I Couldn't Ask For More Meaning 소설 & 이야기

Hindi rin naman 'ata sasama iyon. “Because I want you to enjoy it without depending on other people. And please, no more asking questions. Baka magbago ang isip ko.” Bigla tuloy akong kinabahan sa huli niyang sinabi.

Nagbaba ako ng tingin, halos kapusin na ng hininga. Wala akong maalala tungkol sa pagkakataong sinabi ko sa kaniya ang mga bagay na iyon. Pero gano’n ang pangarap ko, ang maging malaya, ang makapunta sa iba’t ibang lugar at makunan ng litrato ang magagandang tanawin. It will fill my heart with joy. It will fulfill my dream. “Why are you saying this to me?” mahina kong tanong, hindi na halos makatingin sa kaniya.

May mga bagay na mas masarap itago kaysa ikuwento. Diyos ko, mga mima—umabot kami hanggang alas-tres ng madaling-araw. “Satisfied?” mapanuksong tanong niya. Tumango lang ako, halos wala nang lakas. “Hon, I want more,” pabirong ani niya.

I felt so weak and wounded. Sabi ko hindi na ako iiyak...hindi na ako iiyak kailanman ...pero lalo lang lumakas ang mga hagulhol ko. I didn't ask for the world. I didn't ask for anything. Isa lang naman ang hinihiling ko, ang makadama ng pagmamahal pero bakit ang hirap para sa iba na ibigay ito? Gaano ba ako kahirap mahalin?

"I mean…I don't need any financial help from you. May pera akong pambayad. Ayokong magkautang sayo." "Wala kang utang sa akin. At hindi rin naman kita sisingilin." He looked at me. "Caress, I already told you I'm not doing this because I'm asking for something in return." "I know," mahinang sambit ko. "You're just too good. And I don't deserve all of this."

Nakukuha ko ang lahat ng gusto ko, nakakapag-travel ako sa kahit saang sulok ng buong mundo. Kaya sabi nila, nasa akin na raw lahat. And I would like to agree with that one. I have boys, I have friends, I have siblings and cousins, I have a family, I have fortune. What else could I ask for more, 'di ba?

Ito lang ang tanging paraan para maitama ang lahat ng pagkakamaling ito. "'Mmy, can you do me a favor?" I asked her without any hesitation. Desidido na ako at wala nang makakapigil sa akin. Kahit siya ay hindi na ako mapipigilan. "What favor, anak?" nagtatakang tanong naman niya sa akin habang nakatitig sa aking mga mata.

Biglang nawala ang bagsik ng mukha nito at tumingin sa ibang bagay. "'Yan, 'yan ugali mong 'yan ang hindi ko kilala sa loob ng ilang taon. I never thought you were this...hindi ko masabi kung anong klaseng nilalang ang tao na kayang humiling ng kamatayan ng iba!" "Masisisi mo ba ako?" "No, but I believe that a good person can never ask for somebody else's death no matter what."

“It’s for you. Thanks for the night too.” Sandali itong tumahimik na parang may gustong sabihin. “W-wala ka po bang request sa akin bago tayo maghiwalay?” “Ano ang ibig mong sabihin?” nakakunot ang noong tanong niya. “Hindi ko din po alam… sabi kasi ng kaibigan ko kapag binigyan ako ng malaking pera, ibig sabihin daw ‘yun may kapalit na hinihingi.”

Ashton's toned seems like he's pleaded more than he's asking. Isang tipid na ngiti lamang ang sinagot ni Taphney habang dahan-dahan rin na umiiling. "Okay..." animo'y nahihirapang saad ng binata. "Sabihin mo na..." "Can I ask you a little favor..." "Ano 'yon?" "Can you promise me that after I tell you about that thing, you will never leave me?"