Novel & Cerita I Feel Betrayed In Tagalog

I don't have any idea who is it, pero kung sinuman siya, siguradong malaki ang galit niya sa'kin para umabot sa puntong ito. The moment I saw the person's face, surely, I paled. My hands at my back trembled. My body shivered not because of pain the ropes are giving me, nor because of fear. Ngunit dahil sa labis na pagkagulat, pagkamuhi. This is the second time I felt so betrayed in my whole life. Ang una, noong inakala kong niloko ako ni Reilan para sa paghihiganti ng pamilya niya. At ang pangalawa ay ito.

I don't know what to say but I have this guts that I should tell him what I feel. "I-I feel like I was betray Keith even I shouldn't feel this. A-alam ko wala akong karapatan pero hindi ko mapigilan, nagpupuyos ako sa galit. I feel like I was left behind after being u-used" napayuko ako ng makaramdam ng pananakit ng dibdib ko.

Hindi na binigyan pa ng sansya na makapag salita si Diego at binaba na ang tawag. Pabagsak na umupo sa sofa si Caroline at inihiga ang sarili. Hindi nito maintindihan ang sarili. Naiiyak na naman siya dahil sa mga hinaharap na problema. Naguguluhan na siya sa mga nangyayari at alam nila ngunit tinago nila sa kanya. “Do I deserve this? I felt so betrayed," nanggigigil niyang wika sa sarili. Pinatong niya ang braso sa kanyang mukha at tinakpan ang mga mata.

Kaya pala sobrang gaan ng pakiramdam ko sa tuwing nag kukwentuhan kami, kaya pala parang tumatalon sa saya ang damdamin kapag magkasama kami. Hindi ko napigilan ang aking emosyon. Pumasok agad ako sa kuwarto at nagkulong. Pinigilan kong hindi umiyak pero sobrang sakit. I felt betrayed sa puntong ito, bakit hindi nila sinabi sa akin ng diretso? Bakit kailang pang itago sa akin ang lahat? Kung sana sinabi nila, sana natulungan ko rin ang sarili ko para makaalala ulit.

"Yeah... I think, I'm tortur*ng myself, right? I wanna fight, but now, I lost." Kahit gusto kong umiyak ay hindi ko magawa. Siguro, ubos na ubos na ang luha ko sa mga pag-iyak ko dahil sa mga nangyayari. Malungkot lang naman ako at mabigat ang pakiramdam. "Alam mo ba, tita? My best friend betrayed me. She's the lucky girl. She played me all along. She deceived me," sabi ko pa. Humiwalay siya ng pagkakayakap sa 'kin.

Hindi ko man gustuhin, ako ngayon ay umiiyak. They all betrayed me! ##

Ang secretary niya. Para na namang pinipiga ang puso ko na maalala ang tagpong iyon! Mariin akong napapikit na umagos muli ang masaganang luha sa aking mga mata. Marahan naman nitong pinahid ang pisngi ko. "You betrayed me," mapait kong saad. "What? How? Didn't you're the one who betrayed me?" naguguluhang tanong nito. Nagmulat ako ng mga mata na napatitig dito na hindi makapaniwala. Pero kita ko ngang gulong-gulo ang itsura nito. Napapapilig pa ng ulo na tila kay lalim ng iniisip.

Mas pipiliin nya na mamatay ako, it feels like she betrayed me, sinampal nya sa muka ko na may gap padin saamin kahit gaano kalalim ang napag-samahan namin sa loob ng mahigit isang tao. “I feel betrayed when you said it Ate, ganito pala ang pakiramdam. Wala ako makapitan, all i have is myself.” Lumakad ako sa kama at umupo doon, marahang inalis ang dextrose sa kamay ko at kinuha ang cardigan na nasa upuan na malapit sa kama.

Napahigop ako ng beer, pilit iniipon ang emosyon na kanina ko pa tinutulak palayo. “Hindi ko nga alam kung anong klaseng sakit ito,” mahina kong sagot. “Hindi ko rin sigurado kung kanino ako mas galit… sa kanila ba o sa sarili ko.” “Love?” tanong niya. “Something like that.” Napatawa akong walang saya. “Pero mas mabigat siguro yung betrayal. Yung pakiramdam na yung mga taong dapat nagpoprotekta sa’yo… sila pa yung sumira sa’yo.”

sabi niya "So may nangyari na ba sa inyo?" tanong naman yung Yohan Para akong kinilabutan sa sinabi nito. Anong nangyayari? "Masarap ba? magaling bang sumubo?" natatawa namang tanong ni Aljur Sabi na nga ba! mga bastos na to. Mabilis namang tumulo ang mga luha ko. Bakit ba ganito nararamdaman ko? I am feeling betrayed.