Novel & Cerita Ikaw Pa Lang Ang Minahal

"Saan ka naman titira kung hindi mo iyan dadalhin? Sa hotel? May I remind you Miss. Wei that living in---," "Min," putol ko sa sasabihin pa sana ni Mina. "I'm married remember? My husband owns a mansion in a very expensive village," "..." Natameme si Mina dahil sa sinabi ko. "Tsk. Bakit ba palagi kong nakakalimutan na kasal ka na nga pala?" Naiilang na bulalas ni Mina sa mahinang tinig.

siguro sa tv lang iyon makikita at hindi sa totoong buhay. "Amalia, kung iiyak ka man, umiyak ka lang diyan dahil panyo lang talaga ang aking maiambag at isa pa, wala rin akong pake." gusto ko lang siyang asarin, dahil alam kong nasasaktan ang gagang ito. "Alam ko, kaya nga hindi ako iiyak dahil hindi ko rin siya mahal,” sabi niya at deretsong nilagok ang beer nasa baso. At ngayon ko lang din alam kung bakit kami magkaibigan dahil ma-attitude kami mga sis. Minsan nga hindi ko maintindihan, magjowa tapos hindi mahal. Ano iyon? kailangan lang kapag tinutuyo? "Hoy! Amalia, nakarami ka na. Baka hindi ka na makauwi niyan?" pag-iiba ko ng topic.

Dahil wala akong magawa ay nag-ikot ikot muna ako sa malaking mansyon nila. Daig ko pa ang naggagala sa mall dahil sa laki ng mansyon nila. Nadaanan ko na ang library, playroom, gym, arcade, oo may arcade talaga sila dito. Sino naman ang naglalaro sa arcade? Imposible namang si Ice yo'n. Kung ano ano pang room ang nadaanan ko. Grabe! Sumakit ang tuhod ko sa kakagala. Natigilan ako nang mapadaan ako sa mini bar ng mansyon. Ngayon ko lang nakita to ah. May mini bar pala sa mansyon? Sosyal!

Naiwan naman siya sa maliit na sala kasama si Misha. “Pasensiyahan mo na ang bahay naming ha? Maliit lamang ito,” nahihiyang ani Misha habang kinakamot ang kaniyang batok. “Okay lang, pasensiya ka na rin kung andito ako. Sana hindi ako nakakaabala sa inyo.” Saad ni Anjelouv sa nag aalinlangang tono. “Hala hindi! Wag mong isipin ‘yan ano ka ba,” maagap namang sabi ni Misha.

"PANO MO NASASABI YAN SAKIN AKALA KO BA MINAHAL MO AKO AT MAHAL NA MAHAL PERO IIWAN MO LANG AKO DAHIL BA MAHIRAP AKO AT AYAW SAKIN NG MAGULANG MO TAMA BA AKO "OO MAHIRAP KA AT DI NAMAN TALAGA KITA MINAHAL SORRY HA PERO NEED KO NG UMALIS AT SA AYAW AT SA GUSTO MO BREAK NA TAYO AYAW KO NG BUMALIK SAYO MAS UUNAHIN KO ANG PAG-AARAL AT KINABUKASAN KO ALAM KO NAMAN KASING WALA AKONG MAPAPALA SABAY TAYO SA KINAUUPUAN KO AT TUMALIKOD SA KANYA

"Elara," "Minahal naman kita di ba? Sa loob ng pitong taon, minahal kita. Bakit mo nagawa sa akin to? Ang katawan ko ba ang dahilan dahil hindi ko maibigay sayo kaya naghanap ka ng iba?" "H-Hindi--"

Mahina niyang sagot at hindi niya nilingon nang palabas na ito condo unit niya. Tiningnan niya ang kanyang sarili sa salamin, at umiyak na lanag siya sa sobrang awa sa kanyang sarili dahil wala siyang kakampi man lang. Wala siyang mahingian ng tulong, walang magtatanggol sa kanya. Sinuot niya ang kanyang roba at kumuha siya ng isangt kopita na alak, umupo siya sa terrace habang nakatulala sa kawalan, nag- sindi siya ng kanyang sigarilyo. Wala sa sarili na nagbubuga siya nang hangin sa kawalan habang tumutulo ang kanyang mga luha. Piping humihikbi siya mag- isa at sinusumpa ang kanyang buhay. Pero gagawi niya ang lahat para sa kanyang nanay Minerva, ito na lang ang meron siya. Dahil ang lalak

pigil ni nanay merna "wag na po at baka kanina pa po nila ako hinihintay." "wag Kang mag alala nandun sila natoy kanina pa sila nag Simula mag ayos "dagdag pa nito. "nakakahiya naman po." nahihiyang Sabi ko Anu na lang iisipin sakin ni calix nakakainis kasalanan Niya rin kasi ito problema nilang mag jowa ito Pero ako yong problemado.

Mahirap panghawakan ang “sana” Naniniwala akong puso ang siyang dahilan kung bakit tayo nagiging masaya at madalas na dahilan kung bakit tayo nasasaktan. Masakit pala ang magmahal, yung tipong kailangan sumugal at hindi sa lahat ng pagkakataon ay dapat maghintay sa sinasabing tamang pagkakataon. Siguro nga ang umiyak ay parte ng pag-ibig pero bakit gano’n, umiiyak parin tayo sa paulit-ulit na dahilan pero sa iisang tao lang?

MIA’s POV Halos hindi ko maigalaw ang mga kamay at mga paa ko. Para akong nanigas at hindi makagalaw, sana panaginip na nga lang ang lahat. Ang saya saya ko lang kanina diba? masaya lang kaming lahat kanina pero bakit naging ganito ang lahat? Bakit naging madugo ang kasal na pinangarap namin?