Novel & Cerita Iisa Pa Lamang

Hinaplos nito ang mukha niya. Sa Pinagbuyutan Island sila unang nagpunta ni Lukasi. May mataas iyong cliff na eksaktong naka-align ang paanan sa magandang beach na nlalakaran nila ngayon. Napapagitnaan iyon ng may kataasang damo at nagkalat na puno ng niyog. Hindi crowded ang nasabing isla kaya tahimik at tunay na nakaka-relak. "Ahm Lukas," malumanay na pagtawag niya sa binata habang naglalalakad sila sa puting dalampasigan.

isip ko Yes, hindi lang bestfriend ang pagtingin ko kay Zik dahil Mahal ko siya higit pa sa isang matalik na kaibigan at nagbabakasakali ako na masuklian niya rin ang pagmamahal ko sa kanya. Hanggang ngayon ay naghihintay pa rin ako. Naghihintay na mahalin niya ako kagaya ng pagmamahal ko sa kanya. Bumalik ako sa sariling pag-iisip ng magsalita si Babe Zik. "How are you?" He asked. "Ito Maganda pa rin naman." Nakangiti kong sagot habang titig na tigtig sa kanya. "Ikaw Kumusta ka na? Namiss kita Babe."Dagdag kong sabi.

PAGKAAPAK ng mga paa ni Anastasia sa puting buhangin ng Isla De Los Recuerdos ay hindi niya mapigilang mapahanga sa taglay na ganda niyon. Maayos ang mga cottage at malinis ang paligid. Mayroong mga ibat-ibang kulay ng bulaklak at mayroon din mga puno ng niyog. "Magandang buhay, Ma'am, Sir. Welcome to Isla De Los Recuerdos!" bati ng staff ng isla, at pagkatapos ay sinuutan sila ng makukulay na bulaklak na kwintas.

O baka masyado ko lamang siyang namimiss? Yeah. Baka nga miss ko lang si Sabrina ng sobra.

Shoot unfair. "Kung ayaw mong iba yung nag aalaga sakin, bumalik kana!" Sabi ko, umiling lang sya bago dumating yung orders namin. Ngumiti pa samin si Jhayzel bago nag paalam na aasikasuhin din nya yung iba pang customers. "Kain na tayo baka nga last na to!" Nakangising sabi ko. // "Ferris wheel" walang ganang sabi nya sabay turo ng ferris wheel.

Hindi pa niya nakukuha ang kailangan niya dito, kapag hindi ito napasakanyang muli, masasayang lamang lahat ng plano niya. ————— "Welcome to isla Fenitry, also known as island of Fenitry," anusiyo ni Joel nang makababa ng barko. Pagtapak pa lamang nila Trixie at Marga sa puting buhangin ng isla ay naramdaman na nila ang malakas na simoy ng hangin. Umikot ang kanilang mga mata sa paligid. Napaka lawak ng lugar at mukhang ito lamang ang nag-iisang isla sa lugar na iyon. Puro tubig na ang paligid nito.

Pagbibigyan niya ang matanda, isa pa para maging malinaw ang lahat at maiwasang malagay sa mahirap na sitwasyon ang mga involved dito. “This is the first and the last. Sa sunod ay hindi na ako papayag kahit anong pakiusap pa sa akin ni Grandma.” sambit ni Isla habang nakatingin sa sarili sa harap ng salamin, kasalukuyang nilalagay sa tainga ang pares ng mamahaling hikaw.

“Kaya please, ilaban mo rin ako.” — Lumipas ang mga araw at buwan. Noong una, pilit umiwas si Isla. Hindi sumasagot sa tawag, hindi nagre-reply sa chat. Pero hindi rin nagtagal, nabutas din ang pader na itinayo niya. Unti-unting bumigay sa panunuyo ni Dominic—lalo na’t may backup cheerleaders pa ito sa katauhan ng mga kaibigan niyang makukulit.

Maaari siyang magalit, mapahiya, at masaktan, ngunit hindi siya maaaring maging padalos-dalos. Nahuli ni Lucas ang kaniyang kamay. Hinawakan niya iyon, idiniin ang mainit niyang palad sa kaniyang mukha. Ang mga mata nito ay puno ng lambing na tila kayang tunawin siya. Ang lambing na iyon ay halos mas mapanganib pa kaysa sa pamimilit nito. Pinilit ni Isla na pakalmahin ang sarili. “Kailan ka aalis? May sarili kang kuwarto, hindi ba?”

nakangising bulong ni Isla sa kaniyang sarili. Napapikit naman ako dahil do’n. Patay. “Hi, andito rin pala kay-” Gulat ako nang dumilat na ako dahil ngayon, si Laurence ay sapo-sapo na ang panga. “Oo beh, kanina pa!” sagot ni Isla pagkatapos ay umirap pa ito. Ako naman ay nag mamadaling lumapit kay Laurence na nakangiwi ngayon. “What was that?” nakangiwing tanong ni Laurence.