If You Forget Me Pablo Neruda Mga Nobela at Kwento

Maybe he would choose to walk away and wish he never met her. Dahil 'yon ang gusto niyang gawin. Lumayo na lang para hindi na siya masaktan pa. 'How do I unlove you, Rain? How do I free myself from the memories of you?' Her heart cried.

muling sambit ko, ang pangalan na parang may isang matinding bigat sa bawat pantig. Ngumisi siya, tila may tinatagong sikreto na ako lang ang hindi nakakaalam. "Remember me now, Ava?" tanong niya, malamig ang boses. "I was the one you thought you could forget. But now, here I am."

Bigla nitong sinapo ang mukha ko at nanlaki ang mga mata ko nang maramdaman ko na lamang ang mga labi niya sa labi ko. "Let's see if you can forget me," he said, which left me speechless.

Sa pagkakataong iyon ay tumingin siya sa akin at hinawakan ang magkabila kong braso. Sinalubong ko ang mga matang nag-aalala ni lolo. Umiling ako. ”How? How can I forget everything, when I remember those things day by day? One by one? Paano ko makakalimutan ang isang pangyayari kung gabi-gabi akong binabangungut. Paano ko makakalimutan ang isang alaala na kung nakadugtong na ito sa pagkatao ko?” wala sa sariling wika ko. I gritted my teeth because of anger.

Nagpunas siya ng mga luha at tumingala para pigilan ang panibagong pagbabadya nito. “I’ll leave here in the Philippines to forget you, and that was the most devastating stage in my life; I met Margarette in the United States, and she helped me forget you, but… when I see you again at the bar, I can’t forget you, and I guess I still haven’t moved on.” Napasinghap ako at umiling. “Kalimutan mo na ako dahil hindi na tayo pwede-“

kambal… gusto kong dugtungan pero kusang huminto ang mga salita ko nang may sinabi pa siya. “Now I know…There is a strange feeling when we are so together. I forgot the man I loved before, and the same with my heart. Nairita ako sa kanya kasi masyado siyang pakielamero pero siya lang pinagkakatiwalaan ko… si Jared lang,” kumalma naman siya pagkatapos niyang sabihin ang mga ito. Tumango-tango naman ako bilang sagot sa kanya. “I don’t know… why I forget him. I just wanted to look for the clues of what had happened to me. And why does he also forget me?” dagdag pa niya na hindi ko rin alam ang mga isasagot sa kanya.

I looked directly at his pained eyes. "Forget that you knew me. Forget that I came into your life just like the old times. Yes, I liked you pero I'm just infatuated lang pala. I don't like you now. Bata pa ako at madaling mabaling sa iba ang atensiyon ko. And yeah, just like you told me, I'm 'young', immature and childish. I don't like you anymore... I like someone else. So please... forget that I existed. Forget about me, Anzo."

Biglang sumagi sa isip ko ang lola habang hindi papigil ang puso sa pagkabog. “Ija,” bakas ang pangulila sa kaniyang mga mata. “I was long forgotten the passage of time. Ngunit hindi ko malimutan ang nakaraang...humulma sa akin,” mapait siyang napangiti, nababalot ng kakaibang emosyon ang mata. “My memoire is left behind, keep by my child.” “Memoire?” “Ngunit hindi ako umasa pa sa sobra, ija, at marahil ay hindi niya 'yon mabasa,” sa unang pagkataon ay nabalot siya ng hinagpis.

Ito ang isang masarap na parusa na ibinibigay ng galit niyang puso. “I’ll give you punishment! Ngayon tanggapin mo ang parusang nais kong ibigay sa iyo!” usal pa niya. Habang patuloy sa kanyang ginagawa. At pagkatapos ay pinatayo niya ako at iniangat sa ibabaw ng inuupuan namin, marahan siyang lumuhod roon upang salakayin naman ng kanyang mga labi ang kumakatas ko nang pagkababae. At doon talaga ako nangatog ng lubusan. Parang nais ko nang bumagsak ng tuluyan sa sobrang sarap na ipinaranas niya sa akin, “Lhyeon, I’m sorry, sorry but I need to forget you, even I love you,” sambit ko.

tawag ni Angus sa akin at tinapik ang balikat ko. Napahinga ako ng malalim. Narealize ko na nagtaas ako ng boses. Kahit sa pandinig ko may halong panunumbat ang tono ko. Pilit kong kinalma ang sarili ko. “I hate this feeling of forgetting. Na para bang may jigsaw sa utak ko na kulang ng puzzle piece kaya hindi ko mabuo. Na para bang may alaala akong dapat natatandaan ko pero kahit anong gawin ko hindi ko maalala. I am trying to cope up with this empty feeling. Pero hanggang kailan niyo itatago sa akin ang totoo?” Bumaling ako kay lolo Bartolome. “Ano ang ginawa mo lolo? Did you do something with my mind? Did you alter my memory in a way that made me forget my parents?”