Ikaw Ang Pahinga Ko Romane & Geschichten

Paano ako magpapahinga kung siya ganito? “I’m fine…” sagot ko, kahit hindi naman totoo wala akong pakialam kung ilang oras na akong gising. Kung ilang beses na akong halos himatayin hindi ako aalis dito. Hindi hangga’t hindi siya nagigising hindi hangga’t hindi ko naririnig ulit ang boses niya. Dahan-dahan kong hinaplos ang kamay niya malamig pero buhay.

At tila ba ako nakikipagkarera na sa paghinga ko. "I-I don't know."

Pagod na ang katawan ko. Pagod na rin ang isip ko. Pero hindi ako puwedeng huminto. Bigla akong natapilok. Napakapit ako sa pader. Unti-unting lumabo ang paningin ko. Nanghihina na ang buong katawan ko. "Vanessa..." Mahina kong tinawag ang pangalan niya. "Where are you..." Iyon na lang ang huli kong nasabi. Biglang dumilim ang paningin ko.

Teka lang, sumasayaw ba silang lahat? Nangdidilim ang paningin ko. May tama na ba ako? Hindi ko na nga maalala kung pang-ilang baso na ba ang naubos ko. Napapikit ako sa pagkahilo habang hawak ang ulo ko. Teka nasusuka ako. Naglakad ako palabas kahit na umiikot ang paningin ko sa pagkahilo.

Walang bahid ng pagsisisi. Hinarap ko siya. Tumayo ako kahit nangangatog ang aking mga tuhod. "Magpahinga? Paano ako magpapahinga kung nalaman kong ang taong pinagkatiwalaan ko ay ninakaw ang kalayaan ko?"

Siya ang nagbihis sa akin? Napailing ako. Nakita na niya ang lahat-lahat sa akin, ngayon pa ba ako mahihiya? Napahawak ako sa mukha ko, sobrang init nito dahil sa pamumula ko at idagdag mo pa na parang nilalagnat ako. Sinipat ko ang leeg ko. Mainit nga talaga ako. Okay naman ako kahapon, ah? Bakit naman ako nilagnat?

isa pa buong buhay ko lagi nalang akong kino-compare. “Hija..” Napapikit ako sa aking mga mata bago humarap sa kanya. “Yes po..” sagot ko habang pilit na ngumiti sa kanya. “What are you doing here?” “Nagpapahinga lang po..” “That’s good,”

Tumikhim ako at nag-unat. "Anong ginagawa niyo dito?" Sagot ko habang pupungas-pungas ang mga mata. "Bawal ba kong magpahinga kahit saglit lang!" Sigaw ko. Kunot noo naman niya akong tiningnan. "Did you hear what we talked about?" "Bulag ka ba? Hindi mo nakikita kakagising ko lang. You are annoying!" Napa-ingles pa ko para pagtakpan lang ang kaba sakin dibdib. Tumayo ako at diretso naglakad palabas ng silid.

Pano naman ako? Napamulat ulit ako ng mga mata at pinahiran nanaman ang mga luha. Pasado alas dose na pero di parin ako natutulog. Huminga ako ng malalim at ipinikit ang mga mata. Kung hindi dahil sa taong yun, buhay pa sana sila mama at papa ngayon. Masaya parin sana kami. Hindi sana ako nag kakaganito. Kailangan ko nang mag pahinga.

Ngayon ko na lang babawiin ang pahinga na kailangan ko kahapon. Sa hindi namamalayan, unti-unti na pala akong nilamon ng antok. Nagising na lang ako nang may kumakatok sa aking pinto. Kusot-kusot ang aking mga mata, bumangon ako at binuksan ang pinto. “Ate, bangon na. May simba tayo.” Tumingin ako sa aking pambisig na relo at tumango sa kanya.