Human Diary 소설 & 이야기

Matapos magsulat sa diary ni Serenity ay kinuha niyang muli ang cellphone na regalo ni Stanley at laking tuwa niya ng mabuksan na niya ito. Picture nila ni Stanley ang naka wall paper dito. Naka phonebook narin agad ang numero nito at maging ang numero ni Savannah at tita Gina. Kinalikot muna niya ang cellphone dahil hindi rin naman siya makatulog pinag aralan niya kung paano ito gagamitin. May f******k account narin siya.

Kinuha ni Jandy ang kaniyang diary dahil magsusulat ito. Dear: diary, It's been a while since nagsulat Ako at ito nanaman ulit ako nagsusulat, well wala naman kasi ako ibang mapagsasabihan ng mga nangyayari sa buhay ko kundi sayo lang diary. At alam mo ba diary wala na si Ethan(evil laugh) at alam kung pinaghahanap na siya well I don't care mamatay silang kakahanap sa wala dahil hinding hindi na nila makikita si Ethan "bwahahahaha," at alam ko na kung sino ang isusunod ko kay Ethan , na eexcite tuloy ako. I know mali itong mga pinaggagawa ko at labag sa batas ang kumitil nang buhay pero kung ganito naman kasaya ang mararamdaman ko then be it . It's be a gonna big show baby.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ko maitatago ang bagay na ito. Hidni ko alam kung kaya ko pa ba na ipagpatuloy ang pagbabasa sa diary, masyadong marahas at hindi ko na masikmura ang mga nababasa ko. Nang isasara ko na sana ang diary ay may isang bagay na nakatawag ng pansin ko. Ang kalahating mga pahina ng diary ay may butas, at sa butas na 'yon ay natagpuan ko ang isang video tape. Sinuri kong mabuti ang video tape, walang label na nakalagay rito sa kung ano ito pero mayroong sticky note na nakadikit rito.

"Wala siya dito, umalis na siya at hindi ko alam kung saan nagpunta. And please bro, alamin mo nga muna kung anak mo talaga 'yan. Baka mamaya niloloko kana naman. Pinatira mo pa diyan, hindi mo alam kung gaano 'yan kasakit para kay Cherry." Sa sinabi ng kaibigan ko ay doon ako nahimasmasan. Tama siya napaka-tanga ko at hindi ko ginagamit ang utak ko. Umiyak ako na nagsisi sa ginawa ko. May nakita akong notebook sa may ilalim ng unan niya. "My daily diary." Basa ko sa unang pahina.

pasigaw na tugon nito Pag katapos ng pangyayari na iyon naligpit nalamang ako ng aking silid at nag sulat ako sa aking diary notebook simula elementry nasusulat na talaga ako sa diary ko lahat sinusulat dahil hindi rin ako pala kaibigan at hindi ko na rin halos mabilang kung nakailang notebook na ako siguro 15? 17? every year nag papalit ako ng diary notebook kapag minsan binabasa ko yung iba na realized ko every year, every version of me, hindi ako nag sisisi sa mga pag kakamali na nagawa ko dahil kung hindi yon nangyari sa buhay ko siguro ibang tao ako ngayon at sobrang laki ng pag sasalamat ko sa youngerself ko kasi nagtuto siya mag sulat sa diary sobang laki ng naging impact sa akin ng p

Kabanata 42 - Ang Katotohanan ng Diary Nasa likod na ng rehas si Leo Cruz. Ang matinding pagtugis ay natapos na, ngunit kasabay nito ay nagsimula ang mas masakit na bahagi: ang pagharap sa katotohanan. Ang diary ni Isabel Cruz, na mahigpit na hawak ni Leo, ay naging sentro ng kanilang atensyon. Hindi lamang ito ebidensya; ito ay tinig ng nakaraan na matagal nang pinipigilan.

"Nako, wag na po, Ma'am. Mapapagalitan kami ni Sir." Ilang beses nila akong pinigilan pero sa huli ay sumuko rin sila. "Lahat ba 'to?" "Wala raw pong ititira." Hawak ko ang isang maliit ngunit makapal na notebook galing sa isang drawer. Ilalagay ko na sana iyon nang mapansin ko kung ano ang nakasulat sa cover. 'Dear, Diary.' And curiosity killed the cat. I flipped the pages. Lahat iyon ay tungkol kay Raeden. I got bored reading those cringy letters. Kaya dinaanan lang ng mga mata ko ang bawat pahina.

“This is my Diary, so it's confidential…” Ngumiti si Rogelyn sa kanyang nabasa at sya'y nagsalita. “Sulat kamay nga ito ni Cyrell.” At si Rogelyn ay nagsimulang basahin ang diary ni Cyrell. Dahil sa diary ay kanyang nalaman ang buhay ni Cyrell sa pamilya nito. Nakaramdam ng lungkot at awa si Rogelyn sa kanyang nababasa. At sya'y nanlaki ang mga mata ng kanyang mabasa ang isang sentence sa diary na nagsasabing.

Pinaglaruan lang siya. Wala sa sariling inopen ni Amanda ang cabinet. Kinuha niya doon ang nakatagong diary niya kung saan nakasulat ang nararamdaman niya kay Theo mula noon... ang saksi kung paano siya kabaliw dito. Binuklat niya ang diary na nabahiran na ngayon ng dugo. At napailing na lang siya ng mabasa ang entry doon.

"Dahil nasa akin ang pinakamahalagang mga pahina." Unti-unti niyang hinulog sa apoy ang isa pang papel. At tuluyang nilamon iyon ng apoy. Damien's POV Tahimik kong isinara ang diary. Mas dumami ang tanong kaysa sagot. Kung sino man ang pumunit sa mga pahina... Alam niya ang katotohanan. At handa siyang gawin ang lahat para manatiling nakabaon iyon sa nakaraan.