I've Had Enough Novels & Stories

I could feel his heartbeat against my back, the way that I could hear his breathing. "Overthinking won't do any good. Stop being jealous over people I know." "Then make me feel that I am enough." Nangatal ang labi ko sa sinabi. Gusto kong maramdaman na sapat ako dahil kanina, sa kokonting minuto, naramdaman kong wala akong kwenta.

Pero wala pa rin siyang sagot. Lumapit ako. "How many operations did you stop?" Silence. "How many?" Mabagal siyang huminga. Then— "Enough." Napatawa ako nang walang humor. Enough. Enough? Enough para baguhin ang takbo ng empire? Enough para ilagay sa panganib ang negosyo? Enough para manatiling malapit sa akin? "Torren." Mababa ang boses ko. Delikado.

"Anong kwenta na ipaglaban pa kung anong meron kayo kung yung taong pinaglalaban mo ay ayaw ng lumaban?" Hindi naman masakit, konti lang. "Sorry talaga." There were tears in his eyes that would fall at any moment. "The last one. Nasanay na ako kaya 'di na gaano nasaktan. It maybe hurt but not the same like the first time." "Tama na, sorry talaga," he said, crying. "Dun ko na-realize yung saying na, "1 is enough and 2 is too much". I realized enough to stop. Same as me, I want you to realize something."

Ilang segundo pa ang itinagal bago ako nakahugot ng lakas sa kung saan at agad na itinulak ito nang marahas. “Well sorry to burst your bubble, I’m over you! I’m done dealing with your heartlessness! “Why? Because now you knew I’m a bastard?” ***

Hindi ko kayang maging mahina ngayon. Ito ay magagastos sa akin nang higit pa kaysa sa nais kong makipagtawaran. Naabot ko na ang breaking point ko. Hindi ko isasapanganib na bumalik sa kadiliman na halos umangkin sa aking kaluluwa.

Gusto kong ilabas lahat ng galit ko pero hindi ko magawa. "I'm so tired of this shit Senyora utang na loob! Kung napapagod na kayo, mas napapagod po ako! Buti nga kayo ito lang ang problema niyo, ako problema ko kung paano ko pa makasama ng matagal ang lola ko."

He's too sad at parang ilang sandali lang ay iiyak na ito. "When can I be enough...for you to stay with me?" Anas niya sa akin na tila pinunit ang puso ko ng ilang beses. Sumikip ang pakiramdam ko dahil sa salitang iyon. Ramdam na ramdam ko ang sakit.

sabi ko na hindi ito sinusulyapan. "I thought you will beg me again this time." Napahinto ako sa ginagawa ko at nagangat ng tingin ko rito. "Sudden change?" Lumunok ako at bahagyang ngumiti. "Once is enough, if I say na tama na yung ginawa kong pagpapakumbaba sa 'yo. Tama na. Hindi ko na uulitin, lalo pa at may k-kinakasama ka na pala. So, I guess there's no use for me to beg you now. Kasi tama ka rin. Past is past." I cleared my throat. "I really have to go now, may gagawin pa ako sa opisina—"

Wala akong next step. Ang meron lang ako, ito. Sila. At ang katahimikang matagal kong hinanap. At sa gabing iyon, habang nakatingala ako sa langit, tahimik kong sinabi sa sarili ko, this is enough. For now… this is enough.

Is she even aware she's causing long traffic? Ilang beses akong bumubusina ngunit wala yatang balak na umalis siya roon. Masisira na lang ang manibela ko sa kakahampas ngunit para siyang walang naririnig! I'm tired as hell and I want to rest after doing a lot of workloads! Tapos may ganito pa! Kung minamalas ka nga naman oh! “Damn!” gigil na hinampas ko nang paulit-ulit para bumusina ngunit hindi pa rin siya kumilos para umalis. “Fudge!”