Iisa Pa Lamang Novels & Stories

Hinaplos nito ang mukha niya. Sa Pinagbuyutan Island sila unang nagpunta ni Lukasi. May mataas iyong cliff na eksaktong naka-align ang paanan sa magandang beach na nlalakaran nila ngayon. Napapagitnaan iyon ng may kataasang damo at nagkalat na puno ng niyog. Hindi crowded ang nasabing isla kaya tahimik at tunay na nakaka-relak. "Ahm Lukas," malumanay na pagtawag niya sa binata habang naglalalakad sila sa puting dalampasigan.

isip ko Yes, hindi lang bestfriend ang pagtingin ko kay Zik dahil Mahal ko siya higit pa sa isang matalik na kaibigan at nagbabakasakali ako na masuklian niya rin ang pagmamahal ko sa kanya. Hanggang ngayon ay naghihintay pa rin ako. Naghihintay na mahalin niya ako kagaya ng pagmamahal ko sa kanya. Bumalik ako sa sariling pag-iisip ng magsalita si Babe Zik. "How are you?" He asked. "Ito Maganda pa rin naman." Nakangiti kong sagot habang titig na tigtig sa kanya. "Ikaw Kumusta ka na? Namiss kita Babe."Dagdag kong sabi.

PAGKAAPAK ng mga paa ni Anastasia sa puting buhangin ng Isla De Los Recuerdos ay hindi niya mapigilang mapahanga sa taglay na ganda niyon. Maayos ang mga cottage at malinis ang paligid. Mayroong mga ibat-ibang kulay ng bulaklak at mayroon din mga puno ng niyog. "Magandang buhay, Ma'am, Sir. Welcome to Isla De Los Recuerdos!" bati ng staff ng isla, at pagkatapos ay sinuutan sila ng makukulay na bulaklak na kwintas.

O baka masyado ko lamang siyang namimiss? Yeah. Baka nga miss ko lang si Sabrina ng sobra.

Parang bombang isang kalabit lang ay sasabog na. Napangisi ako ng palihim. Miss Isla Ledesma, ginawa mong interesting ang pagbabalik ko sa pinas.

Maaari siyang magalit, mapahiya, at masaktan, ngunit hindi siya maaaring maging padalos-dalos. Nahuli ni Lucas ang kaniyang kamay. Hinawakan niya iyon, idiniin ang mainit niyang palad sa kaniyang mukha. Ang mga mata nito ay puno ng lambing na tila kayang tunawin siya. Ang lambing na iyon ay halos mas mapanganib pa kaysa sa pamimilit nito. Pinilit ni Isla na pakalmahin ang sarili. “Kailan ka aalis? May sarili kang kuwarto, hindi ba?”

nakangising bulong ni Isla sa kaniyang sarili. Napapikit naman ako dahil do’n. Patay. “Hi, andito rin pala kay-” Gulat ako nang dumilat na ako dahil ngayon, si Laurence ay sapo-sapo na ang panga. “Oo beh, kanina pa!” sagot ni Isla pagkatapos ay umirap pa ito. Ako naman ay nag mamadaling lumapit kay Laurence na nakangiwi ngayon. “What was that?” nakangiwing tanong ni Laurence.

Liam’s POV Masaya ako ngayon, isang pakiramdam na matagal ko nang hindi nakikilala. Yung klaseng saya na hindi kayang sukatin ng pera, tagumpay, o kapangyarihan. Masaya ako dahil kasama ko si Isabela. Pero may halong lungkot dahil alam kong bukas, aalis na naman siya.

Isinama siya nito para na rin humingi ng basbas. “Tay, Nay, salamat sa gabay . . . Salamat at dinala ninyo dito sa isla ang taong makakasama ko at magbibigay sa akin ng labis na kaligayahan. Nagalit man ako sa mga alon dahil sa pagkawala ninyo, pero ibinalik nitong muli ang tiwala ko. Mahal ko kayo at lagi pa rin kayong nasa puso ko. Alam kong masaya na kayo kasama ang apo ninyo,” ani Isabella. Napangiti siya at lumapit sa puntod.