I Couldn't Ask For More Meaning นิยาย & เรื่องราว

"There's no limit in giving things." "Kung walang limit sa iyo, may limit sa akin. Ayokong tumanggap ng iba't ibang regalo dahil ayaw kong magkautang ng loob sa isang tao. Ou, mayaman ka, nabibili mo lahat ang hindi namin maibili pero hindi sapat iyon para gawin mo ito." "Paano ba maging sapat para magawa ko lahat?" Natigilan ako sa tanong niya. I did not expect him to rebut like that.

Alam kong alam na naman niya ang sagot ko kahit na hindi ko na sagutin ang tanong niya. Hindi na ako tumanggi pa sa tanong niya dahil iyon naman talaga ang nais ko. Baka mamaya, isipin niya na pineperahan ko siya dahil lang sa mukha akong pera—mukha naman talaga akong pera pero hindi naman sa ganoong paraan. “How much more do you need?”

I cherish you everyday I will never stop loving you For the rest of my life you are always mine You don't have to think twice because I am yours I will love you always From the depths of my soul you have the control in my heart I've waited so long to say this to you If you're asking if I cherish you nor do I love you this much my answer is always I do

I sincerely added. "Now asked me that question again."

"And in return… all I ask is that when I reach out, you answer my calls. Reply to my messages. That’s it. Nothing more. Just… don’t make me a stranger to you." Dahan-dahan ko siyang binitawan at binuksan ang p***o para sa kanya. Alam kong mahina ang posisyon ko, pero wala na akong ibang magagawa kundi tanggapin kung anong natitira. "That’s all I want. Just don’t disappear entirely."

“Deserve niya iyon.” Ramdam kong unti-unti siyang nakukumbinsi. “Thank you po.” “Anything else?” Muli siyang natahimik. At sa katahimikang iyon, gusto kong sabihin ang lahat. Gusto kong tanungin kung kumusta siya. Kung, masaya ba siya? Kung, naaalala ba niya ang dati naming buhay? Pero wala akong karapatang pilitin siya.