I Thought My Time Was Up Novels & Stories

Mukha namang wala s'yang idea sa usapan namin kaya ngumiti lang ako. "Hayaan n'yo na. Mamaya naman nandito s'ya, malalaman n'ya din," nakangiti kong saad sa kanila. Ready na ko, nandito na e. Tumingin ako sa wall clock at nakita kong 5:30pm na kaya naman niyaya ko na silang lumabas.

Tamang-tama na pamatay ng oras habang naghihintay siyang umuwi. If Hugo had not promised me to come back home, I wouldn’t wait. Baka nga humihilik na ako sa kuwarto ko sa mga oras na ito. Nang tingnan ko ang maliit na digital clock na nakapatong sa mesa ko, ilang minuto na lang lampas alas-dose na.

He continued preaching about my status. I rolled my eyes. Kung hindi ko lang siya kaibigan ay minura ko na siya. I heaved out a sigh and shook my head. The heavy feeling in my chest started to grow and swallow me. "I don't have enough time. Wala namang kasiguraduhan. Gusto ko kapag pinasok ko ang isang bagay, sigurado na ako. I don't like wasting my time." "Is that why you left them?"

DAMIEN’S POINT OF VIEW Hindi ako mapakali. Para akong mababaliw sa kakahintay. Nakatitig lang ako sa orasan. Time is running so fast. Parang mabagal ang takbo ng oras pero sa isip ko, parang humahabol kami sa kamatayan. Ilang oras na ang lumipas mula nang umalis si Fia. Ilang oras na rin siyang wala at wala man lang paramdam.

Lahat ang kakapal pa, singkapal ng mukha niya. “Oh? Bakit? Hindi ba’t sinabi mong hindi pa tapos ang mga ‘yan?” tiningnan ko ang oras sa suot kung wristwatch. “Kailangan mo nang bumalik sa pwesto mo, ilang oras na lang ang natira mo. You still have 4 hours left.”

Bahagya akong umirap sa kanya nang hindi siya nakatingin sa akin. I seriously did all my work. I didn’t even notice the time and my surroundings. Naramdaman ko na lang na kumukulo na ang tiyan ko sa gutom.When I looked at my side clock, mag-aalas-tres na pala ng hapon. It was supposed to be my breaktime. Pero tulad kaninang one hour break ay wala pa rin akong ganang pumunta sa canteen. I only ate biscuits.

Kanina pa sya nakaalis pero panay ang update, akala mo naman hindi na uuwi. Nakaligo na ko tsaka ko nilinis ang kusina, nilagay ko na sa bag ang baunan ko. Isa lang ang klase ko today, at mamayang five thirty yon, current time ay three forty three, kaya kailangan ko na magmadali. Two days na lang at kailangan ko na talaga sabihin kay Kalix ang nangyayari, ayoko mawala ang chance ko na makapag aral dahil lang sa maling akusasyon.

Tumigil ako sa harap niya. “Hindi pa oras para lumabas!” tumigil siya sa pagbabasa at bumaling ng tingin sa akin. “Naiinip na ako, anong oras ba?” sabay umupo ako sa mga upuang nakahilera sa harapan niya. “5pm!” “Pero! Gasgas lang naman ang nasa noo ko bakit kailangan ko ng ng dextrose?” hawak ko sa gasang nasa noo ko.

Umirap ako at dinamihan nalang ang niluto. Nauna na akong kumain dahil ang tagal niya at hindi rin naman kailangang sabay kami laging kumain. We made a deal to mind each other’s businesses. Nilinis ko na rin ang kinainan at umakyat na pero ilang minuto lang ay bumaba akong muli dahil hindi ako mapakali. I looked at the clock and my brows shot up when I saw that it’s already 10 pm.

Damn, this is embarrassing! Akma sanang lalapit si Rafus sa akin pero agad akong lumayo. Umiinit ang magkabilang pisngi ko sa sobrang kahihiyan. Ito ang unang beses na masamid ako ng sariling laway habang nagpapantasya! "I have work so I can't watch the game until the last quarter." I said after calming myself. "What time will your shift end?" My brow furrowed yet I still answered his question, "Thirty minutes before the clock hits five post meridiem."