If You Forget Me Pablo Neruda Novels & Stories

I opened my eyes just to know that he's looking at me as he sing. His stares sent shivers down my spine. His eyes had to say something, it makes me weak. Forget what we're told Before we get too old Show me a garden that's bursting into life Let's waste time Chasing cars Around our heads I need your grace To remind me To find my own If I lay here If I just lay here Would you lie with me and just forget the world? Forget what we're told Before we get too old Show me a garden that's bursting into life

But how? How can I forget the person I love until now? We used to be fuck buddy. No string attached. Pero wala akong nagawa. Ako 'tong nag-bigay ng rule noon, pero ako rin ang sumira. I badly want to forget you, Kier. But how? Please, teach me how to forget you that fast.

Wala ka na lang ngayon sakin "Did-...am I forgiven?" Napakagat labi muna ako bago marahasang napatango.. "Forgive and forgotten" sandali siyang pumikit bago.. "Why?..b-bakit ang dali lang para sayong kalimutan ang kasalan ko?" Ilang segundo kaming nagkatitigan pero ng matauhan ay ako na Ang umiwas.. "B-baka Kasi madali ka ring kalimutan kaya ganon lang din kadaling kalimutan ang kasalan mo"

"Please, Maria. Mas gugustuhin ko na lang mabulok sa kulungan kesa kalimutan ko lahat ng nararamdaman ko sa iyo." "Please forget me... it has been just like a burning flame from a cigarette—our feelings, our memories will turn into ashes. Everything will fade away," wika ni Maria.

Gusto ko nalang munang hilumin ang sugat sa puso ko. Dati sabi ko, if the day come that I choose to forgive I will, but it doesn't mean that I will also forget all the bad things people did to me. Pero ang sabi ni Lola Raquel sa akin kung gusto kong tuluyang makalimot sa sakit ng nakaraan kailangan kung magpatawad. Pero kakambal ng pagtatawad ay ang pagkalimot. If I choose to forgive I should also choose to forget. Dahil hindi ako tuluyang makaka-move on kung patuloy kung balik balikan sa puso at isip ko ang sakit.

Nathaniel's Pov HOW did she even forget me? Kasi ako? Hindi ko siya makalimutan. Ang panahon na lagi kaming magkasama noon, ang panahon na bininigyan ko siya ng cookies na luto ni mommy. How could she even forget me just like that? She would never look at me the way she did before. I just forgot that we had grown up. Sana pala ay hindi na lang kami tumanda, sana pala ay nanatili akong bata hanggang sa muli kaming magkikita. Hindi ko akalain na dito ako mapupunta sa Laguna at magkikita muli kami.

It was her, she can hear clearly her voice shouting and pleading for more. Halos pagpawisan ako ng lumapit ito sa akin hinapit nito ang bewang, I can’t look to his eyes tila tutunawin ako nito dahil nag aapoy ito, bakit kailangan pa silang pagtagpuing dalawa? “Hmmmm” Di nya maiwasang umungol ng gumalaw ito. “How could you forgot about that wonderful night. Pagkatapos kitang paligayahin kakalimutan mo na agad”

Ano ba ‘yung usapan nilang ‘di pwedeng marinig o makita ko? Masakit isipin, pero mas masakit ‘yung pakiramdam ko ngayon—parang napakatanga‑tanga ko lang ngayong gabi. Naglabas ako ng sama ng loob, I forgive, forget, gumastos pa ako ng limampung libo na matagal kong ipinag‑ipon… tapos sa huli, iniwan lang niya ako rito habang sumusunod sa iba.

Oo nga, sa pagiging masunurin ko, nakalimutan ko ring maging masaya para sa sarili ko. Hindi naman siguro masama kung pagbibigyan ko ang sarili kong magliwaliw diba? At kalimutan ko muna kung sino ako kahit sa isang gabi lang, total matagal na akong walang kalayaan at kontrolado? Sige, pumapayag na ako. Sa loob ng isang gabi, kakalimutan kong ako si Zoila Cortez, isang anak na martir at binansagang Maria Clara!

“Hurt you? Ikaw ang nang-iwan, Ichika. Why are you blaming me—” “I am not blaming you.” Umiwas ito ng tingin sa kanya. Her fingers are busy playing the fork in her left hand. “But I just like I said, I don’t really recall who you are in my life. Hindi ko matandaan kung ano ang katayuan mo sa buhay ko. All I know is that my brain forgets you because you’re…a hurtful memory to me.” A hurtful memory… Is that it? He waited years…only to hear this kind of bullshit?