I've Had Enough Novels & Stories

"Pagod na ako. Sobrang pagod na. Pagod na akong lumaban. Pagod na akong mag-alala. Pagod na akong isipin kung sapat ba ako para sa'yo." "You are enough." "Then why do I feel like I'm not?" "Because I made you feel that way. And I'm sorry. I will spend the rest of my life making it up to you." Tatalikod na sana ako nang bihla niya akong hinila palapit at mariing idinikit ang mga labi niya sa akin. Sinubukan ko siyang itulak palayo. Totoo, ginawa ko. Pero tila ipinagkanulo ako ng sarili kong damdamin.

Parang may kung anong ipinapahiwatig ang mga salitang iyon. "Enough for what?" Tanong ko. Ngunit ngumiti lamang siya. Hindi masaya. Hindi rin galit. Kundi isang ngiting puno ng pagod. "Enough to move on." Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin. Hindi ako agad nakasagot. At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon... Narinig ko mula mismo sa kanya ang posibilidad na matagal ko nang kinatatakutan.

Seriously, ang dami ng naiistorbo dahil lang sa problema ko. “You don’t need to do this.” Oo, aaminin kong medyo masama ang ugali ko pero marunong pa rin naman akong mahiya at isa pa, sapat na ‘yong may utang na loob ako sa lima, hindi na yata okay kung may dadagdag pang dalawa.

Kaya ba ganoon na lamang ang kuryosidad ko sa babaeng yun? Shit! Nasapo ko ang noo sa napakalaking rebelasyon na ito. And I guess this information isn't enough. I need to do something right away!

Pagkatapos muli itong tumingin sa akin. "I love you so damn much but I'm so tired defending you. I'm so sorry but I can't do this anymore. Let's end this." ___________________________________

Sandali lang at —" Hindi ko na iyon pinansin kahit dinig na dinig ko pa iyon habang papalabas. ' I'm done with this shit! Enough of this madness! Nakakapagod na umintindi at maging sunud-sunuran.' Sobrang sakit sa dibdib ng nangyari. Akala ko ay naging sapat ako sa lahat ng mga ginawa ko bilang nobya niya pero akala ko lang pala.

Siguro napagod na ako, dahil every time na nagkikita kami at nagsasama nauuwi lang ang lahat ng pag uusapan namin sa nakaraan. I don't want to be here anymore. This is freakingly suffocating the hell out of me. Please, someone get me out of here. My heart start pounding so hard. I hate this kind of feeling! I don't want this. I'm fine now, I started to move on... to live my life without him. Ci, get me out of here. "You're my life and world, but I just ended up breaking you."

Bakit paulit-ulit ko syang pinapatawad? Nakakapagod na, "Fine." Malamig na sabi ko. Tila wala nang gana, parang sawa na. "I'm leaving, then. Since I'm already fucking tired of you, you and that possessive side of yours." Galit na sigaw ko. "I am fucking tired of your selfishness. Everything goes your way, you are always right one even if you're really not. I'm fucking tired of you hurting me. I'm fucking tired of thinking whether you really love me or not. Listen Michael, I am tired of everything."

“Hindi ganun kasimple—” “Then make it simple!” sigaw ko. Napapikit siya sandali. Parang nag-iipon ng lakas. “At hindi mo ako sasagutin kung hindi kita pipilitin?” dagdag ko. “Enough,” singit ni Dad. “No!” sigaw ko ulit. “Hindi pa sapat!” Nilingon ko siya. “You don’t get to shut me down this time,” sabi ko. “Not when my life is already a mess because of this.”

Napangiti ako nang mahina. Nakakapanibago pa ring tawagin ang sarili kong daddy. Pero sa kakaibang paraan… tama siya pakinggan. Muli akong napatingin sa bintana. “Mica…” mahina kong sambit. “I don’t know if I can be enough for them.” Napatawa ako nang mapait. “Actually… hindi ko nga alam kung paano magsimula.”