Hurting In Tagalog Novels & Stories

Pinagsalitaan pa niya ang mga ng masasakit na salita. Umiling siya. "No.. Don't say sorry to me. Ako dapat ang nagsasabi niyan. Ako dapat ang humihingi ng tawad sa inyo. Sorry kung sobrang kitid ng utak ko. Sorry kung nagalit agad ako ng hindi pinapakinggan ang paliwanag niyo. Im sorry for the hurtful word that I said to the both of you. I'm sorry. I'm sorry! Nadala lang ako sa galit ko. Hindi ko sinasadya. Patawad!" Niyakap niya ang mga ito ng mahigpit. Jashiel kiss her forehead.

I smiled painfully habang nakatingala. Sumasakit ang puso ko. Pakiramdam ko hinding hindi ko makakaya ito. Pakiramdam ko hindi na ako makakabangon. Pakiramdam ko hindi ko na kaya. Nanghina ako at mas lalong bumuhos ang luha ko. D@MN!

Nag-angat siya ng tingin sa akin “I was r*ped,” biglang lumabas iyon sa kanyang bibig. Nagulat ako ng marinig ang kanyang sinabi. Napatitig ako ng mariin sa mga mata niya upang matukoy kung nagsasabi ba siya ng totoo o isang kasinungalingan ulit. “And I’m sorry if I couldn’t tell you kung sino ang ama mo for I can’t recognize them all,” muling bumagsak isa-isa ang mga luha sa mga mata niya. I saw the pain and the anguish in those gloomy eyes of her. Napaawang ang mga labi ko sa biglaang rebelasyon niya. “It was a gang r*pe. Sobrang inggit na inggit ko noon kay Chezka dahil umaangat ang buhay niya sa Maynila habang ako’y nasa probinsya at kuntento na lamang sa pagtulong sa Lola Belen mo sa pa

Nanginginig kong iniangat ang isang kamay at idiniin iyon sa aking dibdib. “It hurts so much, Iñigo...” Napahikbi ako. “Ang sakit-sakit.” Agad niyang hinawakan ang magkabila kong pisngi, his eyes searching mine desperately. “God. What hurts?” Nanginig ang boses niya. “Tell me. Anong masakit?” I could only shake my head as more tears streamed uncontrollably down my face. “It hurts...” I repeated helplessly. “It hurts so much...”

Thank goodness! Sobrang nakakahiya! Ba’t kasi kumain ako ng ginataan! Sa dami-dami ba naming dessert na available ‘yon pa! At bakit naman ang shunga-shunga ko at hindi ko naalala na lactose intolerant ako! Buang jud ko! [Note: Buang means crazy; translation= I’m so crazy!]

halos bulong na tawag ko "I'm sorry...I know how terrible the things I did to your daughter, and I understand what's your coming from.. I hurt her,not just physical but also emotional..And im very sorry for that..Pinagsisihan ko lahat ng ginawa ko..lahat ng pananakit,lahat ng sakit na naranasan niya dahil saakin-pinagsisihan ko yun,at pagsisisihan ko habangbuhay" "Sorry is not enough,I know.. but I will forever ask that"

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Umiwas naman siya nang tingin bago mapabuntong-hininga. "Alam mo bang ang hirap sabihin ang mga kataga na iyon sa maraming tao. Nagpapanggap na wala lang, nagsisinungaling na hindi kita mahal. Pero sa totoo lang gusto kong ipagsigawan sa mundo kung gaano ba kita kamahal. Hay buhay! Bakit ba napakabigdeal ng pagiging bakla ko sa ibang tao?" Napansin ko kung gaano ba siya kalungkot sa bagay na iyon. Mas lalo ko siyang hinila palapit sa akin.

I am emotionally damaged. Hindi nila alam kung gaano kasakit na manggagaling pa mismo sa bibig ng sarili mong ina ang mga salitang iyon. Masakit na sa akin na maiwanan ng ama, dumagdag pa sa sakit si Mommy na parang hindi niya naiintindihan ang nararamdaman ko bilang nag-iisang anak niya. "Ouch!" daing ulit ni Haris nang hindi ko mamalayang napadiin ulit ang bulak sa sugat niya dahilan para mabalik ako sa ulirat.