I Always Love Novels & Stories

"I love you." I nodded and just bit my lip "Answer me." Diin na sabi niya. Sarap asarin nito. "I love myself too." I teased him. He cursed. "Answer me Natalia Grace or I'll fuck-".. I cut him off. "Oo na! Mahal na mahal kita." Naalala ko kasi noon sa Isla. Panay sabi niya sa akin nang I Love You nang hindi ako sumagot ilang beses niya akong inangkin hanggang sumuko na ako.

Hindi ko pa rin mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya. “I love you, Ava.”

Habang tumatagal tuloy ay mas kinikilig lang ako sa tuwing nagseselos siya. Me: Kahit hindi kita kasama, ikaw lang naman ang nasa puso at isip ko. Josh Rain: Dapat lang naman. Me: I love you! Josh Rain: I love you more! Ikaw na rin nauunang mag-I love you huh. Kinakabahan tuloy ako. Me: Bakit naman? Josh Rain: Baka magpasaway ka diyan. Me: Hindi naman ako pasaway alam mo ‘yan.

“I love you, baby. . . I love you so much with all my heart and soul.” “I-I love you, too, Mommy . . .”

Lumapit ako sa personal refrigerator ni papa at kumuha ng isang bottled water mula rito at isang Snickers candy bar. “Tell her that I missed her so much.” Nakangiting sabi ni papa. “And I love her.” “Lagi ko namang sinasabi ‘yon sa kanya, papa, pero hindi naman siya naniniwala na.” Tugon ko bago ako bumalik sa sofa. “Naintindihan ko naman ang mama mo.” Seryosong tugon ni papa. “But don’t worry, papa, I know that she’s still in love with you.” Nakangiting sabi ko kay papa habang binubuksan ko ‘yong Snickers.

Nakita ko ulit ang masayang ngiting mayro'n sa kanyang labi. Magaan at puno nang pagmamahal ang aming halik sa isa't-isa. “I love you, I really do, babe! Iingatan kita araw-araw.”

marahan ko rin na sagot at tuluyan ng lumabas ng k’warto. Simula ng araw na ‘yon, hindi na nawala ang I love you sa aming dalawa. Tuwing aalis siya o magkikita kami, kahit sa simpleng message ay may kasama ng I love you. Minsan ay ako na lang din ang kinikilabutan sa pagiging sweet namin bigla sa isa’t-isa, pero kahit gano’n ay mas gusto ko na mas naging open kami. Pagbaba ko pa lang ng second floor ay sumalubong na sa akin si mama Lucy, nagulat pa nga ako dahil hindi ko akalain na andito sila ngayon.

“I love . . . basta. Mag-ingat ka.” “Ewan ko sa 'yo,” saad ko naman, kahit na umaasa akong ‘you’ ang karugtong ng ‘I love’ na sinabi niya. Pero imposible iyon. Mabait lang siya at maalaga. Wala na iyong iba pang pagpapakahulugan.

I whispered lovingly. I will never get tired of showing her my feelings. I'll shower her with my love everyday. I'll make sure of that.

“Whatever, sweetheart…! Again, I love you. And please, say that you love me too…” Okay, diretsahan na talaga ito. Hindi na rin siya magpapatumpik-tumpik pa. Ayaw niya nang mag-inarte at pagpakipot pa. “I love you too, Mr. Vincent Valderama. Umpisa pa man nang gabing iyon, minahal na kita…!”