روايات وقصص ضمن I Thought My Time Was Up

Napanguso ako sa lambot at rahan ng boses niya. “I am eating now,” saad ko habang umuupo pabalik sa upuan. “At this hour?” he paused a bit. “It’s already one in the afternoon, Avery.” I can hear his anger at the other line. I sighed, “sorry, naging abala ako sa mga ginagawa ko kaya medyo nalimutan ko na ang kumain sa tamang oras.” “Still, it’s not right to not eat on time.” Umirap ako, “I know. Nakalimutan nga, ‘di ba?”

Nilinis ko lahat ng sulok ng kwarto. Makalipas ang halos apat na oras ay natapos na ako. Napasulyap ako sa wall clock na nakasabit sa dingding. Alas nuwebe na pala ng gabi, hindi pa dumating si Seniorito Aries. Nakapagtataka? Ba't ang tagal nitong nakauwi? Ibig kong sabunutan ang sarili sa naisip ko. Daig ko pa ang asawang naghihintay sa kanyang kabiyak.

ignored me? Ha! Ngumisi ako sa ideyang iyon. Nawala ang malaki kong ngiti nang nakitang lagpas na sa oras ang saktong uwian niya. Ibig sabihin nasa loob na siya ng kwarto niya ngayon! Ah, I should have ran faster earlier.

Chad was about to open his mouth to start the introduction, when I voiced out my thoughts. “But Architect Delgado must know how to properly manage her time, sir. Most of us were already here thirty minutes ahead of the scheduled time, despite how busy we were doing—” I cut my own words nang mapansin kong halos lahat ng atensiyon nila ay nasa akin. Pati na ang mga tahimik na nagtitipa lang sa kanya-kanya nilang mga laptop ay napatigil din. Oops, I hope that I didn’t sound too obvious… that, hell yeah, I was really vexed at her. At napakahirap itago niyon!

Impossible akong makalusot kapag seryoso siyang nagsampa ng demanda laban sa akin. Binalot ako ng katahimikan hanggang sa sumapit ang hatinggabi. 11:58 PM. 11:59 PM. 12:00 AM. The twenty-four hour deadline officially ended. Titig na titig ako sa phone ko na nakapatong sa kama. Hindi ko siya tinawagan. Hindi ko siya tinitext. Hindi rin ako pumunta sa penthouse niya para ibigay ang sagot ko. Marahan kong ipinikit ang mga mata ko at humiga nang patag habang nakatingin sa kisame.

Pero baka wala lang talaga siya sa mood, tinignan ko ang oras at napakabilis lumipas ng oras, 2:45 pm na. Napagdesisyunan kong mag-ayos na lang ng mga gamit ko at mamaya ko na tatapusin ‘tong Minutes of the meeting. “Ay naku, bakla! Hayaan mo na ‘yan, eemail ko na lang sainyo mamaya ang comments niya, aawra na ako baka buminggo ako sa kan’ya pagna-late ako.” Hindi ko na pinag-aksayahan ng pansin ang kung anong kalandiaan ang sinasabi nitong si Marquez at nag-umpisa na lang maglakad paalis.

Halos hingalin ako sa bilis ng aking pagtakbo papuntang room namin. Magsisimula na ng pumasok ako, mabuti na lang at nakahabol ako on time sabi ko sa aking isipan. Bawal na kasing ummabsent sa ngayon dahil graduating na kaming lahat. Inabot kami ng tatlong oras sa subject na to nag break time kami pagkatapos at isa na lang din ang subject ko sa hapon pero hanggang five pm na rin yun.

“I said again!” Sa halip na sundin ako, napayuko siya. Wala na ni isa sa kanila ang kumilos para sundin ako, and the reality hit me like a punch to the gut when I heard her whisper, “Time of death, 8:57 PM.” For a moment, everything around me stopped. My hands, usually so steady, trembled slightly as I set the paddles down. Ginawa ko ang lahat ng makakaya ko—lahat—pero hindi sapat.

My lips instantly curved up the moment I saw my reflection at the mirror—simple, yet elegant. I still have fifteen minutes left before the clock strikes at six but I decided to went downstairs. Minutes passed . . . until it became an hour. Ngunit hindi pa rin dumarating ang sundo ko. Nagsimula nang kumabog ang aking dibdib. Hindi ko maiwasang kabahan dahil kahit isang beses ay wala pa siyang nababali sa mga naging usapan namin. He usually informed me ahead of time if ever something came up and that he can't make it. But now, he did not even beep me.

After ng first subject ay sumunod naman na ang susunod naming subject which is one of my weakness pero sa awa ng diyos ay nairaos ko rin at sana ay maipasa ko rin. After ng dalawang subject ay nag break time muna for 30 minutes again pero hindi na ako bumaba at sa halip ay nag basa nalang ako ng reviewer ko para naman hindi ako ganong mahirapan mamaya. Sobrang bilis ng oras parang ilang segundo pa lang ang lumilipas ay mag uumpisa na muli kami sa pagsasagot. "Time's up!"