If You Forget Me Pablo Neruda นิยาย & เรื่องราว

Ano ba ‘yung usapan nilang ‘di pwedeng marinig o makita ko? Masakit isipin, pero mas masakit ‘yung pakiramdam ko ngayon—parang napakatanga‑tanga ko lang ngayong gabi. Naglabas ako ng sama ng loob, I forgive, forget, gumastos pa ako ng limampung libo na matagal kong ipinag‑ipon… tapos sa huli, iniwan lang niya ako rito habang sumusunod sa iba.

Oo nga, sa pagiging masunurin ko, nakalimutan ko ring maging masaya para sa sarili ko. Hindi naman siguro masama kung pagbibigyan ko ang sarili kong magliwaliw diba? At kalimutan ko muna kung sino ako kahit sa isang gabi lang, total matagal na akong walang kalayaan at kontrolado? Sige, pumapayag na ako. Sa loob ng isang gabi, kakalimutan kong ako si Zoila Cortez, isang anak na martir at binansagang Maria Clara!

Hindi agad nakasagot si Leila. Nakatitig lamang siya kay Dylan habang pilit inuunawa ang sinabi nito. Even if I couldn’t remember, please be there to make me remember what I have forgotten, Leila. I want you to be there by my side always. Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip niya ang mga salita nito. Hindi niya alam kung bakit parang biglang bumigat ang kanyang dibdib.

“Hurt you? Ikaw ang nang-iwan, Ichika. Why are you blaming me—” “I am not blaming you.” Umiwas ito ng tingin sa kanya. Her fingers are busy playing the fork in her left hand. “But I just like I said, I don’t really recall who you are in my life. Hindi ko matandaan kung ano ang katayuan mo sa buhay ko. All I know is that my brain forgets you because you’re…a hurtful memory to me.” A hurtful memory… Is that it? He waited years…only to hear this kind of bullshit?

Mahal ko siya pero bilang kaibigan lang. “I am sorry. Don't worry this will be really the last time. Sinubukan ko lang kong wala ba talaga akong pag-asa bago ako umalis ng bansa. I am leaving the country soon and I hope the distance and time will help me to forget you.”

Hindi ba siya kaibig-ibig? "From now on, I will forget you, Almira. Tama na yung kabaliwan ko sayo. Tama na itong paghahabol ko... Nagmumukha na akong tanga!" Muli niyang pinahid ang luha habang nagda-drive. Halos hindi na niya makita ang daan. Bukod sa madilim na ay nanlalabo pa ang mga mata dahil sa kanyang luha.

-Sinserong sabi nito. "I'm sorry that I doubted you before, I've been a jerk and stupid. But I know that you're a good person Emily."-Dagdag pa nito. Napangiti ako sa sinabi niya, ngumit hindi kumpleto ang sayang nararamdaman ko. I know deep down in my heart, I'm still hopeful that he will remember what we had before, in the past, remember his love for me.

Muli ay nakita ko ang kaniyang mga matang tulad ng kanela at nasambit ang pangalang hindi ko nagawang banggitin sa loob ng maraming taon. “Mateo… Bakit ngayon ka lang! Ganiyan ba talaga kayong mga kapre?” Inis kong kinurot ang kaniyang pisngi hanggang sa mapasigaw siya sa sakit para makasigurong hindi nga ako nananaginip. At oo, totoo nga ang Mateo na kaharap ko ngayon. --Wakas-- Tula Source: Me gustas cuando callas / “Poem 15: I Like for You to Be Still” by Pablo Neruda

kahit lumaban pa ako nang husto, kung hindi ka naman na naghihintay, wala rin akong mapapala. Patawad sa sarili ko... dahil ginawa kitang mundo ko, pero nakalimutan kong protektahan ka. I loved you so much that I forgot to save myself. Ngayon, uuwi na ako. Uuwi na ako nang durog-durog, pero uuwi na ako para ayusin ang sarili ko nang wala ka na. ________________

I lost my memories but my love for him and his love for me are more than enough for me to find my way back home. He's not THE FORGOTTEN ONE He will never be For he is the only one that I'll love Until we're gray and old.