Sobrang nakakapanibago siyang karakter kapag seryosong iniisip ko ang simula ng kanyang kwento. Nasa edad na 26 si Takemichi sa umpisa ng ‘Tokyo Revengers’ — isang tao na mukhang walang direksyon, nakatira sa maliit na apartment, at tila na-stuck sa buhay: uniforme ng pagkabigo at pag-iwas sa mga responsibilidad. Nakakakilabot para sa kanya nang malaman niyang pinatay ang dating nobya niyang si Hinata; yun ang nag-udyok sa kanya para magbago. Bigla siyang nabalik sa nakaraan at bumalik na 12 taon — sa panahong siya ay nasa middle school — at doon nagsimulang kumalat ang mga pagkakataon para itama ang mga mali.
Hindi siya isang malakas na brawler na agad nagmamaneho ng karahasan; mas kilala siya sa pagiging matulungin, matapat, at madalas ikakangapa ng tapang. Minsan mahina at takot, pero dahil sa paglalakbay sa oras, naging mas determinado siyang pigilan ang sunod-sunod na trahedya. Nakikipag-ugnayan siya kay Naoto, kay Hinata, at sa mga taong nakapaloob sa Tokyo Manji Gang — mga relasyon na unti-unting nagpapabago sa kanya mula sa isang simpleng tao tungo sa taong handang magsakripisyo para sa iba.
Bilang tagahanga, nakakaaliw pero nakakalungkot sabay ang pagmasdan ng paglaki niya: hindi instant na bayani, kundi isang ordinaryong tao na paulit-ulit nagbubukas ng sugat at sinusubukang itama ang sariling pagkakamali. Ang appeal niya para sa akin ay ang pagiging totoo — hindi flawless, pero tunay ang puso. Sa huli, mas natatangi ang kanyang kwento dahil ipinapakita nito na ang katapangan ay hindi kawalan ng takot, kundi ang pagpili na kumilos sa kabila nito.