If You Forget Me Pablo Neruda Novels & Stories

Dumudugo ang bibig niya! Ng makabawi ang isang lalaki ay sinugod niya ako ng suntok, buti nalang nailagan ko. Bahala na kong nakaroba lang no choice. I need to give him round house kick--whoa tumba! Tumakbo ako sa abot ng makakaya ko ngunit. . . nakarinig ako ng sunod na sunod na kasa ng baril! Claudia! Why did you easily forget where you are?!

I feel the pain again when he remember Mom. “Then I meet you Tita Cha,” “That’s why you forget me?” “No Son, I never forget you, that time gusto na kitang kunin kila Mommy but they never allow me to see you ,” taka naman akong napatingin sa kanya because Grandma always said to me na never niya akong pinunthana. “Liar.” “No, I’m not,”

Isa pa, wala rin akong balak magsulat ng erotica. "You don't need to watch or read an erotica, honey. You can experience it if you want to... with me." Sinamahan niya pa ito ng kindat at mahinang pagtawa. *End of flashback* It's frustrating that instead of burying my memories with him, I was the one being buried by it. That's one of the main problems of human. They tend to forget the things that drown them, but they are drowning more every time they try to forget. And I am a great victim of it.

Palabas na ako ng HQ nang marinig ko siyang mahinang bumulong. "You were forgetting me while I'm trying to remember you."

MF90D 02 || Solstice Grimaldi I was out the whole night. Wala akong kahit isang tawag na sinagot o kahit isang pinagsabihan kung nasaan ako dahil sa pagkasiphayo. I was so willing to run away with him pero parang ang dali-dali sa kanyang tanggihan ako. I know everything seems to abrupt, hindi pinag-isipan. Pero kung magtatagal pa kami dito, siguradong wala ng kasal na magaganap sa pagitan naming dalawa.

Ang kanina na malambing na boses niya ay napalitan nang pagkayamot sa akin. "I-I’m trying to remember things, but I can’t. Kung naniniwala ka ay bakit mo ako gusto na paalisin dito? Why are you willing to let me go, kahit na alam mo na may sakit ako? Hanggang do’n lamang ba ang pagmamahal mo sa akin? Just because I forgot about you, hahayaan mo na lamang ako sa buhay ko?" May panunumbat na balik ko sa kan’ya.

“Isang pagkakamali lang ’yun. Isang gabi na hindi kailanman nangyari.” Pinahid ko ang mga luhang hindi ko alam kung bakit lumalabas. Kakalimutan ko ang amoy ng sandalwood. Kakalimutan ko ang kaniyang mga mata. At higit sa lahat, kakalimutan ko na may isang lalaking humawak sa akin sa paraang hinding-hindi ko na mararamdaman muli.

Yun na lang ang inisip ko kaysa ang umasa na muli siyang babalik sa akin. Ginawa ko ang lahat para makalimutan siya. Pero katulad din pala ako ni daddy. We're the same. I couldn't forget thw girl who left me. At hindi ko yun kayang tanggapin. Akala ko madali lang. I forgot all the girls I had before her. But I don't understand why? Why can't I forget? And when she came back I remember how I begged, how I pleaded, how I knelt in front of her. Lalo akong nagalit.

natatawa nitong sabi kaya sinamaan ko siya ng tingin at akma na sanang isasara ang pinto ng pigilan niya ito. “Ano ba?!” inis kong sabi. “You forgot already?” tanong nito. Natawa ako ng bahagya, gago ba siya?! “You are the one who told me to forget about that night right?! so what do you expect me to do?” inis kong sabi. Natulala nalang ako ng bigla siyang humagalpak ng tawa. "Did you really forget about the night that happened between us? It doesn’t seem like it." natatawa parin nitong sabi

Even though it hurts me. Dahil hindi ko kayang isuko ang sampung taon na relasyon namin dahil lang nawalan siya ng ala-ala. Hindi ko kayang itapon ang lahat ng pinagsamahan namin. And lastly, she needs me even though she can't remember me. Yes, I lose her by forgetting all of her memories, but she lose herself too. I can't bear seeing her crying because she can't remember everything. I can't bear seeing her hurting.