Novel & Cerita Humor

reklamo ni Axel. "A joke is only a joke if the person being joked with finds it funny," sabi ni Byenn sa nanginginig na boses. Ginamit niya ang lahat ng kaniyang courage para masabi iyon. Sa loob ng limang taon, ang pagiging pilay at ang pakiramdam na hindi siya sapat kay Alaric ang naging bangungot niya. Bawat mapanuring tingin ay parang sugat na pilit niyang itinatago.

Parang may libo-libong salitang gustong lumabas, pero parehong ayaw magsimula. “Hindi ko inasahan ‘to,” sabi ko sa huli. “Ganun din ako,” sagot niya. “Pero… mukhang may sense of humor ang tadhana.” Napangiti ako—mahina, pagod. “Oo nga.”

Halos sumayaw ang mga bulate ko sa tiyan dahil sa sinabi niya! I giggled. "Naku, hindi n'yo naman ako kailangang ihatid!" I even swayed my hand in the air as if they were teasing me. "Papabuksan ko lang ang gate..." The other side of my lips rose. Hindi man lang nila magawang tumawa sa joke ko? "Ganoon ba? Ngayon na po ako aalis," sambit ko sa mga robot na nandito. I supposed humor died somewhere around the same time emotions did in this place.

Yesh. Carriuz keep laughing at my lames jokes. Kahit nga ang hindi naman talaga jokes from me, panay pa rin ang tawa niya na halos maubusan na siya ng hangin sa katawan. Tinanggap ko na lang na ganoon siya kababaw and honestly? Ngayon lang may taong natatawa sa mga lame kong joke maliban kay Rizalyn. Oh well. marami naman talaga ang nagsasabi na mataas ang sense of humor ko at natural sakin ang pagiging ganoon pero piling tao lamang ang nakakaalam sa ganoon konng side. At simula nang pinamahalaan ko ang EBC madalas seryoso ako at wala akong panahon makipagbiruan o ipakita ang ganito kong side. Kaya nga minsan ay gusto kong kasama sina Agatha at Sirene dahil ta

he declared, tapping his chest like he was making some grand announcement. “Oh, see? Lahat dinadaan mo sa biro kahit seryoso ang kausap mo!” singhal ko sa kaniya. Though, I couldn’t help the tiny smile tugging at my lips dahil sa sinabi niyang ‘Half Lee, half betlog’. His humor was infectious, even when I didn’t want it to be. “Oh, bakit ka nakangiti diyan? Akala ko ba gusto mo nang seryosong usapan?” pang-aasar niya sa ‘kin nang sulyapan niya ako.

dagdag ko saka ko siya inirapan. Hindi naman na siya muling umimik pa pagkatapos dahil ang buong atensyon na niya ay nasa daan. Paano kaya tumawa o ngumiti ang isang ito? Parang ang cringe. Hindi ko maimagine. "Kahit kailan talaga si Adam," saad ko sa aking sarili habang binabasa ang panibagong joke niya na hindi ko ma-take.

Tamad na sagot niya. Inalis ko na ang tingin doon baka mahuli pa niya akong nakatingin doon at baka ano na naman ang isipin niya. "Ang tamad mo naman sumagot." Ngumuso ako. Hindi ko siya type kasi ang seryoso niya sa buhay tapos hindi pa siya marunong ngumiti, wala pa siyang sense of humour. "May tanong ako." Panimula ko.