If You Forget Me Pablo Neruda Novels & Stories

Ito ang isang masarap na parusa na ibinibigay ng galit niyang puso. “I’ll give you punishment! Ngayon tanggapin mo ang parusang nais kong ibigay sa iyo!” usal pa niya. Habang patuloy sa kanyang ginagawa. At pagkatapos ay pinatayo niya ako at iniangat sa ibabaw ng inuupuan namin, marahan siyang lumuhod roon upang salakayin naman ng kanyang mga labi ang kumakatas ko nang pagkababae. At doon talaga ako nangatog ng lubusan. Parang nais ko nang bumagsak ng tuluyan sa sobrang sarap na ipinaranas niya sa akin, “Lhyeon, I’m sorry, sorry but I need to forget you, even I love you,” sambit ko.

tawag ni Angus sa akin at tinapik ang balikat ko. Napahinga ako ng malalim. Narealize ko na nagtaas ako ng boses. Kahit sa pandinig ko may halong panunumbat ang tono ko. Pilit kong kinalma ang sarili ko. “I hate this feeling of forgetting. Na para bang may jigsaw sa utak ko na kulang ng puzzle piece kaya hindi ko mabuo. Na para bang may alaala akong dapat natatandaan ko pero kahit anong gawin ko hindi ko maalala. I am trying to cope up with this empty feeling. Pero hanggang kailan niyo itatago sa akin ang totoo?” Bumaling ako kay lolo Bartolome. “Ano ang ginawa mo lolo? Did you do something with my mind? Did you alter my memory in a way that made me forget my parents?”

Kailangan kong mabuhay, kailangan kong umusad, at kalimutan ang lahat dahil anong laban ko sa unang babaeng minahal ko. Funny how someone is willing to love me painfully, but here I am, loving someone without a chance. Inaasahan ko naman na mangyayari ito, pero hindi ko akalaing masakit pa rin pala—mas doble pa nga, kasi may parte sa akin ang umaasang baka mayroon nga siyang pagtingin sa akin. Fvck him! Fvck you, Enzo Gabriel Monteverde! Lumusong ako sa dagat. Tinawag ako ni Liam, pero diretso lang ang lakad ko.

"I know my sorry won't bring the past back. Hindi na nito maiwasto ang mga pagkakamali ko at hindi na maibabalik ang mga nawala. Alam ko na kahit anong gawin ko hindi ko na mababago ang mga nangyari. Hindi na mababagong nasaktan kita, nasaktan ko ang babaeng mahal ko. " Pinigilan ko ang sariling humagulhol. Muli kong naramdaman ang sakit dahil pinaalala niya sa akin. I've been praying for the pain to hurt no more but I couldn't do so. The pain is still there. But I swear, ayoko na nito. I want to forget this pain. This pain will do no good to me.

"Hindi ako nagsisisi na mahalin ka. Naging masaya ako kahit na nakasama lang mita sa kaunting panahon. I'll treasure every moment na kasama ka. Ngunit simula ngayong araw, kakalimutan na kita. Ibabaon ko sa limot kung ano man ang nararamdaman ko para sa 'yo. Kahit mahirap, pipilitin ko ang aking sarili na kalimutan lahat ang mga pinagdaanan natin." Tagos sa puso ang mga salitang binitawan ni Liam. Gusto kong bawiin lahat ng mga sinabi ko sa kaniya kanina. Bigla akong nakaramdam ng pagsisisi kung bakit ko pinamukha sa kaniya na masaya ako sa aking buhay ngayon. "Loving you is also causing me pain. Perhaps, forgetting my feelings for you will bring me happiness again. I will marry her so that

For him, for the man I thought of never gonna hurt me. I want to forget you. I hope I could wake up tomorrow with no worries, tomorrow that I will no longer remember you, Trevor. I wish I could forget how I gave my whole stupid heart to you.

"Well, I remember him. Vivid and clear." "Malas mo na naalala mo pa siya." "Cheer up." Tinapik niya ang nanlumong abuwela. "If they really caused me pain, then I should forget about them." "Nasasabi mo lang 'yan dahil wala kang maalala." "Minahal ko ba talaga nang sobra-sobra ang Yolly na 'yon, Lola?" Tumango ito. "Puwede bang kalimutan mo na siya at maghanap ka na lang ng iba. Tulad ni Miss Fortaleza."