If You Forget Me Pablo Neruda Novels & Stories

Kundi isang tukso na baka hindi ko kayaning tanggihan. “Caelus… how am I supposed to forget you when you keep coming so close to me?” I whispered under my breath.

Kilala niya ang asul na bulaklak na nakatanim doon. Forget-me-not. Napangiti na napailing si Celine. Para bang sinasabi sa kanya nito na huwag niyang kalilimutan ang araw na iyon. "Alin ba roon? Ang araw na nagmahal ako ng maling lalaki? Ang araw na niloko ako? Ang araw na iniwan ko ang pamilya ko? Ang araw na nakidnap ako? O..." Sandali siyang napahinto sa pagsasalita at binalikan ang eksenang nabungaran niya sa kanyang paggising, "Ang araw na ipinagkaloob ko sa kanya ang sarili ko?"

“Maybe I have. Kaya ko sinasabi sa’yo, you can be smarter next time, but don’t let them turn your heart into stone.” Napatingin ako ulit sa dagat. “I’m trying. But right now, I just… I want to forget.” Ngumiti siya, pero may halong lambing. “Then let me help you forget kahit ngayong gabi lang.”

Pinamagataan niya itong: "Paano ka Kalimutan." Araw - araw dumadaan, tumatakbo sa isipan, Larawan mo lang, ang nakaguhit. Aking mundo'y gumuho na, pangarap ay biglang nawala, Paano nga ba, paano nga ba? Ligaya ko ay tanging ikaw sana, Subalit nabalot ito ng dusa, At hindi ko na talaga inakala, Na ikaw ay lilisan pa! Ang limutin ka, ay di ko magawa,

My heart felt more lightly, parang nawala yung nakapatong na mabigat. It's time to forget and forgive. ~*~

Dahil inisip kong kaya niya nga akong kalimutan! "you forget me.."malungkot niyang sinabi. Humarap ako sakanya at nanginginig na binigkas ang salitang "Sorry.."bigla niya akong niyakap ng sobrang higpit. Parang bibigay ang buong katawan ko sa sobrang sakit..

Dumudugo ang bibig niya! Ng makabawi ang isang lalaki ay sinugod niya ako ng suntok, buti nalang nailagan ko. Bahala na kong nakaroba lang no choice. I need to give him round house kick--whoa tumba! Tumakbo ako sa abot ng makakaya ko ngunit. . . nakarinig ako ng sunod na sunod na kasa ng baril! Claudia! Why did you easily forget where you are?!

the voice whispered. Warm. Gentle. Broken. My chest tightened painfully. “Mom?” I whispered. The memory surged. A letter. Hands shaking. Tears. “You have to forget,” she said. “You have to survive.” My breath hitched. “Why?” I cried. “Because if you remember—” The memory cut. Sharp. Incomplete. But one thing remained. One word. One name. Burned into my mind. Clearer than anything else. My heart pounded. My lips parted.

I feel the pain again when he remember Mom. “Then I meet you Tita Cha,” “That’s why you forget me?” “No Son, I never forget you, that time gusto na kitang kunin kila Mommy but they never allow me to see you ,” taka naman akong napatingin sa kanya because Grandma always said to me na never niya akong pinunthana. “Liar.” “No, I’m not,”

Isa pa, wala rin akong balak magsulat ng erotica. "You don't need to watch or read an erotica, honey. You can experience it if you want to... with me." Sinamahan niya pa ito ng kindat at mahinang pagtawa. *End of flashback* It's frustrating that instead of burying my memories with him, I was the one being buried by it. That's one of the main problems of human. They tend to forget the things that drown them, but they are drowning more every time they try to forget. And I am a great victim of it.