabot ko ang notebook na hawak ni mommy and start reading what was written there. It was really a journal of Tita Mela. Or should I said a diary as old as time… habang binabasa ko iyon ay umiiyak na ako. Nandoon lahat, ang pagmamahal niya sa isang lalaki… ang pagmamahal niya na dahilan kaya natukso siya.

Hangang sa tuluyan na nga siyang tumayo at lumabas ng silid. “Sean!” Sa may bintana siya pumuwesto. Hinarangan niya ang sinag ng araw. Binuklat na nga niya. Pumasok na ako ng silid. Nilock ko at napakagat na lang ako sa unan. Iniisip ko kung ano ang mga nakusulat doon. Haist. Ako pa naman yung gumagawa ng Diary na parang scrap book. Pati na lang yung balot nang Candy na pinagkainan ng Crush ko, pinupulot ko pa. Lagot ka ngayon Carl.

tanong ko sa aking sarili. Isang Linggo na simula noong nagising ako sa apartment na pansamantalang tinutuloyan naming mga estudyante na biktima ng sindikato ni papa.Naging tahimik naman ang mga buhay namin dito,at pakiramdam ko ay panaginip lamang ang lahat ng iyon,yung nangyari sa ospital,parang hindi ito totoo dahil sa sobrang tahimik ng mga buhay namin ngayon.Hindi pa rin kami pinakawalan ng mga awtoridad,patuloy nilang iniimbestigahan ang tungkol sa impyernong lugar na tinatawag na Hanzai Academy.Pinacheck din nila kami sa psychologist at lumabas na karamihan sa mga estudyante ay nagkaroon ng sakit sa utak.

Gusto ko rin ma-appreciate ang effort na ginawa nito para sa akin. Alas-dyes ng gabi. Hindi pa rin ako makatulog. Nakahiga na ako ngunit ang diwa ko ang naglalayag. Mayamaya ay sumagi sa isipan ko si Abaddon. Talagang hindi niya ako sinundan dito sa Germany. Napatungo ako nang tignan ang diary na ginawa ko simula nang malaman kong may brain tumor ako. I smiled bitterness while looking in my diary book.