Romans & histoires I Hate How Much I Love You

Pero bago ko pa magawa, mabilis na lumapit si Krim at pinigilan ako, mariing idiniin ang kamay sa balikat ko. "Kalma lang." Matalim ang tingin niya. "Huwag mong pilitin ang sarili mong gumalaw. Hindi mo alam kung ano ang ginawa ko para lang mahanap, Samantha. At ngayong nasa akin ka na ulit…" Naramdaman ko ang kamay niyang dumampi sa pisngi ko. ""You can hate me all you want, Samantha… but you’re mine. And I will never let you go."."

He said it sarcastically. I scoffed and gritted my teeth. "No need. You have already made me fall in love with you. What is the point of it? Hating you doesn’t do me any good at all. Why should I bother to suffer? Pshh." I pouted. I just declared that I love him when it should have been said in my mind.

Ayoko sana siyang saktan at paasahin dahil hanggang ngayon, mahal na mahal ko pa rin ang alaala at ang may-ari ng sapatos na ito. But I’m selfish… Napahilot ako ng ulo. Pakiramdam ko, wala na akong ipinagkaiba sa mga gag0ng lalaki na namamangka sa dalawang ilog. Kahit pa alam ko na sa huli, may masasaktan lang ako. Bakit ba kasi sabay pa silang dalawa na dumating sa buhay ko? “God, I hate myself!” I’m so lost and it’s really frustrating. Para na akong mababaliw.

naramdaman ko ang mga kamay niyang dumampi sa likod ko upang yakapin ako pabalik. “I still hate you, but I hate myself more for still loving you. I tried my best to forget you, but why's it still you? Why's it always you? ”I murmured in his neck while I was having hiccups. I cupped his face. “I am not a person who loves to give a second chance, but I will bet on you this time. This will be your last chance, don't mess up.”

Kasabay ng pagtibok na iyun ang pagpapakawala ko sa tatlong salitang alam kong makapagpapabago ng buhay ko. “Love me.. hater.”

Ibinabaon ko ang mga kuko ko sa kaniyang likuran. Punong-puno ng diin ang bawat galaw niya. Walang pagtitimpi. “I fucking hate you,” bulong niya, pero ang katawan niya ay mabilis na umiindayog sa ibabaw ko, ipinaparamdam kung gaano katigas at kung gaano niya ako kagusto. “I hate that I want you this much. I hate that I’m losing my mind over a traitor like you.”

Hinawakan niya rin ang baba ko at hinarap ako sa kanya at pinakatitigan ang mukha kong iwas na iwas at naluluha dahil sa kahihiyang ginawa ko. "What is that? Tears of regrets?" Kahit alam niya nagawa pa talaga niyang tanong kaya lalo akong napaluha. "I really hate you, Vihaan Sullivan," I said with my gritted teeth kahit sa loob-loob ko wala naman akong dapat na sisihin... "The way you hate me... that's how much I love you," he talked back which only made me feel more pissed off but deep inside my heart race like there's a finished line.

It's only pure hatred and fury. "Hayaan mo akong makalabas dito. Tatanawin kong utang na loob iyon sa iyo. Pakiusapan mo si Daddy na i-atras ang kasunduang ipakasal ako sa lalaking hinding-hindi ko kailanman magugustuhan at mamahalin." Pero umiling ito. See? There's no way she can feel easiness towards her. "I-I c-can't. I'm sorry anak."

It’s painful and warm and sweet all at the same time. “I thought a really great guy loves me. But right now, I doubt if he really did. Tingin ko, dapat at kailangan ko siyang kalimutan. Pero tingin ko rin, hindi ko kaya. It’s . . . complicated.” Humiga siya sa pa-letrang L na couch. Nakipagtitigan sa mga guhit ng ilaw na sumasayaw sa kisame. “How can I hate someone yet not hate someone? Do you get what I mean? ’Yong . . . galit ako pero parang hindi ako galit?

Sagot ko sa kanya. He shook his head. "Wala, kaya nga kinakain ko na for you 'di ba?" Sagot naman niya pabalik. Napa-lingon naman ako nang marinig kong umubo si Hazel. Nang mag-tama ang mata namin ay tinitignan niya ako ng makabuluhang tingin. "What?" I asked. "You guys... are really something," She replied. "You were just hating each other's guts a while ago and then suddenly you are acting like a lovey dovey." she added.