Novel & Cerita I Walked With Heroes

The kids suggested them to go to the park as they missed going there. Kaya naman ay nang makarating sila sa malawak na parke ay kaagad silang bumaba sa kotse. Augustus carries Hermina as he holds Hero’s small hand. Si Hera naman ay hawak-hawak ang kabilang kamay ni Hero. As they walk to the park, they look like a family. A happy and loving family.

Nang maalala kong andito nga pala kami sa may gilid ng gate namin ay medyo nahiya ako. Ang haba ng usapan namin tapos hindi man lang ako naging considerate? Jusko! Ano na naman bang katangahan ang pumasok sa peste kong utak? Magsasalita pa sana ako ng biglang may tumawag sa kaniya. “Hello, Hera. Uhm, pakisabi sa mga investors na I'll be there in a minute. Say my apology to them and please tell them to wait for a moment. Thank you.“ wika niya habang may kausap sa kabilang linya.

Mahina kasi ang tolerance ng kanyang katawan pagdating sa alak kaya ganoon. Biglang nagliwanag ang kanyang mukha at napangiti siya ng matamis nang matanaw niya sa labas ng gate nila ang pagdating ng kotse ni Bradz. Ngunit ang matamis niyang ngiti ay dagling nabura nang makita niyang bumaba sa kotse nito ang pinsan niyang si Carla. Todo alalay pa rito ang binata na para bang babasaging crystal ang kasama at ingat na ingat na huwag mabasag. Lalo tuloy sumama ang mukha niya.

Ibinuka ni Elder Wind ang kanyang bibig at natahimik sandali. Tama, lahat sila ay natigil sa isang atsara. Parehong may masamang dugo ang makalangit na alyansa at ang angkan ng Carter sa Hidden Hero na sekta. Sa kasong ito, hindi nila matutulungan ang magkabilang panig dito.

Wika niya Nakaramdam ako ng paninibago sa kilos ni Hero, feeling ko hindi na katulad ng dati na komportable ako satuwing nag kakalapit kami. Hindi tulad dati na ayos lang kahit mag tabi kami sa tulugan, iba na ngayon pakiramdam ko may kakaiba na sa bawat pang aasar niya sakin. " Hero, lumayo layo ka naman kay Star isipin mo hindi na tayo mga bata" seryosong wika ni Harris habang kanina pa pala nakatingin samin.

“Most people would’ve stayed. Would’ve argued. Would’ve made a scene. Ikaw? You chose yourself. And that takes guts.” I huffed out a small laugh. “Hindi naman ako nag-walk out para maging strong. I walked out kasi wala na akong lakas.” “Doesn’t matter,” he said, shaking his head. “You still did it.” My eyes stung. “Ayoko umiyak.” “Then don’t,” he shrugged. “Pero kung gusto mo, okay lang. Walang audience dito. Wala yung isang drama queen. Wala rin yung ex mo na may hero complex.”

Napailing nalang si Hero habang nakasunod dito. Hindi pa nga niya naipapakilala nang maayos si Vivian, pero kung makapulupot ang braso nito, akala mo matagal na silang magkakilala. Hero pinched the bridge of his nose. Mom… she’s going to scare her. He was just silently walking behind them as they walked towards their house. Nang makapasok sila sa loob ay kaagad silang sinalubong ng kanilang mayordoma.

pagpapaalala ko rito sa una naming pagkikita. Napaka-gentle nitong tao, ang swerte ko lang talaga dahil nakilala ko ito noong gabing iyon. "Alam mo bang ikaw din ang naging daan para magkaayos na kami ni Tatay, dahil sa naging suggestion mo sa akin kung saan ba ako dapat na pumunta? Hindi mo ako iniwan, hindi mo ako hinusgahan, tanggap mo rin kung ano at sino talaga ako. You're really more than enough, Hero. So, please ang mahihiling ko lang sa iyo ay huwag mo akong iiwan. Do I need to say more? Pero thank you talaga. Bagay na bagay sa iyo ang pangalan mo. Ikaw ang aking hero, Super Hero."